تندیس زکریای رازی / در مقر سازمان ملل محمد زکریایرازی، پزشک، فیلسوف و شیمیدان ایرانی 5 شهریور 243 ه.ش ( 27 اوت سال 867 میلادی) در ری بهدنیا آمد. رازی بزرگـترین طـبـیب بالیـنی اسلام و قـرون وسطی، فـیزیکدان، عـالم کـیمیا (شیمی) و فیلسوف صاحب فکر است. او در روزگار ابوصالح منصوربن اسحاق سامانی، حاکم ری، ریاست بـیمارستان جدیدالتاسیس آنجا را یافت و بعـدها در بغـداد رئیس شفاخانه شد. به سبب شهرت فراوانش فرمانروایان مختـلف او را به دربار خود دعوت میکردند. رازی صاحب اخلاق نیکو و رفـتار پسنـدیده بود و با بـیماران به مهربانی و عـطوفت رفـتار میکرد. ابنندیم در کتاب «الفهرست» خود تعداد آثار رازی را 167 و ابوریحان بیرونی در کتاب «فهرست کتب رازی» آثار او را 184 جلد دانستهاند. کتابهای رازی برحسب فهرست ابوریحان بیرونی به این ترتیب تقسیم موضوعی میشوند: ۵۶ کتاب در طب، ۳۳ کتاب در طبیعیات، ۷ کتاب در منطق، ۱۰ کتاب در ریاضیات و نجوم، ۷ کتاب در تفسیر و تلخیص و اختصار کتب فلسفی یا طبی دیگران،۱۷ کتاب در علوم فلسفی و تخمینی، ۶ کتاب در مافوقالطبیعه، ۱۴ کتاب در الهیات، ۲۲ کتاب در کیمیا، ۲ کتاب در کفریات و ۱۰ کتاب در فنون مختلف که جمعا بالغ بر 184 مجلد میشود. رازی علاوه بر طبابت، در زمینه تفکر نیز صاحب شخصیتی بیبدیل بود. ویژگی تفکر رازی در این بود که بنای فلسفهاش را نه بر مبنای دو فرهنگ مسلط زمان، که بر مبنای فلسفه ایرانی و بابلی و هندی پایهگذاری کرده بود.