ساخت این ابرمخزن نفتی با ابعادی خیره‌کننده، نمادی از جاه‌طلبی‌های انسانی در ساخت سازه‌های عظیم و منحصر به فرد است. این کشتی غول‌پیکر که چندین بار نامش تغییر کرد، در نهایت پس از دهه‌ها خدمت فعال، از رده خارج شد.

تاریخچه ساخت بزرگترین شی متحرک

در دهه ۱۹۷۰ میلادی، استاوروس نیارخوس، میلیاردر و قطب کشتیرانی یونانی، رؤیای ساخت یک نفت‌کش فوق‌العاده بزرگ (ULCC) را در سر داشت. در سال ۱۹۷۹، شرکت کشتی‌سازی سومیوتومو هوی اینداستریز ژاپن کار بر روی این پروژه را آغاز کرد. اما به‌دلیل مشکلات مالی نیارخوس و اختلاف در تحویل، این کشتی پیش از تحویل رسمی با فراز و نشیب‌هایی مواجه شد.

به گزارش گجت نیوز، در دهه ۱۹۷۰ میلادی، استاوروس نیارخوس، میلیاردر و قطب کشتیرانی یونانی، رؤیای ساخت یک نفت‌کش فوق‌العاده بزرگ (ULCC) را در سر داشت. در سال ۱۹۷۹، شرکت کشتی‌سازی سومیوتومو هوی اینداستریز ژاپن کار بر روی این پروژه را آغاز کرد. اما به‌دلیل مشکلات مالی نیارخوس و اختلاف در تحویل، این کشتی پیش از تحویل رسمی با فراز و نشیب‌هایی مواجه شد.

در همان سال، سی. وای. تونگ، سرمایه‌دار کشتیرانی مستقر در هنگ‌کنگ و مالک اورینت اوورسیز کانتینر لاین (OOCL)، آن را خریداری و تکمیل کرد.

این کشتی نهایتاً در سال ۱۹۸۱ با نام سیوایز جاینت (Seawise Giant) به آب انداخته شد و توسط گینس در سه دسته شامل طولانی‌ترین کشتی، بزرگترین کشتی از نظر ظرفیت حمل و بزرگترین کشتی اسقاط شده، ثبت شده است.

ابعاد خیره‌کننده و ویژگی‌های منحصربه‌فرد

سیوایز جاینت با طولی معادل ۴۵۸ متر (۱۵۰۴ فوت)، از بلندترین سازه‌های جهان مانند برج‌های پتروناس کوالالامپور (۴۲۴ متر) و ساختمان امپایر استیت منهتن (۴۴۳ متر) نیز بلندتر بود. این کشتی غول‌پیکر دارای یک عرشه به وسعت ۳۳۹,۵۰۰ فوت مربع بود که خدمه برای جابجایی در آن از دوچرخه استفاده می‌کردند.

سیوایز جاینت با طولی معادل ۴۵۸ متر (۱۵۰۴ فوت)، از بلندترین سازه‌های جهان مانند برج‌های پتروناس کوالالامپور (۴۲۴ متر) و ساختمان امپایر استیت منهتن (۴۴۳ متر) نیز بلندتر بود. این کشتی غول‌پیکر دارای یک عرشه به وسعت ۳۳۹,۵۰۰ فوت مربع بود که خدمه برای جابجایی در آن از دوچرخه استفاده می‌کردند.

این تانکر نفتی می‌توانست بیش از ۴ میلیون بشکه نفت خام را در ۴۶ مخزن خود حمل کند. از نظر مشخصات فنی، سکان آن ۲۳۰ تن و پروانه‌اش ۵۰ تن وزن داشت؛ همچنین هر یک از حلقه‌های زنجیر لنگر ۳۶ تنی آن از وزن یک خودرو بیشتر بود. این کشتی برای توقف کامل در حالت پربار، به حدود ۹.۶ کیلومتر مسافت نیاز داشت.

چالش‌ها و سرنوشت در جنگ

یکی از بزرگترین چالش‌های سیوایز جاینت، ابعاد عظیم آن بود که مانع از عبور آن از مسیرهای دریایی حیاتی مانند کانال سوئز، کانال پاناما و کانال مانش می‌شد.

این محدودیت، آن را مجبور می‌کرد تا مسیر طولانی‌تر و پرهزینه‌تری را از طریق دماغه امید نیک بپیماید. در سال ۱۹۸۸ و در اوج جنگ ایران و عراق، این کشتی در تنگه هرمز هدف موشک‌های عراقی قرار گرفت و در آب‌های کم‌عمق غرق شد.

%110 رشد سه ماهه نقره‌ی کاریزما ⚡️خرید 24 ساعته

سرمایه‌گذاری