در دنیایی که خیلیها سعی میکنند احساساتشان را پشت نقابِ منطقی بودن پنهان کنند، هنوز هم آدمهایی هستند که عشق را عمیق، واقعی و حتی ویرانگر میبینند.
پریناز ایزدیار از آن دسته هنرمندانی است که همیشه بیپرده درباره احساساتش حرف زده؛ از ترسش نسبت به عاشق شدن گرفته تا نگاهی که به عشق، وابستگی و از دست دادن دارد. او در گفتوگویی درباره نقش «ارغوان» در سریال زمانه، از شباهتهای خودش با این شخصیت و نگاهش به عشق سخن گفته؛ عشقی که به باور او میتواند آدم را تا مرز جنون و فروپاشی ببرد.
بعید میدانم در زندگی خودم در حدی که در سریال زمانه نشان داده میشود عاشق شوم اما فکر میکنم شاید اگر در چنین شرایطی قرار بگیرم مثل ارغوان سریال فقط بتوانم اشک بریزم. به نظرم دخترهای امروزی فقط ادعای این را دارند که گریه نمیکنند و آدمهای خیلی محکمی هستند. مطمئن باشید هرکسی تا این حد عاشق باشد و زندگیاش را برای یک نفر گذاشته باشد، رفتن طرف مقابلش به جز دلتنگی باعث به هم ریختن کل زندگی شخصیاش میشود و قطعا همین عکسالعمل ارغوان را خواهد داشت؛ اشک میریزد و حتی بیمار هم میشود. من خودم فکر میکنم اگر در زندگی شخصیام واقعا عاشق شوم همان واکنشی را نشان میدهم که ارغوان داشت.
درباره عشق، ازدواج و زمانه نسبت به عشق گارد دارم من به شدت آدم عاطفیای هستم ولی در زمینه عشق و عاشقی یک گارد عجیب دارم که دست خودم نیست. به طور ناخودآگاه نسبت به مسائل احساسی عقبنشینی میکنم. چون میدانم آنقدر احساسی هستم که اگر وارد ماجراهای احساسی شوم شاید زندگیام به زندگی ارغوان تبدیل شود.
عشق یعنی دیوانگی به نظر من عشق واقعی نیست. من اعتقاد دارم دوست داشتن وجود دارد اما عشق همان لیلی و مجنون است.
عشق یعنی جنون، یعنی دیوانگی. البته تجربه کردن آن اشکالی ندارد اما نمیتوان با عشق زندگی ساخت. عشق زیاد میتواند زندگی را به هم بریزد.
اگر روزی عاشق شوی میتوانی مثل ارغوان قید خانوادهات را بزنی؟
نه به هیچ وجه. من حتی مثل ارغوان حاضر نیستم قید کارم را بزنم چه برسد به ترک عزیزانی مثل خانوادهام.
