به گزارش ادارهکل روابط عمومی و امور بینالملل کانون، به گفتهی این نویسنده، قصهگویی با سه ضلع قصه، قصهگو و مخاطب شکل میگیرد و بر همین اساس قصهگو سه عنصر «گفتار، رفتار و ابزار» را در اختیار دارد تا مخاطبانش را جذب کند و با قصهاش همراه سازد.
وی گفت: قصهگو باید قصههای مختلف بداند، قصههای دیگران را بشنود و ببیند، با قصهگوها ارتباط داشته باشد و حتی قصهگویی خود را در اختیار قصهگویان دیگر، قرار دهد و تعامل برقرار کند تا در این امر بهتر عمل کند.
وی ادامه داد: قصهگویی یک قصهگو، در مراحلی چون ورود به صحنه، معرفی قصه، گفتن متن قصه، پایان، خداحافظی و رفتن از صحنه معنا پیدا میکند.
کاشفی به زبان بدن نیز اشاره کرد و گفت: یک قصهگو باید بدنش را بشناسد، صدایش را ضبط کند و گوش بدهد، به عکسهایش نگاه کند، حرکات غیرعادی خودش را پیدا کند، از حرکات اضافی پرهیز کند تا به نمایش نزدیک نشود و بداند حرکات اضافی به باورپذیری قصه کمک نمیکند.
به اعتقاد این نویسنده، قصهگویی، اجرای واحد و مشابه ندارد. قصهگو باید بداند در چه مکانی و برای چه کسی قصه میگوید و اگر در امر قصهگویی، عواطف، غم، شادی، عصبانیت و... را در قصهای که میگوید، نشان دهد باید سریع به حالت اولیه بازگردد و همان راوی باشد تا ارتباط مخاطب با وی قطع نشود.
خوانساری در پایان به لحن و لهجهای که برای مخاطبان قابل فهم و درک باشد نیز تاکید کرد.
این نشست با هدف مشارکت، تبادل تجربه و ارتقاء سطح قصهگویی مربیان در مجتمع فرهنگیهنری کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان استان یزد برگزار شد.
