خلاصه کتاب وقتی تو را تروریست می نامند

دسته‌بندی: کتاب
تاریخ انتشار: ۱۴۰۴ شهریور ۲۸, جمعه ساعت ۱:۱۱۰ رأیبدون امتیاز
خلاصه کتاب وقتی تو را تروریست می نامند

خاطرات جنبش «جان سیاهان مهم است» خلاصه کتاب «وقتی تو را تروریست می‌نامند» (When They Call You a Terrorist) مغز کتاب «پاتریس خان-کالورز» (Patrisse Khan-Cullors) فعال اجتماعی و هنرمند آمریکایی و «آشا باندله»...

خاطرات جنبش «جان سیاهان مهم است»

خلاصه کتاب «وقتی تو را تروریست می‌نامند» (When They Call You a Terrorist) مغز کتاب «پاتریس خان-کالورز» (Patrisse Khan-Cullors) فعال اجتماعی و هنرمند آمریکایی و «آشا باندله» (Asha Bandele) نویسنده و روزنامه‌نگار آمریکایی است که در سال ۲۰۱۸ منتشر شد. این کتاب خاطرات شخصی خان-کالورز را روایت می‌کند؛ زنی سیاه‌پوست، هم‌جنس‌گرا و از بنیان‌گذاران جنبش جهانی Black Lives Matter که علیه نژادپرستی و خشونت پلیس شکل گرفت.
اثر حاضر نه‌تنها داستان زندگی نویسنده را از کودکی در محله‌ای فقیرنشین تا تبدیل شدن به یک فعال سیاسی و اجتماعی برجسته شرح می‌دهد، بلکه بازتابی است از تجربه‌های دردناک تبعیض نژادی، فقر، خشونت و بی‌عدالتی در آمریکا. خان-کالورز در کنار بیان رنج‌ها و مبارزاتش، به قدرت همبستگی، عشق و امید برای تغییرات اجتماعی نیز می‌پردازد.

بخشی از کتاب وقتی تو را تروریست می‌نامند:
«مادرم، «شریس»، ما را - برادران بزرگ‌ترم، پل و مونت، خواهر کوچکم جَسْمین و من - در خیابانی که در محله «ون نایز» کالیفرنیا قرار دارد، بزرگ می‌کند؛ محله‌ای عمدتاً مکزیکی. ما در یکی از ده آپارتمان «سکشن ۸» زندگی می‌کنیم، ساختمانی دوطبقه با رنگ زرد کمرنگ که رنگش پوسته‌پوسته شده و دری دارد که درست بسته نمی‌شود و آیفونش هیچ‌وقت کار نمی‌کند.
من و مادرم در خانواده‌مان قدکوتاه حساب می‌شویم. قد او یک متر و شصت و سه سانت است و قد من هرگز از یک متر و پنجاه و هفت سانت بیشتر نمی‌شود. اما جَسْمین، پل و مونت قدبلند هستند و وقتی خواهرم بزرگ شود، قدش به حدود یک متر و هشتاد سانت می‌رسد. برادرانم هم هر دو از مرز یک متر و هشتاد و پنج خواهند گذشت. آن‌ها قدشان را از پدرم، «آلتون کالورز»، گرفته‌اند؛ مکانیکی با دستان بزرگ و تیره که در کارخانه جنرال موتورز در ون نایز کار می‌کرد. دست‌هایش مرا در آغوش می‌گرفتند و حس امنیت می‌دادند. بوی بنزین و ماشین از او می‌آمد؛ بوهایی که هنوز بعد از حدود سی سال مرا یاد عشق، نوازش و امنیت می‌اندازند. آلتون گاهی به خانه ما می‌آمد و گاهی می‌رفت، بسته به اینکه رابطه‌اش با مامان چطور بود. وقتی شش ساله شدم، برای همیشه رفت و دیگر با ما زندگی نکرد. اما هرگز به‌طور کامل از زندگی ما محو نشد و عشقش هم هیچ‌وقت ناپدید نشد. آن عشق خوبِ آلتون کالورز هنوز هم باقی است؛ درون من، کنار من، حتی همین امروز.»
اشتراک‌گذاری

این مطلب برای شما مفید بود؟

بازخورد شما به بهبود کیفیت مطالب کمک می‌کند.

در حال بررسی رأی شما...