درسهاییکه باید دوباره مرورکرد

حالا حدود یک سال از حادثه پلاسکو میگذرد. لحظههای سرنوشتساز و بحرانی ساختمان پلاسکو را هرگز فراموش نمیکنیم؛ آن ساختمان رفیع و محکم را که در اثر بیمبالاتی بعضی ساکنین و بیخیالی مالکین و بیتوجهی بسیاری از مسئولین در چند ساعت فرو ریخت و اکنون از آن همه آبادی، آواری سنگین و آوارههایی بیپناه بر جای مانده است.
باری، در این یادداشت، بر سر آن نیستم که تحلیلی جامع از جامعهشناسی تاریخی و اعتقادی و اخلاقی و روانی جامعه ایران بهدست دهم، اما فکر میکنم همه عزیزانی که در این شهر زندگی میکنند باید به نکتههایی توجه کافی و لازم داشته باشند؛ بهعنوان مثال:
١- میبایست نخستین نشانههای دود و آتشی که از حجره کوچکی در آن ساختمان بزرگ و مستحکم به چشم میآمد و شامهای حس میکرد همه دلسوزان را برمیانگیخت تا چارهجویی کنند.
٢- میبایست آتشنشانان جانفشان و دلسوز در نخستین فرصت ممکن سرمیرسیدند و از هر چه در توان داشتند برای نشاندن آن حریق، دریغ نمیکردند.
٣- مهمترین کمک هر کسی که جان و مال و عِرض و ناموس آدمیان برای او اهمیتی داشت، کنارکشیدن خود بود تا راه برای ناجیان، باز شود و اگر خود نیز میتوانست کمک میکرد.
٤- مهمترین نکته اینکه برای پیشگیری و علاج چنین فجایع و بحرانهایی، تنها و تنها مسئله مهم، خُبرگی، کمک کارساز، احساس مسئولیت و همراهی و همدلی، برای حفظ جان و مال آدمیان است.
و تنها و تنها چیزی که نباید مطرح باشد، این است که ناجیان و کمکرسانان از چه گروهی و با چه اعتقاداتی هستند؛ مسلمان و حتی ایرانی هستند یا خیر؟ انقلابی هستند یا نه؟ به ولایت مطلقه فقیه معتقدند یا خیر؟ نماز جمعه میروند یا نمیروند؟ تجهیزاتشان ساخت داخل است یا از کشورهای کفر وارد کردهاند؟ قبلا خصومتی با ساختمان پلاسکو و مدیران و کاسبان آنجا داشتهاند یا نه؟ در جهتگیریهای سیاسی به کدام جناح وابستهاند؟ و... .
اما مهمترین درس و عبرت این ماجرا این است: پارهای دوراندیشان دلسوز را اعتقاد بر این است که نظام اجتماعی کشور مثل ساختمان پلاسکو در حال هشدار و بحران است. ما در اقتصاد، صنعت، کشاورزی، شهرسازی، نظام اداری، اشتغال جوانان، نظام خانواده، سیاست، رسانه و تبلیغات و... بحرانهای جدی داریم و باید به حکم عقل و وجدان و نیز باور دینی و انقلابی، دست هر کسی را که دلی سوخته و عشق و علاقهای از سر درددلدادگی به این بنای رفیع و پراهمیت دارد و از او کمکی ساخته است، فشرد؛ خصومتها و کینهها را کنار نهاد و با خواهش و التماس هم شده از او کمک خواست.
چراغافروز چشم ما نسیم زلف جانان است
مباد این جمع را یا رب غم از باد پریشانی