واکاوی ریشه‎های تاریخی فاجعه انسانی در میانمار

دسته‌بندی: گوناگون
تاریخ انتشار: ۱۳۹۶ شهریور ۲۵, شنبه ساعت ۶:۲۲۰ رأیبدون امتیاز

محسن محمدی:\ با شروع موج جدید خشونت‌ها علیه مسلمانان در میانمار، بار دیگر توجه جامعه جهانی به اوضاع اسفبار مسلمانان در این کشور جلب شده است.

واکاوی ریشه‎های تاریخی فاجعه انسانی در میانمار

جهان > دیدگاه - محسن محمدی:
با شروع موج جدید خشونت‌ها علیه مسلمانان در میانمار، بار دیگر توجه جامعه جهانی به اوضاع اسفبار مسلمانان در این کشور جلب شده است.

در این میان رهبران بیشتر کشورهای اسلامی و همچنین سازمان‌های بین‌المللی، با ابراز نگرانی از تداوم خشونت‌ها در این کشور، برخورد نیروهای امنیتی میانمار با مسلمانان میانمار به‌خصوص در ایالت راخین را محکوم کرده‌‌اند. اما در کنار محکومیت‌ها و ابراز همدردی نسبت به آنچه در میانمار می‌گذرد، ریشه‌یابی این بحران و واکاوی علل خشونت‌ها علیه مسلمانان در میانمار ضروری است.

این ریشه‌یابی نیز مستلزم شناخت کاملی از وضعیت کلی مسلمانان و سابقه حضور آنان، مسلمانان روهینگیا و شرایط داخلی و سیاسی میانمار است‌ و برای پاسخ به این پرسش، که مقدمه‌ای است برای چاره‌جویی و حل و فصل ریشه‌ای این بحران، ابتدا باید به معرفی اجمالی اقلیت مسلمانان میانمار موسوم به روهینگیا پرداخت. در ادامه نیز نگاهی گذرا به سیاست‌ها و اقدامات جمهوری اسلامی ایران در قبال این بحران خواهیم داشت.

جمعیت مسلمان میانمار بالغ بر 5-4میلیون نفر برآورد می‌شود (به‌دلیل عقب‌ماندگی سیستم سیاسی و اداری و نیز به‌دلیل عدم‌ثبت بسیاری از مسلمانان و به‌ویژه مسلمانان روهینگیا در آمار رسمی، آمار قابل اتکایی در این خصوص وجود ندارد). از این میان اهل طریقت این کشور که دیدگاه بسیار نزدیکی به شیعیان از حیث احترام به اهل‌بیت(ع) دارند، جمعیتی بالغ بر
600-500هزار نفر و شیعیان نیز اقلیتی بالغ بر 10 تا 15هزار نفر را دربرمی‌گیرند. در این کشور همچنین یک جامعه کوچک ایرانی‌تبار نیز وجود دارند.

سابقه حضور ایرانیان در میانمار

سابقه حضور ایرانیان درمیانمار به زمان مهاجرت تاجران ایرانی به سواحل میانمار در حدود 500سال قبل برمی‌گردد. عمده آنان از شهرهای شیراز، کاشان، بهبهان و یزد به میانمار مهاجرت کرده‌‌اند و امروز نیز خانواده‌هایی با اسامی کاشانی، شیرازی، بهبهانی، اصفهانی و یزدی درمیانمار اقامت دارند.

برخی از آنان با وجود گذشت زمان هنوز برخی واژگان و اصطلاحات زبان فارسی را به‌کار می‌برند و همگی به هویت ایرانی خود می‌بالند. یک گورستان قدیمی متعلق به ایرانیان نیز در یانگون پایتخت پیشین میانمار قرار دارد. در این گورستان با 4هکتار وسعت، بیش از 100مزار با سنگ‌نبشته‌های فارسی وجود دارد. نام گورستان، مغول است زیرا در گذشته تمامی اقوام مهاجر به میانمار، مغول نامیده می‌شدند.

گفته می‌شود این قبرستان برای استفاده شیعیان مسلمان در سال۱۸۵۶ توسط آقا احمد اصفهانی، کنسول ایران تاسیس شده است. یکی از قبور ایرانیان نیز متعلق به بهادر آقا علی‌اکبر شیرازی کنسول ایران در میانمار است که در اول می‌1929 در این کشور فوت و در این قبرستان مدفون شده است. ‌ در منطقه آراکان در میانمار، مدت‌‌ها حکام و شاهان مسلمانان فرمانروایی می‌کردند و در این دوره زبان فارسی وارد زبان آراکانی ومیانماری شد و تا سال۱۸۳۶ میلادی که انگلستان بر میانمار مسلط شد، زبان فارسی زبان رسمی دربار آراکان بود.

مسلمانان میانمار سعی در عدم‌تأثیر مسئله روهینگیا در مناسبات‌شان با نهادهای حکومتی و غیرحکومتی این کشور دارند و به‌هیچ‌وجه عملیات افراطی اخیر توسط برخی گروه‌های مسلمان روهینگیایی را تأیید نمی‌کنند (خود مسلمانان روهینگیا نیز همین موضع را نسبت به اقدامات افراطی دارند) و به‌خوبی از آثار مخرب و خانمانسوز گسترش درگیری‌های قومی و مذهبی در این کشور با توجه به روحیات خشن اکثریت بودایی آگاهی داشته و نگران آن هستند و از این‌رو مواضع محتاطانه‌ای در قبال اینگونه رویدادها دارند.

واقعیت این است که روحیات ساکنان میانمار اعم از مسلمان و یا بودایی متفاوت از خلق و خوی مردم در کشورهای همسایه‌ای نظیر لائوس یا تایلند است. برخلاف روحیه تعامل و مدارای بالا در میان مردمان 2کشور اخیر، مردم میانمار عمدتا از خلق و خوی تندتری برخوردار هستند. به‌عنوان مثال روحیات افراط‌گرایی در میان رهبران و مردم عادی اعم از بودایی یا مسلمان در کشور تایلند بسیار نادر است اما در مورد میانمار این امر صادق نیست.

گرچه سوابقی از تنش و درگیری میان بوداییان تندرو با مسلمانان این کشور وجود دارد اما عمده این درگیری‌ها و تنش‌ها عمدتا میان بوداییان و مسلمانان روهینگیا بوده و خوشبختانه هنوز تبدیل به یک پدیده رایج و شایع تحت عنوان درگیری میان بوداییان با کل جامعه مسلمان نشده است. البته گروه‌های تندروی بودایی در این کشور نیز هستند که شعار فعالیت‌های خود را صیانت از نژاد و مذهب بودایی قرار داده‌اند و با بیان اینکه مسلمانان روهینگیایی و غیرروهینگیایی در این کشور در تلاش برای گسترش و به خطر انداختن جامعه بودایی هستند از ابزارهای مختلف جهت تحت فشار قرار دادن مسلمانان استفاده می‌کنند. یکی از این گروه‌های بودایی تندرو اتحادیه مانک‌های میهنی(PMU) نام دارد.

روهینگیا، بزرگ‌ترین اقلیت فراموش شده ‌

روهینگیایی‎ها یک گروه اقلیت قومی است که عمدتا در ایالت راخین (آراکان سابق) در غرب میانمار (برمه سابق) زندگی می‌کنند. با وجود شواهد قوی دال بر سابقه حضور مسلمانان در منطقه آراکان از گذشته دور، دولت میانمار این گروه قومی از مسلمانان این منطقه را با این ادعا که مهاجرین بنگلادشی‎اند، به‌رسمیت نشناخته و از اعطای شهروندی به آنها خودداری می‎کند و همین عامل در کنار عامل فقر و رقابت‌های اقتصادی، موجب تحمیل انواع ظلم و ستم توسط جامعه بودایی نیز علیه آنان شده است.

بدین‌ترتیب عمده جمعیت یک میلیون تا یک میلیون و سیصد هزار نفری روهینگیایی‎ها از حق شهروندی میانمار محرومند و در شرایط بسیار اسفبار و غیرانسانی و با کمترین امکانات و در حد قبایل بدوی در میانمار زندگی می‌کنند و یا در کمپ‌های پناهندگان در نزدیکی مرز بنگلادش استقرار یافته‌اند.

دولت بنگلادش نیز که خود با جمعیتی سریعا در حال رشد، یکی از فقیرترین کشورهای جهان است، سیاست بسیار سختگیرانه‎ای در قبال مهاجرین داشته و از این‌رو از پذیرفتن بیشتر مسلمانان میانمار که با شروع هر خشونتی به سوی مرزهای این کشور می‌گریزند، جلوگیری می‎کند. از این‌رو روهینگیایی‎ها که از منظر دولت میانمار مهاجرین بنگلادشی و خارجی محسوب شده و از سوی دولت بنگلادش نیز میانماری نامیده می‎شوند، تابعیت هیچ کشوری را نداشته و از این‌رو مسلمانان راخین (روهینگیا) به تعبیر کوفی عنان، دبیرکل اسبق سازمان ملل متحد و رئیس «گروه مشورتی ایالت راخین»، بزرگ‌ترین گروه قومی فاقد شهروندی در جهان هستند.

مشکلات اقلیت روهینگیا با مخالفت دولت میانمار با اعطای ملیت به آنها براساس قانون ملیت یا شهروندی سال۱۹۸۲ آغاز شد. این قانون تابعیت تنها شامل گروه‌های قومی‎ای می‌شود که پیش از سال۱۸۲۳ میلادی در خاک میانمار (برمه سابق) سکونت داشته‌اند. به واسطه این قانون، از میان ۱۴۴ قومیت موجود در میانمار، تنها ۱۳۵ قومیت حق شهروندی دریافت کردند و ۹دسته از اقوام اقلیت، از حق شهروندی محروم شدند که بزرگ‌ترین این قومیت‌ها، قوم روهینگیاست و به‌عنوان خارجی از هیچ‌گونه حق و حقوقی در این کشور برخوردار نیستند و از این‌رو تحت شدیدترین فشارها و اعمال تبعیض از سوی دولت و سایر اقوام میانمار قرار گرفتند.

این در حالی است که نمایندگان این اقلیت تأکید دارند که آنها خیلی پیش از این تاریخ، در میانمار حضور داشته‌اند. ادعایی که مورد تأیید بسیاری از مورخان است. برخی‎ سابقه حضور مسلمانان در این منطقه را قرن اول هجری می‌دانند ولی بسیاری از کارشناسان و مورخان بر این باورند که مسلمانان از اوایل قرن 15میلادی (دهه1430 میلادی) در آراکان، در غرب میانمار و در همسایگی بنگلادش، سکونت داشته‎ و حتی در دوره‎ای دارای حکومت نیز بوده‎اند تا اینکه در سال۱۷۴۸ میلادی حکومت مسلمانان این منطقه از سوی بودابای پادشاه بوداییان میانمار پایان یافت و متعاقبا آراکان بخشی از حکومت پادشاهی برمه شد. با تشکیل پادشاهی بوداییان در برمه، مسلمانان تحت فشار شدیدی از سوی حکومت برمه قرار گرفته و از این‌رو تعداد زیادی از این مسلمانان به بنگلادش گریختند.

خشونت‎ها علیه مسلمانان روهینگیا

در سال1824 برمه توسط بریتانیا اشغال و ضمیمه حکومت هند که در آن زمان مستعمره بریتانیا بود، شد. با تسلط بریتانیا بر آراکان، مسلمانان مجدداً به این منطقه که از لحاظ زراعی، یکی از حاصلخیزترین مناطق میانمار محسوب می‎شود، بازگشتند. میانمار با وجود منابع معدنی فراوان و ثروت بالقوه، یکی از فقیرترین کشورهای جهان محسوب می‎شود و عمده درآمد اصلی ساکنان این کشور از طریق کشاورزی تأمین می‌شود، از این‌رو تصاحب زمین‌های کشاورزی حاصلخیز در این منطقه، به یکی از علل درگیری‎ها و منازعات قومی بین بوداییان و مسلمانان تبدیل شد که تا به امروز هم ادامه دارد.

اخیرا با مطرح شدن وجود ذخایر غنی نفتی در این منطقه، اهمیت اقتصادی آن افزایش یافته و زمینه‌ساز مناقشات بیشتر و حتی چشم طمع قدرت‌های خارجی به این منطقه شده است.به‌دنبال استقلال میانمار (برمه) از بریتانیا در سال1948، این کشور دستخوش ناآرامی و درگیری‌های درازمدت میان اقوام پرشمار خود شد و یکی از طولانی‌ترین جنگ‌های داخلی را به‌خود دیده ‌است. نظامیان این کشور پس از کودتای سال1962 که منجر به سرنگونی دولت غیرنظامی شد، قدرت را در این کشور به‌دست گرفتند و از آن زمان رهبری میانمار تحت کنترل نظامیان درآمد و این شرایط تا سال2011 ادامه داشت.

با انحلال شورای نظامی در سال۲۰۱۱ میلادی که برای حدود نیم قرن در میانمار حکومت می‌کرد، تنش‌ها میان گروه‌های قومی و مذهبی در این کشور افزایش یافت. در این میان در سال2012 خشونت‌ها علیه مسلمانان روهینگیا در این منطقه، به‌دنبال اتهام تجاوز سه جوان مسلمان به یک زن بودایی و در پی آن کشته شدن ۱۱مسلمان توسط ارتش میانمار و حمله یک گروه بوداییان افراطی به اتوبوس حامل مسلمانان و به آتش کشیدن آن و همچنین کشته شدن یک بودایی در پاسخ به این حمله، آغاز و گسترش یافت. در نتیجه خشونت‎ها، دست‌کم 190نفر (از هر دو طرف) کشته و حدود 200هزار نفر آواره شدند و بیش از 2500خانه نیز در آتش سوخت.

مسلمانان، قربانی شرایط سیاسی

علاوه بر عوامل برشمرده فوق، پیچیدگی اوضاع سیاسی در میانمار، یکی دیگر از عوامل بحران در این منطقه است و مسلمانان میانمار به نوعی قربانی یک شرایط سیاسی ویژه نیز هستند. نظامیان و نیروهای امنیتی این کشور که حدود 50سال قدرت را در دست داشتند، از سال2011 و در پی فشارهای بین‎المللی و تحولات داخلی، از سر اجبار می‌بایستی قدرت را به نهادهای غیرنظامی واگذار می‌کردند اما به بهانه تنش‎ها و شروع خشونت‎ها در غرب میانمار، با اعلام وضعیت فوق‎العاده در ایالت راخین، در جهت حفظ و استمرار اهمیت و جایگاه خودشان تلاش نمودند. از این‌رو به‌نظر می‎رسد ارتباطاتی میان برخی رهبران گروه‎های تندرو بودایی که به‌شدت مخالف حضور مسلمانان و غیربودایی‎ها در این کشور هستند، با برخی از نیروهای امنیتی در این منطقه، وجود داشته است.

‌دور جدید درگیری‌ها میان بوداییان و مسلمانان روهینگیا

همانطور که اشاره شد سوابق متعددی از درگیری میان بوداییان و مسلمانان در این کشور وجود دارد اما درگیری‌های یکی دو سال اخیر متفاوت با گذشته است و آن فعال شدن و ورود نوعی جریان افراط‌گرای مسلمان به موضوع است.

بدین‌ترتیب که در تاریخ 18مهر تعدادی از شبه نظامیان مسلح مسلمان روهینگیا به 2 ایستگاه پلیس مرزی حمله و 9مأمور انتظامی را به قتل رساندند. این امر موجب حملات بی‌رحمانه متقابل ارتش، پلیس و نیروهای امنیتی میانمار و قتل عام حداقل 30تن از ساکنان مسلمان غیرنظامی، تجاوز به زنان، اقدمات خودسرانه، به آتش کشیدن روستاها توسط نیروهای امنیتی و نظامی و بوداییان افراطی و در ادامه کشته شدن تعداد بیشتری از مسلمانان و نیز آوارگی آنان گردید. آمار آوارگان این فاجعه حداقل 30هزار نفر اعلام شد که به سمت مرزهای بنگلادش متواری شدند اما در این مرز نیز با ممانعت نیروهای بنگلادشی برا ی عبور از مرز مواجه شدند.

دولت میانمار مدعی شد که گروه‌هایی از افراطیون مسلمان که در اردوگاه‌هایی در پاکستان آموزش دیده و با کمک‌های مالی سازمان‌هایی ناشناخته از خاورمیانه از میانمار وارد خاک میانمار شده‌اند اقدام به این عملیات کرده‌ بودند. طبق این اطلاعات، این اقدام توسط گروهی موسوم بهAga Mul Mujahidin مستقر در منطقه Mungda و از گروه‌های وابسته به سازمان همبستگی راخین (RSO) صورت گرفته بود. رهبراین گروه فردی به نام حافظ طاهر، فعال تندرو مذهبی - اجتماعی بود که بنا بر ادعای مقامات امنیتی میانمار، 6‌ ماه در پاکستان تحت آموزش‌های طالبان قرار داشته است و 4خواهر و یک برادر وی نیز در عربستان سعودی بسر می‌برند.

روایتی دیگر هم به‌نوعی موید این ادعای مقامات میانمار است. بدین‌ترتیب که ارتش رهایی‌بخش روهینگیای آراکان (ARSA) که با حمله به ایستگاه‌های پلیس میانمار باعث قتل‌عام مسلمانان شده بود توسط عربستان سعودی تغذیه مالی می‌شود. سرکردگی ارتش رهایی‌بخش روهینگیای آراکان (ARSA) برعهده «عطاءالله ابو عمار جونونی»، روهینگیایی متولد پاکستان است که در مکه بزرگ شده و دارای ملیت سعودی است. براساس این روایت، دولت ریاض با حمایت از این فرد و شبه ‌نظامیان تحت فرمانش، از حوادث آراکان در جهت منافع خود بهره‌برداری می‌کند و قصد دارد مناطقی از آراکان که دارای ثروت‌های زیرزمینی هستند را به تسلط خود درآورده و به منطقه امن و حیاط خلوت خود تبدیل نماید.

دور اخیر خشونت‌ها روز جمعه 3شهریور1396، پس از آن آغاز شد که یک گروه مسلح شورشی وابسته به «حرکت الیقین» و به نام «ارتش آزادیبخش آراکان روهینگیا» مسئولیت حمله هماهنگ شده به 30پاسگاه‌ پلیس و مقر ارتش میانمار را بر عهده گرفت که طی آن بنا به اعلام دولت میانمار، ۱۲نفر از مأموران امنیتی کشته شدند. در واکنش به این حمله، متأسفانه نیروهای امنیتی میانمار به همراه بوداییان افراطی بی‌رحمانه‌ترین و غیرانسانی‌ترین اقدامات و عملیات را علیه مسلمانان منطقه در پیش گرفتند که تا‌کنون براساس آمار اعلام شده توسط سازمان ملل تعداد کشته‌شدگان به بیش از 1000تن رسیده است که قطعا این میزان به‌مراتب بیش از این تعداد است.

همچنین بنا به اعلام مقامات سازمان ملل، از ابتدای بحران تا‌کنون بیش از 270هزار نفر از مسلمانان روهینگیا بر اثر تهدیدات جانی، تجاوز و آتش زدن خانه‌هایشان، از کشور گریخته و به بنگلادش فرار کرده‌اند. وضعیت اردوگاه‌های پناهندگان روهینگیایی در مرزهای بنگلادش با میانمار نیز اسفناک است و تنها 2اردوگاه بدین‌منظور وجود داشته که آنها هم قبلا پر شده است. اعمال سانسورهای شدید خبری، سابقه ترور خبرنگارانی که اقدام به پوشش اخبار مربوط به تحولات روهینگیا می‌کردند و سایر ‌محدودیت‌های ایجاد شده موجب سکوت بیش از پیش رسانه‌های خبری داخلی میانمار شده و دستیابی به اطلاعات موثق درخصوص ابعاد فاجعه انسانی را با مشکل مواجه ساخته است.

متأسفانه اقدامات جامعه جهانی به هیچ وجه متناسب با عمق این فاجعه نبوده و به‌نوعی شاهد تبعیض و چشم‌پوشی قدرت‌های بزرگ و سازمان‌های بین‌المللی و نهادهای حقوق بشری بین‌المللی در ارتباط با اطلاع‌رسانی لازم درخصوص عمق فاجعه و کمک‌رسانی به آسیب‌دیدگان بوده‌ایم. سازمان عفو بین‌الملل بر کشتار مسلمانان توسط نیروهای امنیتی میانمار و بوداییان افراطی تأکید کرده اما بیانیه خانم موگرینی در این خصوص بسیار ضعیف و دوپهلو بوده به‌طوری که حمله به نیروهای امنیتی میانمار و خشونت‌های بعدی را محکوم نمود.

عملکرد سازمان همکاری‌های اسلامی نیز بسیار منفعلانه بوده است و اکثر اعضای این سازمان بسیار گذرا از ابعاد فاجعه گذشته‌اند. در این میان سکوت عربستان سعودی، شائبه وابستگی مسلمانان افراطی حمله‌کننده به پاسگاه‌های پلیس در میانمار که آغازگر این بحران در میانمار بود را قوت بخشیده است. حتی برخی تحلیل‌ها حاکی از احتمال همکاری عربستان سعودی با غرب و دولت میانمار در جهت پاکسازی قومی منطقه راخین جهت ایجاد شرایط لازم برای سرمایه‌گذاری‌های گسترده در معادن این منطقه و ازجمله ذخائر نفت و گاز آن در آینده است.

تلاش‌های ایران

دستگاه سیاست خارجی جمهوری اسلامی ایران طی سال‌های گذشته با دیدگاهی بلندمدت و فراتر از سیاست‌های مقطعی به تنش‌های ایجاد شده در میانمار برخورد کرده‌ و سیاست اصولی جمهوری اسلامی ایران همواره در راستای کاهش زمینه‌های بحران میان بوداییان و مسلمانان در این کشور قرار داشته است.

اقلیت 4 تا 5درصدی جامعه مسلمان (و ازجمله شیعیان 10 تا 15هزار نفری) در مقابل اکثریت بیش از 90درصدی بوداییان میانمار و همچنین وجود روحیات افراطی و خشن در میان بوداییان این کشور موجب گردیده است که دستگاه سیاست خارجی ضمن توجه خاص به مسئله روهینگیا و واکنش مناسب و به موقع در قبال محرومیت‌ها و حملات غیرانسانی به این بخش مظلوم از جامعه جهانی اسلام، در عین حال هوشیاری و حساسیت لازم در قبال جلوگیری از تبدیل این بحران به یک مسئله و درگیری میان بوداییان و مسلمانان را مدنظر داشته باشد.

لزوم جلوگیری از القای بروز یک جنگ دینی در این کشور بر کسی پوشیده نیست زیرا درصورت ایجاد چنین موجی، بازنده اصلی قطعا مسلمانان و به‌ویژه اقلیت شیعه این کشور خواهند بود. واقعیتی که جامعه مسلمان این کشور نیز همواره نسبت به آن تحفظ داشته‌اند زیرا رشد جریانات افراطی در میان مسلمانان و به‌خصوص مسلمانان روهینگیا و فراگیر شدن بحران و درگیری‌ها می‌تواند موجب زمینه‌سازی‌ فشار بیشتر گروه‌های افراطی بودایی و نیروهای امنیتی و ارتش میانمار و همسویی آنان در ایجاد یک موج نسل‌کشی مسلمانان در این کشور گردد. با توجه به همین ملاحظات و سیاست‌ها، تا‌کنون به همت رایزنی فرهنگی سفارت جمهوری اسلامی ایران در تایلند دو دور گفت‌وگوهای اسلام و بودیسم با مشارکت روحانیون و اندیشمندان مسلمان ایرانی و نیزراهبان و محققین بودایی از میانمار، تایلند و سریلانکا جهت شناخت و ایجاد درک متقابل بین پیروان اسلام و بودیسم برگزار شده است.

دور سوم این گفت‌وگوها قرار بود در سال‌جاری در تایلند برگزار گردد که به واسطه نوعی توطئه جریان وهابیت تندرو برگزاری آن به تعویق افتاد. در جریان سفر اسفند‌ماه سال گذشته، همچنین به همت رایزنی فرهنگی سفارت جمهوری اسلام ایران، مراسمی با شرکت گروه‌های مسلمانان اعم از شیعه و سنی و همچنین بوداییان میانمار تحت عنوان «روز فرهنگ ایران» در شهر ماندلی برگزار گردید. هدف اصلی از برگزاری این مراسم معرفی فرهنگ ایرانی و تلاش در جهت ایجاد درک متقابل، همفکری و تعاملات هرچه بیشتر میان مسلمان با اقشار بودایی بود.

در سخنرانی‌های اینجانب، آقای زینلی رایزن فرهنگی سفارت، آقایAshin Nyanisara از راهبان بزرگ و بانفوذ بودایی، سروزیر شهر ماندلی و آقای میرزا غلام صدیق، رهبر طریقت چشتیا (پیروان اهل سنت محب اهل البیت(ع) در این مراسم، ضمن اشاره به سوابق تاریخی مناسبات میان مردمان دو کشور، بر ضرورت همزیستی مسالمت‌آمیز میان ادیان و اقوام مختلف ازجمله مسلمانان و بوداییان تأکید گردید.

در کنار این سیاست‌های بلندمدت و اصولی، دستگاه سیاست خارجی و اصولا نظام جمهوری اسلامی ایران در سطوح مختلف دولتی، ملی و دینی از واکنش مناسب در قبال هر دوره از ناآرامی‌ها در میانمار و ازجمله این بار و جنایات غیرانسانی رخ داده علیه مسلمانان روهینگیا، غافل نبوده و به جرأت می‌توان ادعا نمود که در سطوح دستگاه سیاست خارجی، سایر مقامات دولتی، علمای دینی و استادان حوزه‌های علمیه و نمایندگان سایر نهادهای اجتماعی کشور، واکنش‌هایی حساب شده، منطقی و به‌موقع در قبال تحولات اخیر داشته‌اند. در این موضعگیری‌ها توجه سایر کشورها، سمن‌ها و سازمان‌های بین‌المللی به وضعیت اسفناک مسلمانان روهینگیا و ظلم و ستمی که بر آنان می‌رود جلب شده و درخواست اقدامات مشترک بین‌المللی در قبال متوقف ساختن این وضعیت و کمک‌رسانی به آسیب‌دیدگان به عمل آمده است.

‌آقای دکتر ظریف طی توییت‌ها، تماس‌ها با مقامات سایر کشورها و ارسال 2نامه به دبیرکل سازمان ملل ضمن جلب توجه جامعه جهانی به قتل‌عام، تهدیدات و فشارها علیه مسلمانان روهینگیا، خواستار اقدامات مؤثر و فوری بین‌المللی برای خاتمه جنایات علیه این گروه از مسلمانان گردید. نمایندگی‌های جمهوری اسلامی ایران نزد سازمان ملل در نیویورک و نیز دفتر سازمان ملل در ژنو، اقدامات و پیگیری‌های جدی در سطح سازمان‌های بین‌المللی ازجمله سازمان ملل و نیز سازمان همکاری اسلامی را در دستور کار قرار دادند. در ارتباط با سازمان همکاری اسلامی به‌ویژه گفت‌وگوهایی با مقامات ترکیه به‌عنوان رئیس دوره‌ای سازمان انجام گرفته است.

لازم به ذکر است که جمهوری اسلامی ایران در جریان نشست اضطراری سازمان همکاری اسلامی در سال گذشته در کوالالامپور نیز با اشاره به تبعیض سیستماتیک و خشونت و نفرت گسترده علیه مسلمانان روهینگیا، خواستار اتحاد جهان اسلام در حمایت از مسلمانان روهینگیا به‌عنوان یک مسئولیت و تکلیفی جمعی برای کشورهای اسلامی گردید. متأسفانه منافع خاص برخی کشورهای اسلامی و حمایت آنان از برخی جریانات افراط در میانمار، مانع از آن شده است که سازمان همکاری اسلامی با وجود ظرفیت و قابلیت‌های بالایی که برای تأثیر‌گذاری بر مسئله دارد، اقدامات و گام‌های لازم را در این رابطه بردارد.

سفیر آکرودیته ایران در میانمار
اشتراک‌گذاری

این مطلب برای شما مفید بود؟

بازخورد شما به بهبود کیفیت مطالب کمک می‌کند.

در حال بررسی رأی شما...