حکایت دو دختر عمارت مسعودیه
هنوز چندسالی از ساخت دانشگاه تهران در زمین‌های پردیس جلالیه تهران در جنوب پارک‌لاله کنونی نمی‌گذشت که جمشید پسر همسایه دیوار به دیوارمان فارغ‌التحصیل و بعد هم عاشق دختر سیدباقر شد.
از نظر من اما تنها فرقی که کرده بود پیشانی‌اش بود که مدام بلندتر می‌شد و این اواخر تا پس کله‌اش رسیده بود. سیدباقر عموی پدری‌ام 2دختر دوقلو داشت. مه‌لقا و انسیه هر دو در کار‌های مرمت باغ عمارت مسعودیه در حوالی میدان بهارستان وردست پدرشان ایستاده مزد ناچیزی می‌گرفتند، رنگ می‌ساختند، قلم‌مو دست گرفته زمینه کاشی رنگ می‌کردند، گاهی هم با اجازه سیدباقر نقشی مینیاتوری گوشه دیوار می‌زدند.
به برکت حضور آنها در عمارت مسعودیه من هم با دوچرخه لحاف‌دوزی پدرم هر چند در نقش حمال مصالح، اجازه ورود داشتم. شغل اصلی‌ام اما نامه‌رسانی بود. نامه‌های جمشید را گرفته و بی‌هیچ کنجکاوی برای مه‌لقا می‌بردم. نامه‌هایی که نمی‌دانم پاکت قهوه‌ای سوخته آن را از کجا می‌آوردند و با چه چسبی می‌چسباندند که روی بخار هیچ کتری کوچک و بزرگی باز نمی‌شد. فرق دو قلو‌ها فقط در یک تار موی زردی بود که میان ابروی راست مه‌لقا روییده بود؛ اگر نبود فرقی نبود؛ دست‌کم من نمی‌دیدم. انسیه همیشه عصبانی بود.
برعکس مه‌لقا خوش خنده و دعاگو بود. یک‌بار که به دعوت سیدباقر خانه‌شان مهمان بودیم انسیه انگار نخواهد زیر تعارف‌ها و دعوت‌های مسلسل‌وار مادر کم بیاورد، گفت: «اوا خاک عالم مگه می‌خوایم لقمه پس بگیریم، چیزی نبود شمام که لب به هیچی نزدین.» مه‌لقا اما گفت: «نمک‌پرورده‌ایم، چشم حتما خدمت می‌رسیم.»
انسیه از وقتی قضیه رد و بدل شدن نامه‌ها را فهمیده بود از فحش و نیشگون و طعنه هیچی برایم کم نمی‌گذاشت. حق هم داشت. او بود که سر گذر امامزاده یحیی، جمشید تحصیلکرده عاشق، سواد چشم‌هایش شده بود و حالا به لطف حسن‌سلیقه من در عوض او نامه‌ها به‌دست خواهرش می‌رسید.
پشت سر پدر جمشید که مرد متمولی بود یک‌بار از حرص لب گزیده و گفت: خدا اونقدر بهش بده که کرم از تنش با انبر طلا بکشن. غروب یک روز پاییزی که سرم به تصادف خیابان ملت جنب عمارت مسعودیه گرم شد و رنگ‌ها را دیر رساندم، سیدباقر داشت آجر‌های نزدیک محوطه مشهور به سردر کالسکه‌رو عمارت را بند می‌کشید. انسیه انگار تمام روز منتظر رنگ باشد چشم‌غره‌ای رفت و گفت:
کجا بودی ذلیل‌مرده فقط به درد لای جرز دیوار می‌خوری، سرت توی کدوم آغلی گرم بود؟ سیدباقر عینکش را گذاشته بود نوک دماغش، می‌گفتی الان است که بیفتد و نمی‌افتاد. از ترس انسیه نامه را گذاشتم کف دست مه‌لقا و با یک نیم رکاب پریدم روی دوچرخه و نزدیک عمارت مشیرالملکی نشستم کنار نگهبان‌ها تا چای و شیرینی بخورم.
سایه درازی روی میز و صندلی‌ها بالا و پایین رفت و روی صندلی زهوار در رفته‌ای که جلوی من بود محو شد. انسیه بود. سرم را که از ترس مورمور می‌شد خاراندم، لب و لوچه‌اش را جمع کرد و گفت:« اسماعیل، خدا ناخن بهت نده تنتو بخارونی، لاجوردی آوردی جای فیروزه‌ای، پاشو برو فردا صبح علی‌الطلوع بدون لاجوردی نبینمت‌ها.» عمارت مسعودیه 4هزار مترمربع و برای کودکی بازیگوش زمین مناسبی برای دوچرخه‌سواری بود.
تمام عصر آن روز بی‌توجه به حرف‌های انسیه مسحور باغ و باغچه و رنگ‌های معماری عمارت رکاب زدم. آنطور که پدرم می‌گفت باغ به دستور مسعود‌میرزا حاکم اصفهان، ملقب به ظل‌السلطان فرزند ناصرالدین شاه ساخته شد. نام عمارت نیز برگرفته از نام مسعود میرزا به مسعودیه شهرت یافت.
آن شب صدای زنگ در آمد. رفتم در را باز کنم خانواده سیدباقر بودند. از ترس چوقولی انسیه به پدر، آب دهانم را قورت دادم. سیدباقر به بهانه دید و بازدید آمده بود تا درباره جمشید تحقیق کند. تازه کمی از ترسم فروکش کرده بود که انسیه با مهربانی گفت: الهی رنگ طبیب و دوا نبینی اسماعیل یه لیوان آب برای من بیار. چشم‌هایم داشت از حدقه بیرون می‌زد. خوب که نگاه کردم یک تار موی زرد لابه‌لای ابروی راست دختر سیدجواد می‌درخشید.
