پرنده‌ ایی به نام آذرباد

پس بهشت این است.
پیش خود می اندیشید و لبخند میزد. اما برای او سخت و شگفت بود که در عرض همین چند لحظه که از پروازش گذشته بود، معنی بهشت را دریابد. حال که زمین را ترک کرده و از فراز ابرها گذشته بود، متوجه شد که بدن او نیز مثل آن دو مرغ درخشان میشود. حس کرد که حقیقت باطن او عوض نشده ولی هیئت ظاهری اش تغییر کرده است...

حق تکثیر: امیرکبیر، 1362