پیـاده‌ در مسیر عشق

دسته‌بندی: گوناگون
تاریخ انتشار: ۱۳۹۶ آبان ۱۷, چهارشنبه ساعت ۱۳:۳۸۰ رأیبدون امتیاز

رسول عوده‌زاده:\ حمید ـ برادر اُس‌جاسم ـ موتور هوندا125 خود را کشان‌کشان به در تعمیرگاه برادرش می‌برد و از او می‌خواهد زنجیر بریده موتور را درست کند ولی اُس‌جاسم می‌گوید که زنجیر خراب است و باید یک زنجیر نو بخرد.

پیـاده‌ در مسیر عشق

دین و اندیشه > دین - رسول عوده‌زاده:
حمید ـ برادر اُس‌جاسم ـ موتور هوندا۱۲۵ خود را کشان‌کشان به در تعمیرگاه برادرش می‌برد و از او می‌خواهد زنجیر بریده موتور را درست کند ولی اُس‌جاسم می‌گوید که زنجیر خراب است و باید یک زنجیر نو بخرد.

حمید که خودش استاد سفیدکار است و مقدار اندکی پس‌انداز کرده، رو به برادرش می‌کند و می‌گوید: «اگر زنجیر نو بخرم برای موکب چیزی نمی‌ماند». اُس‌جاسم این را که می‌شنود صلواتی می‌فرستد و مشغول تعمیر زنجیر کهنه و پاره‌شده موتور برادرش می‌شود.

سفر به چزابه

عقربه‌های ساعت 10:45 را نشان می‌دهد و ما به ‌همراه عکاس روزنامه، از اهواز راهی گذرگاه مرزی چزابه می‌شویم؛ 160کیلومتر به سمت جنوب غربی خوزستان. هوا بهتر از همیشه است و تا چشم کار می‌کند، آبی آسمان، جای خود را از ریزگردها پس گرفته است. طریق‌الحسین(ع) که از شهرهای حمیدیه، کوت سیدنعیم، ابوحمیظه، سوسنگرد، بستان و در‌نهایت چزابه می‌گذرد، پر از جنب‌وجوش و شور و حماسه است.

«أهلاً بالزائر... هلا بالزوار» (خوش‌آمدید)؛ میزبانی از زائران اربعین از همین «عین‌دو» (یکی از مناطق حاشیه‌نشین اهواز) آغاز می‌شود. پرچم‌های سبز و مشکی و موکب‌ها (محل استراحت زائران) و بوی قهوه و چای پررنگ هل‌دار با زعفران به اضافه مهمان‌نوازی، ارادت مردم به زائران اهل‌بیت را در نخستین گام‌ها در مسیر کربلا نشان می‌دهد.

در طول مسیر حمیدیه و مرز، زائران، گروه‌گروه دیده می‌شوند و مردم محلی‌ای که به زائران خدمت می‌کنند. ابوحسین با دشداشه‌ای سیاه و چفیه‌ای سبزرنگ جلوی راهمان را می‌گیرد و اصرار می‌کند که پذیرایی کند. از او می‌پرسم: «چکاره‌ای؟». انگشت سبابه‌اش را به سوی آن‌طرف جاده می‌گیرد و می‌گوید: «این مزرعه من است. تازه محصول شلتوک را برداشت کرده‌ام. 4سال است که مقداری از درآمد خود را برای خدمت به زوار جدا می‌کنم». قهوه تلخ و داغ و خرمای شیرینش را جلویمان می‌گیرد و می‌گوید: « در این چند سال، برکت زندگی‌ام زیادتر شده است».

هرچه به مرز نزدیک‌تر می‌شویم، قلب‌هایمان تندتر می‌زند. در ورودی شهر کوچک کوت سیدنعیم چندین پسر جوان به استقبال زوار ایستاده‌اند. در این میان یک صدا بیشتر از همه شنیده می‌شود؛ باسم کربلایی؛ ذاکر اهل‌بیت... و دو سوی جاده‌ای که کیفیت مناسبی هم ندارد پر از تصویر شهدا به‌خصوص شهدای مدافع حرم است.

پس از تجدید قوا در «موکب اهالی الخفاجیه» و گذر از کمربندی سوسنگرد و فلکه علامه راه، باریک‌تر می‌شود و خطرناک‌تر؛ بوی شلتوک و برنج عنبر که از حمیدیه فضا را پرکرده،تا خود بستان شامه را می‌نوازد. انشعابات کرخه فعلا جان دارند؛ اینجا صدای پای آب، صدای زندگی است.

یک کیلومتر پایین‌تر از روستای بردیه، مضیف (مهمانخانه‌ای از نی و بردی) باسم حمادی در روستای دحیماویه جلوی راهمان سبز می‌شود. این مضیف در 50کیلومتری چزابه روزانه با چای، قهوه و خرما از زائران عازم کربلا پذیرایی می‌کند. کمی آن‌طرف‌تر زنی که در تنوری گلی نان محلی می‌پزد، اصرار می‌کند مهمانش باشیم. نان داغ و شیر گاومیش به زائران می‌دهد. خانواده ام‌علی بنی‌لام در ۱۰کیلومتری چزابه نان برنجی سیاح می‌پزند و پسری که علی نام دارد با رویی باز سیاح‌ها را به زوار اربعین حسینی تقدیم می‌کند. کمی آن‌طرف‌تر ام‌محمد که ۱۰روز است با فرزندانش سیاه‌چادری برپا کرده و با دست خود نان برنجی می‌پزد و به زائران خسته می‌دهد، می‌گوید روزی 4 تا 5گونی آرد را برای زائران، نان می‌کند؛ «صبح‌ها سیاح و بعدازظهرها شات (نان گندم) می‌پزم و کنار جاده به زائران کربلا می‌دهم.»

تابلوها نشان از نزدیک‌شدن زائران به مرز دارد؛ چزابه 10کیلومتر، نجف 390کیلومتر، کربلا 480کیلومتر. با نزدیک‌شدن به مرز، موکب‌ها روستایی‌تر و مردمی‌تر می‌شوند و پیچ‌های جاده، بیشتر. تابلوهای زردرنگ «خطر مین» که یادگار 8سال دفاع‌مقدس است به زائران هشدار جدی می‌دهد که وارد برخی از مناطق نشوند.

چزابه؛ نقطه صفر مرزی

وارد چزابه می‌شویم. تا چشم کار می‌کند، موکب است و زائرانی که دیگر صبر ندارند و هر لحظه را می‌شمارند تا به آن سوی مرز برسند. طریق‌الحسین را حسینی‌ها و حسینیه‌ها پرکرده‌اند. فریاد «حسین‌حسین»گفتن‌هایشان تا فاصله بسیار زیادی دشت را پوشانده است.

در این میان مردم محلی، گوشه‌گوشه در حال خدمات‌رسانی به زائران هستند؛ زنی غذا می‌دهد، مرد میانسالی کفش زائران خسته را واکس می‌زند،کشاورزی با چای و آب از زائران پذیرایی می‌کند و مرد سیه‌چرده‌ای زائران خسته را ماساژ می‌دهد. یکی از مردان روستایی می‌گوید: «بعد از بیماری پارسال که بلای جان دام‌هایم شد، تعداد اندکی شتر برایم باقی ماند. برای شرکت در ثواب خدمت به زوار حسینی، 2تا از شترهایم را آورده‌ام اینجا تا شیرشان را به مهمانان امام حسین(ع) تقدیم کنم».

این زنان و مردان به عشق خدمت به زوار امام حسین(ع) صدها موکب از اهواز تا نقاط صفر مرزی دشت‌آزادگان و هویزه، برپا و زندگی و دارایی خود را وقف امام حسین(ع) کرده‌اند. افتخار برپایی کنگره عظیم خدمت به زوار اربعین حسینی نصیب خوزستانی‌ها شده است؛ البته محرومیت‌شان دلیل نمی‌شود که با همه داشته‌ها و نداشته‌هایشان به استقبال زائران نیایند و با اشتیاق از آنها پذایرایی نکنند.

میان صدها موکبی که در راه عاشقان حسین مستقر شده‌اند، یکی خیلی فرق دارد؛ خیلی خاص است؛ خیلی ناب است و منحصربه‌فرد؛ چشم هر رهگذری را به ‌خود جلب می‌کند و دل هر زائری را شیفته خود. میلیون‌ها مسلمانی که طریق‌الحسین را طی می‌کنند در پایانه مرزی چزابه حتما در مسیرشان به موکب مرد جوان سفیدپوشی برخورد می‌کنند که اگرچه مسلمان نیست ولی به اندازه همه آنها عاشق امام حسین(ع) است. شیخ فایز صابئی، جوانی حدودا 40ساله است که از پیروان حضرت یحیی و از صابئین ماندایی است. او هم یک ایستگاه صلواتی در مسیر زائران امام حسین(ع) برپا کرده و از مسلمانانی که به مقصد کربلای معلی در سفرند در حد توانش پذیرایی می‌کند. خودش می‌گوید ایستگاه صلواتی‌اش که تنها حدود 3متر طول و 2متر عرض دارد برای همه میلیون‌ها زائر حسینی جا دارد.

پرچم‌های «یا حسین» در دو سوی بنر بزرگی که روی آن نوشته‌شده «موکب الصابئه المندایین» قرار گرفته‌‌اند. به قول شیخ فایز «ما آمده‌ایم که بگوییم امام حسین(ع) فرادینی است و تنها به مسلمانان اختصاص ندارد و برای همه انسان‌هاست». می‌گوید هدف و پیامش، محبت و اتحاد میان ادیان است. چزابه که در جنگ تحمیلی شاهد خونین‌ترین صحنه‌های نبرد بود، این‌روزها همچون شب‌های عملیات جنگ تحمیلی حال‌وهوای کربلا پیدا کرده است. جلوی موکب ‌ام‌الحسنین (علیها و علیهماالسلام) شلوغ‌تر از همه‌جاست.

می‌پرسم: «اینجا چه خبر است؟». یکی می‌گوید: «این نخستین موکبی است که اینجا برپا شده است». می‌گویند در سال91 یکی از فرماندهان و جانبازان جنگ تحمیلی به همراه همرزمان خود در چزابه، اینجا را برای خدمت‌رسانی به زوار راه‌اندازی کرده ‌است. سردار یونس شریفی را پیدا می‌کنم. او از همرزمان نزدیک شهید حسین علم‌الهدی بوده است. او در گفت‌وگو با خبرنگار همشهری درباره سال‌های نخست راه‌اندازی این مواکب می‌گوید: «برای زیارت، با پای پیاده از مرز چزابه به سمت عراق می‌رفتیم که دیدیم زوار زیادی در مرز، قصد عزیمت دارند اما جایی برای استراحت نیست. در سال91 به کمک برخی از دوستان چادر زدیم و پذیرایی را با آب و چای و قهوه شروع کردیم. سپس 5موکب بزرگ زده شد و دیگران هم به خدمت به زوار پرداختند. سال بعد این عدد به 13 رسید ؛ در سال سوم 33موکب و امسال الحمدلله به 250موکب رسیده است».

او می‌گوید: «چزابه برای ما یادآور رشادت‌های شهید حسن‌باقری از فرماندهان سپاه در عملیات مولای متقیان است؛ یادآور رشادت سردار شهید علیمردانی است که باعث حفظ تنگه چزابه شد. اینجا یادآور شهید صیاد شیرازی است که در عملیات حضور داشته‌اند».

آفتاب کم‌‌کم در حال غروب‌کردن است و هوا در حال تاریک‌شدن. مرز چزابه شلوغ است و زائران زیادی چشم‌انتظار عبور از مرز و رسیدن به کربلای معلی هستند؛ زائرانی که در موکب‌ها جایی پیدا می‌کنند تا شب را در چزابه ـ سرزمین شهدا ـ به صبح برسانند و با طلوع خورشید، راهی کربلا شوند.

اشتراک‌گذاری

این مطلب برای شما مفید بود؟

بازخورد شما به بهبود کیفیت مطالب کمک می‌کند.

در حال بررسی رأی شما...