با مقدمهای از: محمدابراهیم باستانیپاریزی
دیوان اشتها (اثر میرزا عبدالله بن فریدون گرجی اصفهانی، متخلص به «اشتها») مجموعهای از غزلیات و اشعاریست که در نیمه دوم قرن سیزدهم هجری قمری در اصفهان پدید آمده است. این دیوان بیش از صد غزل دارد و علاوه بر زبان شاعرانه عاشقانه و عارفانه، با محوریت مضامین متنوع از جمله عشق، طبیعت، تنهایی و تامل در زندگی به نظم درآمده است. از ویژگیهای بارز این اثر، ارجاعات گاه طنزآمیز و زبانی سادهتر نسبت به غزلیات کلاسیک است؛ به این معنا که اشتها در برخی ابیات، به گونهای بازی با کلمات یا چاشنی شوخطبعی نیز افزوده است.
در کل، دیوان اشتها بازتابی است از ذائقه ادبی دوره قاجار در اصفهان، که ضمن احترام به سنت غزلسرایی، میکوشد رنگ و بوی روزگار خویش را نیز در شعر ثبت کند.
دیوان اشتها (اثر میرزا عبدالله بن فریدون گرجی اصفهانی، متخلص به «اشتها») مجموعهای از غزلیات و اشعاریست که در نیمه دوم قرن سیزدهم هجری قمری در اصفهان پدید آمده است. این دیوان بیش از صد غزل دارد و علاوه بر زبان شاعرانه عاشقانه و عارفانه، با محوریت مضامین متنوع از جمله عشق، طبیعت، تنهایی و تامل در زندگی به نظم درآمده است. از ویژگیهای بارز این اثر، ارجاعات گاه طنزآمیز و زبانی سادهتر نسبت به غزلیات کلاسیک است؛ به این معنا که اشتها در برخی ابیات، به گونهای بازی با کلمات یا چاشنی شوخطبعی نیز افزوده است.
در کل، دیوان اشتها بازتابی است از ذائقه ادبی دوره قاجار در اصفهان، که ضمن احترام به سنت غزلسرایی، میکوشد رنگ و بوی روزگار خویش را نیز در شعر ثبت کند.