ناخودآگاه یک به یک سنگ مزار شهدا را مرور میکنم. اینجا اوضاع با همیشه تفاوت دارد. قرار نیست کسی راوی زندگی شهدا باشد. همین سنگنوشتههاست که فاصله تولد تا شهادت هر شهیدی را روایت میکند و...
«همین تربت پاک شهیدان است که تا قیامت مزار عاشقان، عارفان، دلسوختگان و دارالشفای آزادگان خواهد بود» (امام خمینی). برای گفتوگو با خانواده شهید مدافع حرم عباس آبیاری به شهریار رفته بودیم که گذرمان به گلزار شهدای کهنز شهریار افتاد. مدفن شهدای دفاع مقدس و شهدای مدافع حرم که تربتشان سالهاست زیارتگاه مردم این منطقه شده است. در این گلزار نام آوران بسیاری آرمیدهاند که روزگاری نه چندان دور نام هر کدامشان در جبهههای جنگ میپیچید و لرزه بر اندام دشمن میانداخت. این نوشتار گزارشی از یک قطعه بهشت است در گوشهای از زمین خدا... مزارهایی که بیش از 30سال شهادت را روایت میکند.
شهید مرصاد
ناخودآگاه یک به یک سنگ مزار شهدا را مرور میکنم. اینجا اوضاع با همیشه تفاوت دارد. قرار نیست کسی راوی زندگی شهدا باشد. همین سنگنوشتههاست که فاصله تولد تا شهادت هر شهیدی را روایت میکند و خودت باید حدس بزنی که مابین این دو تاریخ چه بر این انسان خاکی گذشته که از او یک شهید ساخته است. این بار فاصله از زندگی تا شهادت این عزیزان میشود همان چند خط نوشتار روی سنگ مزارشان... شهید مهدی معصومی فرزند قاسم متولد 18 آبان ماه 1347 بود که در آخرین عملیات دفاع مقدس یعنی مرصاد آسمانی شد.
شهدای مدافع وطن
در گلزار شهدای کهنز بیشتر از آنکه چشمت به شهدای دفاع مقدس بیفتد، سنگ مزار شهدای مدافع وطن در سالها و ادوار مختلف را میبینی. مانند سرباز شهید حسین اداره حیدرآبادی فرزند محمد که سال 1351 متولد شد و 9 شهریورماه 1371 در پیرانشهر به شهادت رسید. یا بسیجی شهید اسماعیل شقاقی فرزند رمضان که اول فروردین سال 1354 به دنیا آمد و 13 فروردین ماه 1372 در همین شهریار به شهادت رسیده است. «راستی چه اتفاقی برای اسماعیل شقاقی افتاده که در شهریار به شهادت رسیده است؟» این سؤال فکرم را به خودش مشغول میکند. یعنی هر شهیدی که اینجا و در دیگر گلزار شهدا آرمیده داستانی برای خود دارد که شرحش میتواند یک تاریخ را بسازد. تاریخی از شهادتها و رشادتها، تاریخی از حماسهآفرینیها و ماجراهای زیبا و شنیدنی که تاریخ معاصر مملکتمان مملو از چنین ماجراهایی است.
سرباز شهید اسداله عبداللهی نقدهی فرزند محمد ولادت 1352 از دیگر شهدای این گلزار است که بعد از جنگ تحمیلی به شهادت رسیده است. روی سنگ مزارش سال 1373 و شهر قم به عنوان زمان و مکان شهادتش ذکر شده است. پراکندگی تاریخ شهادت آنها نشان میدهد که هیچ زمانی از تاریخ معاصرمان وجود نداشته که خون شهیدی قوام بخش نظامی اسلامی نباشد. کمی آن طرفتر نیز مزار شهید جواد سلیمی که در 21 آبان سال 1390 در پادگان شهید مدرس ملارد به شهادت رسیده دیده میشود. در جوارش مزار پاسدار شهید وحید شیرمحمدلو فرزند حاج سبزعلی که او هم در 21 آبان ماه 1390در پادگان شهید مدرس ملارد آسمانی شد، دیده میشود. هر دوی آنها از همرزمان و همراهان سردار شهید تهرانی مقدم بودند که در واقعه پادگان ملارد به شهادت رسیدند.
مزار شهید مصطفی صدرزاده
در گلزار شهدای کهنز بیشتر از آنکه چشمت به شهدای دفاع مقدس بیفتد، سنگ مزار شهدای مدافع وطن در سالها و ادوار مختلف را میبینی
این گلزار شهدا مدفن شهید نامداری چون مصطفی صدرزاده نیز است. متولد19شهریور سال 1365 در شوشتر که مصادف با پنجم ماه محرم متولد شد و در اول آبان ماه 1394 که مصادف با 9 محرم بود به شهادت رسید. وقتی به مزار شهید صدرزاده میرسم یاد آن خاطره زیبایی میافتم که همسرش روایت کرد: مصطفی هیچ وقت به این فکر نمیکرد که مثلاً اگر در فلان محله کار فرهنگی کند ممکن است بازدهی خوبی نداشته باشد. مصطفی محلهای پرت و دورافتاده را در کهنز شهریار برای کار فرهنگی انتخاب کرده بود. وقتی در جمع خانمها یا در جمعهای خانوادگی این موضوع را مطرح میکردم، همه تعجب میکردند و میگفتند آنجا که واقعاً امیدی به نتیجهگیری نیست! حتی میگفتند کسی از بچههای آن محل انتظاری ندارد. دو سال و نیم بود که مصطفی حضور فیزیکی کمتری در آن منطقه داشت. در این مدت وقتی مادران آن بچهها را میدیدم از کارهای مصطفی تشکر میکردند و میگفتند که ممنونِ زحمات او هستند.
سجده بر مزار سجاد عفتی
گلزار در زمان حضور ما خیلی خلوت است، اما در همین لحظه پیرمردی را میبینم که بر مزار شهید سجاد عفتی بوسه میزند. پیر مردی که وقتی شوق من را برای غبارروبی ازمزار شهدا میبیند با گالنی پر از آب خودش را میرساند و آب روی مزار شهدا میریزد تا در شستوشوی مزار شهدا سهیم باشد. از او میپرسم همیشه به اینجا میآیید؟ میگوید بله خیلی به اینجا سر میزنم و تعلق خاطر زیادی به شهدا دارم. راستش این شهدا خیلی برایم عزیزند. هر حاجتی که داشته باشم بیدرنگ کمکم میکنند.
آخرین شهید مدافع حرم مدفن در این گلزار شهدا، شهید محمد آژند است. شهید محمد آژند متولد 1359 از شهدای مدافع حرم شهرستان شهریار 21 دی ماه سال 94 در دفاع از حرم عقیله بنی هاشم حضرت زینب کبری(س) در منطقه خان طومان سوریه به دست تروریستهای تکفیری به شهادت رسید، اما پیکرش پس از پنج ماه و پنج روز از طریق آزمایش «دیانای» شناسایی شد و در گلزار شهدای کهنز شهریار آرام گرفت.منبع: روزنامه جوان