بهطور کلی میدانیم که فعال ماندن به حفظ سلامت ما کمک میکند و برداشتن تعداد مشخصی گام در طول روز، روشی ساده برای تحقق این هدف است.
به نقل از ساینسآلرت، با این حال، آنچه چندان روشن نیست، ترکیب بهینه زمان، مسافت و سرعت (تندی گامها) برای انجام این پیادهرویهاست.
فرصتِ بیرون رفتن برای پیادهروی روزانه برای همه یکسان فراهم نیست؛ خواه به دلیل مشغلههای زمانی باشد، خواه مشکلات جسمانی یا سایر شرایط.
بهویژه برای برخی افراد، آگاهی از بهترین و مؤثرترین روشها برای ارتقای سلامت میتواند بسیار مفید باشد.
در پژوهشی جدید که در «مجله پزشکی ورزشی بریتانیا» (British Journal of Sports Medicine) منتشر شده است، محققان به سرپرستی تیمی از دانشگاه سیدنی، دادههای مربوط به بیش از ۶۴ هزار فرد میانسال را در یک پایگاه داده بزرگ تحقیقاتیِ حوزه سلامت مورد تحلیل قرار دادند و وضعیت آنها را بهطور میانگین به مدت هشت سال پایش کردند.
تعداد گامها و شدت گامها در طول دوره مطالعه با مرگ و میر و علت مرگ مقایسه شدند تا روابط بین عادات ورزشی و پیامدهای سلامتی در طول چندین سال پیدا شود.
بزرگترین نکته این است که افراد برای مشاهده مزایای پیادهروی، لازم نیست روزانه ۱۰۰۰۰ گام بردارند.
نیکلاس کومل، دانشمند علوم رفتاری از دانشگاه موناش، میگوید: این هدف گام که به شدت مورد توجه قرار گرفته است، در واقع از یک کمپین گامشمار ژاپنی در دهه ۱۹۶۰ گرفته شده است، نه از شواهد.
پیام مهم این است که هر گام مهم است و نحوه برداشتن آن گامها نیز میتواند مهم باشد.
آنچه محققان دریافتند این است که انواع شمارش گامها و شدت آنها با کاهش خطر مرگ و میر مرتبط است.
محققان در مقاله منتشر شده خود مینویسند: بیشتر مطالعات قبلی مرتبط با گامها بر شدت و مقدار به صورت جداگانه متمرکز بودند و در نتیجه شواهد کمی برای درک رابطه مشترک بین حجم و شدت کل گامهای روزانه وجود داشت. مطالعه ما، با استفاده از یک گروه بزرگ آیندهنگر همراه با یک الگوریتم شتابسنجی پیشرفته برای شناسایی مراحل، استراتژیهای مختلف مبتنی بر مرحله مرتبط با مرگ و میر به هر علتی (ACM) و خطر مرگ و میر ناشی از بیماریهای قلبی عروقی (CVD) را بررسی کرد.
برای انجام تحلیل، شرکتکنندگان به چهار گروه تقسیم شدند: کسانی که روزانه کمتر از ۵۰۰۰ قدم برمیداشتند، گروه ۵۰۰۰ تا ۷۵۰۰ قدم، گروه ۷۵۰۰ تا ۱۰ هزار قدم و کسانی که بیش از ۱۰ هزار قدم در روز پیادهروی میکردند.
الگوهای جالبی در این بررسی مشاهده شد. برای مثال، کاهش مشابه و قابلتوجهی در خطر مرگومیر در دو گروه دیده شد: کسانی که روزانه کمتر از ۵۰۰۰ قدم اما با سرعت بالا (حدود ۸۰ قدم در دقیقه) پیادهروی میکردند، و کسانی که بین ۵۰۰۰ تا ۷۵۰۰ قدم در روز اما با سرعت کمتر (حدود ۶۰ قدم در دقیقه) راه میرفتند.
به عبارت دیگر، اگر فرصت کافی برای برداشتن ۷۵۰۰ قدم (آنطور که مد نظرتان است) را ندارید، سعی کنید با شدت بیشتری پیادهروی کنید؛ چرا که این کار ممکن است همان مزایای سلامتی را به همراه داشته باشد. اگر هم امکان پیادهروی سریع را ندارید، ببینید آیا میتوانید در عوض، تعداد قدمهای بیشتری بردارید.
پژوهشگران دریافتند که دستیابی به اوج آهنگ گامبرداری (کادنس) حدود ۹۰ تا ۱۰۰ گام در دقیقه در یک بازه ۳۰ دقیقهای - که میانگین آن بر اساس ۳۰ دقیقه با بیشترین سرعت گامبرداری در طول روز محاسبه شده - یک نقطه بهینه (ایدهآل) محسوب میشود و میتواند هدفی مفید برای سلامتی باشد.
از سوی دیگر، اگر عامل سرعت را کنار بگذاریم، ثبت ۷۵۰۰ تا ۱۰ هزار گام در روز با کمترین میزان خطر مرگومیر مرتبط بود.
پژوهشگران میگویند: یافتههای ما به تقویت شواهد موجود برای رویکردهای مبتنی بر گامبرداری کمک میکند؛ رویکردهایی که برای کاهش خطر، هم تعداد گامهای روزانه و هم شدت گامبرداری را هدف قرار میدهند. این یافتهها همچنین میتوانند راهنمای مداخلات مبتنی بر گامبرداری برای افراد میانسال و سالمند باشند، بهویژه کسانی که با موانعی برای افزایش تعداد گامهای روزانه یا شدت گامبرداری روبرو هستند.
ماهیت مشاهدهای این مطالعه بدین معناست که نمیتوان رابطه علت و معلولی را اثبات کرد؛ چرا که پژوهشگران صرفاً وضعیت موجود را مشاهده کردهاند و سناریوهای مختلف را در تقابل با یکدیگر نیازمودهاند. فعالیت گامبرداری تنها در بخشی از دوره مطالعه ثبت شده و ممکن است در طول زمان تغییر کرده باشد.
با وجود اینکه عوامل متعددی از جمله رژیم غذایی و سن در تحلیل دادهها لحاظ شدهاند، ممکن است عوامل «پنهان» دیگری نیز بر هر دو متغیرِ تعداد گام و خطر مرگومیر تأثیر گذاشته باشند (مانند بیماری یا انزوای اجتماعی).
با این حال، علیرغم این محدودیتها، طولانی بودن دوره مطالعه و تعداد زیاد شرکتکنندگان، این پژوهش را به مرجعی مفید برای تدوین دستورالعملهای بهداشتی آینده تبدیل کرده است؛ و به نظر میرسد که صرفِ شمارش ساده گامهای روزانه، تنها عامل تعیینکننده نیست.
پژوهشگران میگویند: مطالعه ما فراتر از رویکردهای تکشاخصی (مانند تمرکز صرف بر تعداد گامهای روزانه) عمل کرده و ترکیبی از ابعاد مختلف گامبرداری را در ارتباط با خطر مرگومیر بررسی میکند تا بدینوسیله به تدوین دستورالعملهای بالینی و بهداشت عمومیِ آینده در حوزه گامبرداری کمک کند.
این پژوهش در «مجله پزشکی ورزشی بریتانیا» (British Journal of Sports Medicine) منتشر شده است.