یکی از مهم‌ترین آسیب‌های جدی به اعتبار رسانه‌ها، استفاده از کارشناسانی است که تحلیل‌هایشان نه بر پایهٔ داده‌ها، بلکه بر اساس خوشایند مدیران یا چارچوب‌های ایدئولوژیک شکل می‌گیرد.
عادل فردوسی‌پور، مجری و کارشناس سرشناس حوزهٔ فوتبال، به‌تازگی به نمونه‌ای عینی در این‌باره اشاره کرده است. او می‌گوید در رسانهٔ ملی کارشناسی به نام «خوش‌چشم» حضور دارد که پیش‌بینی‌هایش همواره با واقعیت در تضاد است؛ مثلاً اعلام می‌کند «جنگ می‌شود»، اما فردا صلح برقرار می‌شود. در حالی که هیچ نشانهٔ نظامی‌ای بر این ادعا وجود ندارد.
در علوم ارتباطات، به این پدیده شکاف اعتبار می‌گویند. وقتی رسانه‌ای مکرراً تحلیل‌های نادرست را بدون بازخورد یا اصلاحیه پخش کند، ذهن مخاطب به مرور نسبت به تمام محتوای آن رسانه بدبین می‌شود. حتی اگر روزی تحلیل درستی هم ارائه دهد، دیگر باورپذیر نیست. این همان زهر کشنده‌ای است که کارشناسان ناوارد یا غیرمنصف به پیکرهٔ رسانه تزریق می‌کنند.
رسانه در چنین شرایطی به تدریج سرمایهٔ اجتماعی خود را از دست می‌دهد زیرا مخاطب، به‌سرعت تناقض میان گفتار و واقعیت را تشخیص می‌دهد.
