فرارو- فیلم سینمایی «خواب» به کارگردانی مانی مقدم از ۲۹ مهرماه روی پرده سینماها میرود؛ فیلمی که نخستین بار در چهل و چهارمین جشنواره فیلم فجر به نمایش درآمد و پیش از اکران عمومی، در جشنواره فیلم بوسان ۲۰۲۶ نیز حضور خواهد داشت.
، این فیلم با محوریت خواب و مرز میان خیال و واقعیت داستان مردی را روایت میکند که به تدریج زندگی بیداری خود را در برابر جهانی که در خواب تجربه میکند از دست میدهد.
داستان فیلم سینمایی «خواب»
داستان فیلم درباره مجتبی است که به اختلال خواب دچار شده و در جریان خوابهای دنبالهدار خود با زنی به نام آهو با بازی هدی زینالعابدین آشنا میشود. آهو تنها یک شخصیت حاضر در رویاهای مجتبی نیست و حضور او به مرور به بخش مهمی از زندگی ذهنی شخصیت اصلی تبدیل میشود.
در مقابل، پروانه قرار دارد؛ همسر مجتبی که رابطهاش با او دیگر شباهت چندانی به یک زندگی مشترک عاطفی ندارد. مجتبی در این شرایط میان دو جهان گرفتار میشود. از یک سو زندگی واقعی شغل یکنواخت و رابطهای فرسوده و از سوی دیگر دنیایی که در خواب تجربه میکند و در آن با زنی مواجه میشود که برایش جذابیت و معنای تازهای دارد.
«خواب» از همین نقطه تلاش میکند مرز میان واقعیت و رویا را کمرنگ کند و نشان دهد فرار از زندگی روزمره و پناه بردن به خواب لزوما به معنای رسیدن به آرامش نیست.
بازیگران فیلم سینمایی «خواب»
- رضا عطاران
- مریلا زارعی
- هدی زین العابدین
- کاظم سیاحی
- علی مصفا
حضور رضا عطاران در نقش اصلی فیلم ممکن است در نگاه اول مخاطب را به یاد آثار کمدی این بازیگر بیندازد اما «خواب» یک فیلم جدی است و عطاران در آن نقش شخصیتی متفاوت از بسیاری از نقشهای شناختهشدهاش را ایفا میکند. در عین حال رضا عطاران و مریلا زارعی بعد از 14 سال از «خوابم میاد» دوباره در کنار هم قرار گرفتهاند.
ایده مقدم و جذابتر از اجرا
فیلم سینمایی «خواب» با یک ایده جذاب شروع میشود اما هرچه جلوتر میرود بیشتر نشان میدهد فاصله میان یک ایده خوب و یک فیلم خوب چقدر میتواند زیاد باشد. مانی مقدم سراغ جهانی رفته که در آن خواب و واقعیت بهتدریج جای یکدیگر را میگیرند. این جهان میتوانست بستری برای روایتی پرتعلیق و تأملبرانگیز باشد. با این حال «خواب» در مسیر رسیدن به این هدف میان چند مضمون و چند لحن سرگردان میماند و بیش از آنکه مخاطب را در جهان خود غرق کند او را وادار به دنبال کردن ردپای ایدههایی میکند که هرگز بهطور کامل به نتیجه نمیرسند.
رضا عطاران یکی از مهمترین نقاط قوت فیلم است. انتخاب او برای نقشی جدی، امکان تازهای از تواناییهایش را پیش روی مخاطب میگذارد و بازی کنترلشده او اجازه نمیدهد شخصیت به یک تیپ آشنا تبدیل شود.
«خواب» از نظر ایده فیلم کمجسارتی نیست اما جسارت ایده بهتنهایی برای ساخت یک اثر موفق کافی نیست. مانی مقدم جهانی را طراحی کرده که میتوانست پیچیده و تأثیرگذار باشد اما روایت در میانه راه تمرکز خود را از دست میدهد. حاصل چیزی است که بیشتر از آنکه مخاطب را در خواب و کابوس شخصیت اصلی فرو ببرد، او را بیرون از جهان فیلم نگه میدارد.