احمد زیدآبادی، در یادداشتی تحت عنوان «مهم اما به شرطها!» نوشت: «سفر عباس عراقچی وزیر امور خارجه به پکن به نظرم مهم میآید اما به شرطی که اولاً چینیها مصمم به ورودی قاطعانه برای پایان جنگ در منطقه باشند و آقای عراقچی هم از پشتیبانی کامل داخلی برای فیصله دادن به برخی موضوعات حساس برخوردار باشد.
در بارهی هر دو مورد اما تردید جدی وجود دارد.
چینیها هنوز اعتماد به نفس لازم برای دخالتِ مؤثر یا میانجیگری در بحرانهای بینالمللی را ندارند و انگار فقط میخواهند با زبانی ناصحانه از دور دستی بر آتش داشته باشند.
آقای عراقچی نیز هدف حملات لفظی روزانهی برخی محافل متنفذ داخلی و پارهای تجمعات شبانهی خیابانی است.
وزیر خارجهای که در برخی رسانههای حکومتی و میادین شهرهای کشور به عنوان عنصری سازشکار و سزاوار برکناری معرفی و تهدید به مجازات شود، از کدام اختیار و اقتدار برای پیشبرد امری در سیاست خارجی برخوردار است؟
تا تغییرات چشمگیری در رویکرد خارجی چین و تحولی در موازنهی قوا به نفع مذاکرهکنندگان داخلی رخ ندهد، امیدی به پایان بحران جاری در منطقه نمیتوان داشت.»