در دل فرهنگ غنی ژاپنی ها، آداب و عجیب و غریبی نهفته است. این آداب به قدری پیچیده و نامرئی هستند که حتی مؤدب ترین افراد هم ممکن است ناخواسته مرزها را بشکنند و مرتکب اشتباهاتی خنده دار شوند. ژاپن، جایی است که ادب بیش از حد هم می تواند شما را به دردسر بیندازد! آماده باشید تا به قلب رمز و رازهای اجتماعی ژاپنی ها نفوذ کنید و بفهمید چرا در این سرزمین، یک بوسه ی ساده یا یک انعام ناچیز، می تواند کل قواعد بازی را به هم بریزد.
پول یک شیء مقدس است؛ با دست های خالی آن را لمس نکنید!

در ژاپن، پول چیزی نیست که مثل یک تکه کاغذ معمولی دست به دست شود. کلمه ی ژاپنی پول (او-کانِه) احترام عمیقی را نشان می دهد. در اینجا، هرگز نباید اسکناس یا کارت خود را مستقیم به دست صندوق دار بدهید. چرا؟ این کار کمی گستاخانه و بیش از حد خودمانی است! در عوض، باید از سینی های کوچک و شیک که روی پیشخوان ها تعبیه شده اند، استفاده کنید. اگر پول را مستقیم بدهید، کارمند مؤدب ژاپنی مجبور می شود با احتیاط و ملاحظه آن را از دستانتان قاپ بزند تا به آداب احترام بگذارد و شما را در موقعیت شرم آوری قرار دهد.
بوسیدن در ملاء عام ممنوع

شاید در پاریس یا رم، در آغوش گرفتن یا بوسیدن در خیابان نشانه ی شور و عشق باشد، اما در ژاپن، نمایش علنی عواطف می تواند نگاه های عجیبی را به سمت شما سرازیر کند. دست در دست گرفتن خوب است، اما بوسیدن، بغل کردن یا حتی لمس های بیش از حد می تواند در وسایل نقلیه ی عمومی یا مناطق خانوادگی، باعث ناراحتی عمومی شود. ژاپنی ها به خویشتن داری عاطفی در ملأعام اعتقاد دارند. اگر با زوجتان بیرون هستید، شعار شما باید «ملایم و پنهان» باشد. فقط زوج های مست در ساعات آخر شب هستند که گاهی این قانون را می شکنند، پس اگر مست نیستید، رعایت کنید!
حوله به آب بخورد، کل آیین حمام نابود می شود!

فرهنگ حمام های عمومی (اونسن و سِنتو) ژاپن فراتر از یک شستشوی ساده است؛ یک آیین آرامش بخش است. قانون نانوشته ی اصلی این است: وان فقط برای خیساندن است، نه شستشو! قبل از ورود، باید کاملاً تمیز باشید. و اینجاست که حوله ی کوچک شما وارد صحنه می شود:
-
شما می توانید آن را برای پوشاندن بخش هایی از بدن در مسیر استفاده کنید.
-
شما می توانید آن را هنگام خیس خوردن، به سبک استادان ذن، روی سرتان بگذارید.
-
اما به هیچ وجه نباید اجازه دهید با آب وان تماس پیدا کند!
ترفند هایی که عمر ژاپنی ها را بیشتر از ۱۰۰ سال می کند!
انعام دادن مایه ی بی آبرویی است

اگر از فرهنگ «انعام محور» آمده اید، این خبر برایتان یک موهبت است: در ژاپن انعام ندهید! نه تنها انتظارش را ندارند، بلکه اصرار شما برای دادن انعام می تواند کارمند را معذب و گیج کند، به خصوص در مکان های سنتی تر. هزینه ی خدمات قبلاً حساب شده است و اصرار بر انعام، برای مردم محلی که از شر این «بازی حدس زدن» خلاص شده اند، اصلاً خوشایند نیست. بهترین انعام؟ یک «آریگاتو گوزایماسوی صمیمانه» بگویید و قول مشتری دائمی شدن بدهید.
تیتر بامزه: ژاپن را با نظم پله برقی ها بشناسید؛ در صف پله برقی زرنگ بازی درنیاورید!

ژاپنی ها دشمن تنبلی هستند و نظم در این سرزمین، همه چیز است. این نظم از پیاده روها گرفته تا ایستادن روی پله برقی ها رعایت می شود. مثلاً در توکیو مردم در سمت چپ می ایستند تا سمت راست برای عجله کنندگان باز باشد، اما در اوزاکا دقیقاً برعکس است! مهم ترین اصل این است: به هیچ وجه در صف ها جلو نزنید و اگر صف پله برقی بسته است، نخواهید که به زور راهی باز کنید. فقط کافی است به اطراف نگاه کنید و کاری را بکنید که دیگران انجام می دهند؛ اینجا جای نشان دادن زرنگی و سبقت گرفتن نیست.
مواظب غذا خوردن با چاپستیک باشید!

شاید قبلاً شنیده باشید که فرو کردن چاپستیک به صورت عمودی در کاسه ی برنج ممنوع است (یادآور آیین های تشییع جنازه است)، اما یک قانون نانوشته ی مهم تر این است: غذا را مستقیماً از یک جفت چاپستیک به جفت دیگر منتقل نکنید! این حرکت شباهت زیادی به آیین انتقال استخوان های سوزانده شده ی متوفی توسط اعضای خانواده در مراسم سوزاندن جسد دارد و می تواند بسیار ناراحت کننده باشد. اگر می خواهید غذا را به اشتراک بگذارید، از ته تمیز چاپستیک خود استفاده کنید یا صرفاً ظرف را به دوستتان تعارف کنید تا خودش بردارد.
کاکیبو: راز هدفمند پس انداز و ثروت ژاپنی ها!
لطفاً عطری نزنید که بینی همه را بسوزاند!

در حالی که در غرب عطرهای طراحی شده نشانه ی کلاس هستند، در ژاپن عطرهای قوی احتمالاً باعث می شوند مردم در فضاهای تنگ (مثل مترو و آسانسور) از شما فاصله بگیرند! این امر به دلیل مفهوم «مِزاماَکو» (مزاحمت) است. ژاپنی ها پاکیزگی و بهداشت را بدون بو می دانند. اگر عطر شما در یک فضای بسته جلب توجه کند، مزاحمت محسوب می شود. قانون ساده است: اگر غریبه ها می توانند شما را بو کنند (چه عطر و چه بوی بدن)، بیش از حد است و شما دارید بی دلیل برای بقیه مزاحمت ایجاد می کنید.
فین کردن با صدای بلند؛ نهایت بی جنبگی!

شاید فین کردن در دستمال در کشور شما نشانه رعایت بهداشت باشد، اما در ژاپن انجام آن در ملأعام (به ویژه در قطار، کلاس درس یا آسانسور) بی ادبی بزرگی است. دلیل؟ صدای آن آزاردهنده است و با بیماری یا عدم خویشتن داری مرتبط است. به همین دلیل است که زمستان ها صدای فین فین آرام زیادی می شنوید؛ مردم ترجیح می دهند با آن کنار بیایند تا اینکه با صدای بلند فین کنند! اگر آبریزش بینی دارید، سریعاً خود را به یک مکان خصوصی (مانند دستشویی) برسانید.
بدون «سان» صدا کردنِ کسی، مثل این است که او را یارو صدا زده اید

این یک میدان مین واقعی است! استفاده از پسوندهای احترام مانند «-سان» (محترمانه برای همه)، «-سِنسِی» (برای معلم یا پزشک) یا «-ساما» (بسیار رسمی) کاملاً ضروری است. اگر کسی را با نام کوچک و بدون پسوند صدا کنید (یوبیسوته)، فقط در صورتی قابل قبول است که صمیمی ترین دوست او باشید. اگر مطمئن نیستید، همیشه از «-سان» استفاده کنید. اگر هم اشتباه کردید، یک «شیتسوری شیماسو» (Shitsurei shimasu) سریع (معذرت می خواهم/بی ادبی کردم) می تواند معجزه کند.
هر چیزی را با دو دست بدهید؛ یک دست نشانه ی بی مبالاتی است!

قانون ساده است: هر چیزی که در حال تبادل است-از کارت اعتباری گرفته تا کارت ویزیت یا یک هدیه ی کوچک-باید با هر دو دست ارائه شود. استفاده از یک دست نشان دهنده ی بی توجهی و بی مبالاتی است. جابجایی دو دستی، نمادی از صداقت و احترام کامل به طرف مقابل و خود آن شیء است. حتی کارمندان فروشگاه های کوچک هم پول خرد شما را با دو دست برمی گردانند؛ پس شما هم این سنت را رعایت کنید!
بیشتر بخوانید:
کایزن: فرمول تضمینی ژاپنی برای موفقیت «غیرقابل توقف»!
راز محبوبیت انیمه های ژاپنی در چیست که از تماشای آن ها سیر نمی شویم؟
