کشتار مسلمانان میانمار، پیش چشم مردم جهان

دسته‌بندی: گوناگون
تاریخ انتشار: ۱۳۹۶ شهریور ۷, سه‌شنبه ساعت ۱۴:۲۳۰ رأیبدون امتیاز

محمدامین خرمی:\ 10 ‌ماه فشار نیروهای دولتی علیه اقلیت مسلمان روهینگیا در میانمار در نهایت به قتل‌عام مردان، زنان و کودکان در منطقه راخین منجر شد؛ کشتاری که بی‌پرده در مقابل چشم جهان رخ می‌دهد.

کشتار مسلمانان میانمار، پیش چشم مردم جهان

جهان > آسیا و اقیانوسیه - محمدامین خرمی:
۱۰ ‌ماه فشار نیروهای دولتی علیه اقلیت مسلمان روهینگیا در میانمار در نهایت به قتل‌عام مردان، زنان و کودکان در منطقه راخین منجر شد؛ کشتاری که بی‌پرده در مقابل چشم جهان رخ می‌دهد.

نیروهای ارتش میانمار از روز جمعه با محاصره روستاهای محل سکونت مسلمانان روهینگیا در غرب این کشور، اقدام به کشتار مردم و به آتش کشیدن خانه‌های آنها کرده‌اند. مقام‌های دولتی اعلام کرده‌اند طی روزهای اخیر حدود 100نفر از مردم روهینگیا کشته شده‌اند اما شبکه‌خبری الجزیره دیروز در گزارشی به نقل از منابع محلی خبر داد که حدود 800نفر در حمله‌های ارتش به سکونتگاه‌های مسلمانان کشته شده‌اند. درصورت صحت این آمار، کشتار اخیر در میانمار بی‌سابقه‌ترین موج قتل‌عام مسلمانان به شمار‌می‌رود.

موج جدید کشتار مردم در منطقه راخین پس از آن به راه افتاد که نیروهای شبه‌نظامی این منطقه در اعتراض به فشارهای دولت مرکزی در تاریکی شب به 30پست ایست‌و‌بازرسی پلیس حمله کردند. در پی این حمله‌ها اغلب روستاهای منطقه تحت محاصره ارتش در آمدند و مقررات منع رفت‌وآمد اعمال شد. بیش از 800هزار نفر در محاصره نیروهای ارتش قرار گرفته‌اند.

الجزیره به نقل از یکی از ساکنان روستای مانگدو در استان راخین گزارش داد: «نیروهای ارتش روز جمعه به روستا حمله کردند و بی‌محابا به همه ازجمله زنان و کودکان شلیک کردند و خانه‌ها را به آتش کشیدند؛ حتی یک کودک را هم زنده نگذاشتند.» همزمان تمامی مساجد این مناطق نیز به آتش کشیده شده‌اند.

گزارش منابع محلی در میانمار خبر از آوارگی حدود 10هزار نفر می‌دهد که همگی به سمت مرز بنگلادش گریخته‌اند. طبق گزارش خبرگزاری فرانسه، روز گذشته حدود 3هزار نفر وارد خاک بنگلادش شده‌اند اما مرزبان‌های بنگلادشی راه را بر دیگر آوارگان بسته‌اند و دولت این کشور اعلام کرده دیگر توانایی پذیرش آوارگان بیشتر را ندارد. حدود 10‌ماه پیش و در پی به راه افتادن موج دیگری از کشتار مسلمانان در میانمار نیز بیش از 3هزار نفر از آنان با عبور از مرز به بنگلادش گریخته بودند.

طی 3روز گذشته تصاویر و ویدئوهای متعددی از مسلمانان میانماری منتشر شده که از ترس کشتار نیروهای دولتی به بیشه‌زارها و جنگل‌ها گریخته‌اند. عده زیادی هم از ترس جان‌شان بدون غذا و سرپناه همچنان در پشت مرز بنگلادش تجمع کرده‌اند. نهادهای بین‌المللی بارها نسبت به هدف اصلی دولت میانمار برای «پاکسازی قومیتی» اقلیت مسلمان روهینگیا هشدار داده‌اند. وضعیت پیش آمده باعث شد تا روز یکشنبه پاپ فرانسیس، رهبر کاتولیک‌های جهان هم نسبت به کشتار «برادران روهینگیا» در میانمار هشدار دهد. پیش از این مک‌کیسیک، نماینده آژانس پناهندگان سازمان ملل متحد در بنگلادش، در گفت‌وگو با تلویزیون بی‌بی‌سی عنوان کرده بود که نظامیان میانمار به «کشتار مردان، سلاخی کودکان، تجاوز به زنان و آتش‌زدن خانه‌های روهینگیاها» ادامه می‌دهند تا آنها را مجبور کنند به بنگلادش بروند.

روهینگیا؛ قربانی پاکسازی قومیتی

این نخستین‌بار نیست که حکومت بودایی میانمار با چنین اتهام‌هایی روبه‌رو می‌شود. حدود 3سال قبل نیز دیده‌بان حقوق بشر عنوان کرد که این کشور به‌دنبال پاکسازی قومیتی مسلمانان روهینگیاست؛ اتهامی که مقام‌های میانمار آن را رد کرده‌اند.

پیش از این هم حمله نیروهای دولتی و گروه‌های تندرو به قوم روهینگیا سابقه داشته است. بین سال‌های2012 تا 2014 نزدیک به 300نفر از روهینگیاها در حمله گروه‌های تندروی بودایی کشته شدند. اما گستردگی کشتار و آوارگی اخیر در منطقه راخین بی‌سابقه است. طبق اعلام سازمان ملل، طی 4سال گذشته حدود 150هزار نفر از مردم روهینگیا مجبور به فرار از میانمار شده‌اند. 2سال پیش تصاویر عده زیادی از این مردم که روی قایق‌های بزرگ در میانه‌ آب‌های جنوب شرق آسیا برای هفته‌ها بدون آب و غذا سرگردان بودند، جامعه جهانی را شوکه کرد اما تاکنون هیچ اقدام عملی برای حمایت و حفاظت از آنها و فشار به دولت میانمار برای توقف کشتار انجام نشده است.

روهینگیا؛ قوم رانده شده

اقلیت مسلمان روهینگیا در میانمار شامل جمعیتی حدود یک میلیون و 300هزار نفر است که در فقیرترین منطقه در غرب میانمار و در نزدیکی مرز بنگلادش زندگی می‌کنند. دولت میانمار اقلیت روهینگیا را به رسمیت نمی‌شناسد و برای آنها حقوق شهروندی قائل نیست و آنها را مهاجران غیرقانونی «بنگالی» می‌داند. میانمار این افراد را در کمپ‌ها و روستاهایی بدون امکانات و به دور از مناطق شهری متمرکز کرده است. این افراد حق تحصیل و کار ندارند و نمی‌توانند از کمپ‌ها و روستاهای محل سکونت‌ خود خارج شوند.

این مطلب برای شما مفید بود؟

بازخورد شما به بهبود کیفیت مطالب کمک می‌کند.

در حال بررسی رأی شما...