به گزارش سرویس گوناگون جام نیـوز، مشکل فقط این نیست که یک چیزی، شاید یک روزی، بدرد بخورد، مشکل این است که بسیاری از اشیا برای ما حکم یادگاری دارند، یادگاری از خاطرات خوش گذشته و دورانی که برگشت ناپذیرند، و این اشیا برای ما به اصطلاح ارزش معنوی دارند.
بعضی‌ها دوست دارند هر دو سه سال یکبار بروند سراغ اشیای قدیمی و با لمس کردنشان، سفری کنند به گذشته‌های دور، و تازه کردن دیدار چهره‌هایی که یا نیستند، یا آن آدم‌های خوب گذشته نیستند.
فقط دو مورد بالا نیست بعضی چیزها، مثل یک کفش کهنه و درب و داغون، یا یک لنگه کفش، برای بعضی آدم‌ها، نه بار عاطفی دارند و نه هیچ وقت بدرد خواهند خورد، مگر اینکه آینده بسیار تاریک و دور از انتظاری در انتظارشان باشد، مثل قطع شدن پا و البته این امید که پای مناسب قطع نشود تا لنگه کفش را بتوان به پا کرد!
یک مورد دیگر هم هست برای دور نریختن، بسیاری از ما یک چیزهایی، مانند بلیط مترو، یا رسید خرید از فروشگاه، یا تقویم‌های قدیمی، یا کش موی سری که دیگر قدرت کشش ندارد، یا هر چیز کم‌ارزش یا بی‌ارزشی را به این دلیل دور نمی‌ریزند که برای دور ریختن یا نریختن آن فعلا تصمیم نگرفته‌اند و فعلا وقت لازم برای فکر کردن به این موضوع‌های کم اهمیت را ندارند، بعدا سر وقت و حوصله در این مورد تصمیم خواهند گرفت!
چه باید کرد؟
بشر، به ویژه در طی سال‌های اخیر، آنقدر آشغال تولید کرده و دور ریخته که نباید نگران دور ریختن چیزهایی شویم که می‌توانیم دور بریزیم، بدون آنکه در زندگی‌مان تاثیری داشته باشند!
به روزنیوز
2025
