انشا در مورد ذات انسان

انشا با موضوع ذات انسان به صورت ادبی و توصیفی برای دانش آموزان آماده شده تا با نحوه نگارش و مهارت نوشتاری آشنا شوند. با دلگرم همراه باشید.

موضوع انشا ذات انسان

ذات انسان مثل دانه ای است که در دل زمین پنهان شده. هر دانه ای که در خاک می کاریم، با آب و نور خورشید، شروع به رشد می کند و به درختی تبدیل می شود که میوه می دهد. ذات انسان هم همین طور است؛ اگر با مهربانی و صداقت پرورش یابد، انسان خوبی می شود و اگر با خشم و نادرستی همراه باشد، به درختی با خارهای تیز و میوه های تلخ تبدیل می شود.

وقتی به دوستانم نگاه می کنم، می بینم که همه شان ذات های متفاوتی دارند. بعضی ها همیشه می خندند و با همه مهربان هستند. این ها مثل گل هایی هستند که همیشه بوی خوش می دهند و همه دوست دارند نزدیکشان بمانند. اما بعضی ها همیشه عصبانی هستند و با دیگران بدرفتاری می کنند. این ها مثل خارهایی هستند که اگر به آن ها نزدیک شویم، دستمان زخمی می شود. من فکر می کنم ذات هر کس از دوران کودکی شروع به شکل گرفتن می کند و به محیط و خانواده بستگی دارد که چه طور به آن رسیدگی کنند.

یک روز مادرم به من گفت که ما مثل باغبانی هستیم که از دانه های خودمان مراقبت می کنیم. اگر بخواهیم درخت زیبایی داشته باشیم، باید به آن محبت کنیم، از آفت ها محافظت کنیم و هر روز به آن آب بدهیم. این حرف مادرم به من یاد داد که باید همیشه با دیگران مهربان باشم، راست بگویم و به کسی آسیبی نرسانم. چون این کارها باعث می شوند ذاتم مثل یک درخت سالم و زیبا رشد کند و همه از بودن با من لذت ببرند.

همچنین بخوانید:

سفر به گذشته با کالسکه سواری

تجربه ای شاعرانه و رویایی از گردش با کالسکه در خیابان های قدیمی یک شهر، که مرا به دنیایی دیگر و گذشته ای دور برد.

گاهی اوقات آدم ها در زندگی با مشکلاتی روبه رو می شوند که می تواند ذاتشان را تغییر دهد. روزی دوستم از دست من ناراحت شد و دیگر با من حرف نزد. من خیلی ناراحت شدم و فکر کردم که شاید ذات او بد شده است. اما وقتی به حرف های پدرم گوش دادم، فهمیدم که او فقط ناراحت است و نیاز دارد که با او صحبت کنم و از او عذرخواهی نمایم. وقتی این کار را کردم، دوباره با هم دوست شدیم و فهمیدم که ذات انسان مثل دانه ای است که می تواند دوباره جوانه بزند و رشد کند، حتی اگر مدتی پنهان مانده باشد.

من فکر می کنم که هر کس باید به ذات خودش توجه کند و ببیند که آیا دارد به درختی زیبا تبدیل می شود یا نه. اگر دیدیم که خارهای خشم و بدی در وجودمان در حال رشد هستند، باید زودتر آن ها را بچینیم و به جای آن ها گل های مهربانی بکاریم. این گونه می توانیم هم خودمان و هم دیگران را خوشحال کنیم و درخت ذاتمان را به بهترین شکل ممکن پرورش دهیم.