سینمای ایران در دو دهه گذشته بازیگران زیادی به خود دیده است. چهرههایی که آمدند، درخشیدند و گاهی خیلی زود از صحنه کنار رفتند. با این حال، مسیر حرفهای الناز شاکردوست یکی از متفاوتترین نمونههاست.
این بازیگر از نقشهای تجاری و عامهپسند به سمت شخصیتهای جدیتر حرکت کرد، سیمرغ بلورین گرفت و حالا بخش مهمی از اخبار پیرامون نامش دیگر به سینما مربوط نمیشود.
شاکردوست فعالیت حرفهای خود را با «گل یخ» به کارگردانی کیومرث پوراحمد آغاز کرد. او در همان سالهای نخست بسیار پرکار بود و طی مدت کوتاهی در چند فیلم سینمایی حضور پیدا کرد. چهره جوان و حضور در فیلمهای عامهپسند باعث شد خیلی زود به یکی از بازیگران شناختهشده نسل تازه سینمای ایران تبدیل شود.
از«گل یخ» تا ستاره سینمای تجاری
الناز شاکردوست در سالهای ابتدایی فعالیت خود در فیلمهایی مانند «مجردها»، «عروس فراری» و «چند میگیری گریه کنی» بازی کرد و خیلی زود به چهرهای محبوب در سینمای تجاری تبدیل شد.
اما مسیر او در همان نقطه متوقف نماند. شاکردوست به تدریج تلاش کرد از تصویری که سینمای بدنه برایش ساخته بود فاصله بگیرد و نقشهایی را انتخاب کند که امکان نمایش تواناییهای متفاوتش را فراهم میکردند.
«شبی که ماه کامل شد»؛ نقطه عطف کارنامه
نقطه عطف این تغییر مسیر، «شبی که ماه کامل شد» به کارگردانی نرگس آبیار بود. شاکردوست در این فیلم نقش فائزه را بازی کرد؛ شخصیتی که از نظر عاطفی و دراماتیک فاصله زیادی با بسیاری از نقشهای قبلی او داشت.
بازی او در این فیلم با استقبال منتقدان مواجه شد و در نهایت سیمرغ بلورین بهترین بازیگر نقش اول زن جشنواره فیلم فجر را برایش به همراه آورد. این جایزه را میتوان مهمترین نشانه تغییر جایگاه شاکردوست در سینمای ایران دانست؛ از یک ستاره محبوب گیشه به بازیگری که میتوانست نقشهای جدی و دشوار را نیز بر عهده بگیرد.
تلاش برای فرار از کلیشه
پس از این موفقیت، شاکردوست تلاش کرد میان سینمای جریان اصلی و پروژههای متفاوتتر تعادل برقرار کند. حضور در فیلمهای اجتماعی و همکاری با کارگردانانی مانند نرگس آبیار و برادران محمودی بخشی از همین مسیر بود.
البته همه انتخابهای او به یک اندازه موفق نبودند، اما مسیر کلی نشان میداد که شاکردوست نمیخواهد تا پایان فعالیت حرفهای خود صرفاً با تصویری که در سالهای نخست از او ساخته شده بود شناخته شود.
احضار به دادگاه
اما در ماههای اخیر، مهمترین خبر درباره شاکردوست نه یک فیلم تازه، بلکه تصمیم او برای کنار گذاشتن بازیگری بود.او شامگاه ۱۳ بهمن ۱۴۰۴ با انتشار متنی در اینستاگرام اعلام کرد که در جشنواره فیلم فجر شرکت نمیکند و دیگر قصد ندارد در فیلمی بازی کند.
حاشیههای شاکردوست تنها به اعلام کنارهگیری از سینما محدود نماند. او در تیرماه ۱۴۰۵ با انتشار تصویری از یک ابلاغیه قضایی در صفحه اینستاگرام خود، از احضار به شعبه ۲۳ دادگاه انقلاب تهران خبر داد.
بر اساس گزارشهای منتشرشده، این احضار در ارتباط با اتهاماتی با عنوان «سیاسی ـ امنیتی» صورت گرفته بود. شاکردوست در واکنش به این اتفاق، تصویری از ابلاغیه را منتشر کرد و نوشت: سیاست، چیزیست که از آن نفرت دارم.
اعلام کنارهگیری از بازیگری و احضار به دادگاه، شاکردوست را در موقعیتی قرار داده که آینده فعالیت هنریاش در هالهای از ابهام قرار دارد. او در شرایطی از سینما فاصله گرفته که همچنان یکی از چهرههای شناختهشده و پرمخاطب سینمای ایران محسوب میشود و آخرین فصل کارنامهاش دستکم در حال حاضر نه با یک فیلم تازه بلکه با حاشیههایی خارج از فضای حرفهای سینما رقم خورده است.
فیلمها وسریال های الناز شاکردوست
گل یخ به کارگردانی کیومرث پوراحمد
مجردها به کارگردانی اصغر هاشمی
عروس فراری به کارگردانی بهرام کاظمی
کیش و مات به کارگردانی جمشید حیدری
رسوایی به کارگردانی مسعود دهنمکی
آتیشبازی به کارگردانی بهمن گودرزی
خفگی به کارگردانی فریدون جیرانی
شبی که ماه کامل شد به کارگردانی نرگس آبیار
مطرب به کارگردانی مصطفی کیایی
ابلق به کارگردانی نرگس آبیار
تیتی به کارگردانی آیدا پناهنده
بیبدن به کارگردانی مرتضی علیزاده
یادگار جنوب به کارگردانی حسین دوماری و پدرام پورامیری
کج پیله به کارگردانی هاتف علیمردانی
قلب یخی به کارگردانی محمدحسین لطیفی