با پرواز پرندگان دریایی بر فراز آب و گله‌ای متراکم از ساردین‌ها که در نزدیکی سطح دریا با وحشت به این سو و آن سو می‌گریختند، حدود ۱۰۰ پلیکان در کمین نشسته بودند و یکی پس از دیگری خود را به میان انبوه ماهی‌ها می‌کوبیدند.
، در زیر سطح آب نیز شیرهای دریایی و ماهی‌های تُن اسکیپ‌جک در موج‌هایی پی‌درپی به سمت گله ساردین‌ها حمله می‌کردند.
هر بار که شکارچیان زیر آب گله ماهی‌ها را به سطح می‌راندند، پرندگان از فرصت استفاده می‌کردند و ساردین‌ها را دوباره به سمت پایین، درست به سوی آرواره‌های شکارچیان، می‌راندند. ساردین‌ها در این محاصره از بالا و پایین عملاً هیچ راه فراری نداشتند و تنها می‌توانستند به امنیت نسبی گله خود پناه ببرند؛ اما این تلاش نیز بی‌نتیجه بود و گله ماهی‌ها به‌تدریج در جریان این حمله چندگونه‌ای از بین رفت.
پارگی‌های عمیق و نامنظمی که گاهی در کیسه گلویی پلیکان‌ها دیده می‌شود نیز می‌تواند حاصل همین آشوب و هیجان شدید هنگام تغذیه باشد. پلیکان‌ها هنگام شیرجه با سرعت زیاد وارد آب می‌شوند و کیسه گلویی آنها برای جمع‌آوری طعمه متورم می‌شود؛ وضعیتی که آنها را در برابر برخورد با نیزه‌ماهی‌ها، شیرهای دریایی یا حتی منقار تیز سایر پرندگان رقیب آسیب‌پذیر می‌کند.
اگرچه وسایل و تجهیزات ماهیگیری رهاشده همچنان یکی از اصلی‌ترین عوامل چنین جراحت‌های شدیدی در این پرندگان به شمار می‌رود، خشونت و آشفتگی حاکم بر یک جشنواره تغذیه چندگونه‌ای نیز می‌تواند از عوامل مهم ایجاد این آسیب‌ها باشد.
