برای شکارچیان رأس هرم غذایی مانند شیرهای کوهی و خرسها، سر طعمه ارزش بسیار کمتری نسبت به بدن آن دارد، زیرا دسترسی به مواد مغذی موجود در سر به تلاش بیشتری نیاز دارد و در مقابل، پاداش غذایی آن چندان قابلتوجه نیست. اما برای یک کایوتِ لاشهخوار، غذای رایگان، هرچقدر هم کم باشد، باز هم غذاست. کایوتها از فرصتهای موجود در طبیعت نهایت استفاده را میبرند و بقایای شکار باقیمانده از سوی شکارچیان بزرگتر میتواند همچنان مواد مغذی مهمی برای آنها فراهم کند.
اگرچه سر شکار فاقد عضلات و اندامهای غنی از کالری موجود در بدن است، اما کاملاً بیارزش نیست. مغز، با وجود اندازه کوچک، سرشار از چربی است و چشمها و عضلات گونه نیز پروتئین مورد نیاز کایوت را تأمین میکنند. برای یک لاشهخوار، همین بخشهای کوچک میتواند تفاوت میان بقا و گرسنگی باشد.
یکی از ویژگیهایی که سر شکار را برای کایوت جذابتر میکند، قابلحمل بودن آن است. کایوت برخلاف لاشه سنگین، میتواند سر شکار را بهراحتی با خود به مکانی امنتر منتقل کند و از رقابت با حیوانات بزرگتر در امان بماند.
در حالی که شکارچیان رأس هرم غذایی تلاش میکنند بیشترین میزان کالری ممکن را از شکار خود به دست آورند، کایوتها با استفاده حداکثری از بقایای باقیمانده توسط دیگر حیوانات، شانس بقای خود را افزایش میدهند.
