حکایت خواب یک هوسه‌خوان
خبر ناپدید شدن ۸ کارگر حاج‌ذبیح بزاز داشت دهان به دهان در محله منیریه می‌گشت.
6 ماه پیش از آن رضاخان میرپنج دستور داده بود آژان‌ها چادر از سر زنان بکشند و ماه محرم هیچ تعزیه و نوحه‌خوانی‌ای برپا نشود. حاج‌ذبیح بزاز به 8 نفر از بنا و عمله‌های سر گذر سفارش داد تا ظرف یک هفته خانه متروکه مادر مرحومش در خیابان منیریه را بازسازی کنند. می‌خواست مردم محله دور از چشم پاسبان‌ها در پناه حیاط درندشت عمارتی که صدا از اندرونی‌اش به جایی نمی‌رسید به پهنای صورت اشک ریخته، آه و فغان خود را به گوش ملائک برسانند. حاج‌ذبیح شوهر عمه‌ام بود.
مردی با قدی کوتاه و همتی بلند که به سبب خوشنامی و نذر مفصل هر ساله‌اش برای کسبه و اهالی محله غریبه نبود. دوچرخه‌ای که با آن هر روز به حجره‌اش در بازار می‌رفت را داد به پدر تا کمان‌پنبه‌زنی‌اش را روی آن انداخته بتواند پنبه فقر و نداری‌اش را بزند. به من می‌گفت:
«اسماعیل پینه‌های دست بابات برای خودش یه کتابه، کی بزرگ می‌شی بتونی بخونیش؟» این را می‌گفت و تسبیح می‌انداخت. فردای آن‌روز از سنگتراش گرفته تا تیشه‌دار، گچ‌کار و ناوه‌کش همه داخل عمارت به خط شدند تا کار را شروع کنند. عمو‌عزت بنا که سالک صورتش مثل حفره‌های روی‌ماه بود فی‌الفور سجاد‌هوسه‌خوان را مأمور کرد بهترین مصالح که آن روزها سبزه‌گچ بود و از معادن کوه‌های بی‌بی‌شهربانو به‌دست می‌آمد را بار زده بیاورد.
سجاد هوسه‌خوان داماد عمو‌عزت، از اعراب عراق و ناوه‌کش (ناوه ظرفی برای بالا دادن مصالح) قهاری بود که از ایران همسر اختیار کرده بود. هوسه‌خوان تا عصر تمام مصالح را کف حیاط و داخل عمارت ولو کرد. قرار بود فردای همان روز کلنگ کار زمین بخورد. شب که شهر را سیاهپوش کرد هوسه‌خوان به رسم اعراب نوحه (هوسه) خواند و عمو‌عزت بنا، کارگر‌ها و اهالی محل دوره‌اش کرده و بر سینه کوبیدند.
سفیدی گچ روی پیراهن‌های سیاه آن 8 مقنی و بنا را تزیین کرده آنها را از دیگران تمیز می‌داد. ناپدید شدن آنها اما بازار شایعات را داغ کرده بود. می‌گفتند اداره نظمیه از ماجرا با خبر شده و هر 8نفر را به نسقچی‌ها سپرده تا آنقدر آنها را بزنند که دیگر هوس نافرمانی از رضا قلدر به سرشان نزند. خانواده‌شان اما می‌گفتند صبح بی‌هیچ حرف و حدیثی پیاده به کربلا رفته‌اند. برادرم تازه خواندن و نوشتن یاد گرفته بود. داشت حساب می‌کرد زائران پای پیاده کی به کربلای معلا می‌رسند.
می‌گفت هر 6 فرسخ 36 کیلومتر و برابر یک منزل است، هر منزل برای یک روز پیاده‌روی شامل 4 فرسخ تا ظهر و 2فرسخ بعد از ظهر است. هیچ‌گاه نتوانست درست و حسابی بگوید آنها کی به کربلا می‌رسند و شاید عدد به‌دست آمده را باور نمی‌کرد. در آن هیر و ویر و بازار داغ شایعات وسط یک روز سرد زمستانی بی‌اجازه حاج‌ذبیح وارد عمارت شدم.
آب حوض سبز شده و همانطور یخ زده بود، سوزن‌های کاج و برگ‌های چنار‌ها حیاط را فرش کرده بودند. پرنده‌ای انگار بخواهد چیزی بگوید منقارش میان قندیل بزرگ آویخته از ناودان باز مانده بود. آجر‌های هفت هشت لبه دیوار‌ها یکی در میان افتاده بودند. داخل عمارت شعاعی نازک از نور خورشید افتاده بود روی کپه گچ‌هایی که حالا سفت شده بودند. سکوتی که با غبار بزک کرده عطر خاک به‌خودش زده بود دم در‌های ورودی به پیشوازم آمده بغلم کرد. تازه حال حاج‌ذبیح بزاز را می‌فهمیدم که چرا روزها کاج می‌شد وسط حیاط و خشکش می‌زد.
سجاد هوسه‌خوان که از سفر پیاده به کربلا بازگشت حال ساختمان و حال حاج‌ذبیح خوب شد. سجاد تعریف کرد که آن شب ناپدید شدن‌شان خواب دیده در کربلا باران سختی می‌بارد و او پای برهنه دنبال مردی می‌رود که صورتی نورانی داشته است. تعریف می‌کرد به کربلا که رسیده بودند ستون اول حرم در باب‌الراس نیاز به مرمت داشته است.
