الو! من یک مریخی هستم!

یکی از عجیبترین پروژههای ناسا که البته هنوز در حد یک طرح تحقیقاتی است و به سرانجام نرسیده، ارسال یک دستگاه ابرکامپیوتر ویژه به مریخ است که از پس تمام محاسبات احتمالی در آن سیاره بربیاید
در کنار این هدف، ناسا میخواهد راهی برای رسیدن به سیاره سرخ پیدا کند، قبل از فرستادن آدمها به سیارهی سرخ، این سازمان بزرگ کم کم وسایل مورد نیاز آدمها را به آسمان میفرستد.
اما چگونه؟ این گزارش، چند نمونه از عجیبترین پروژههای فضایی که یکی از اهدافشان ارتباط با آدم فضاییهاست بررسی کرده است.
نامهای زمینی در راه مریخفضاپیمای «اینسایت» قرار است اردیبهشتماه سال دیگر به مریخ برسد و تمام محمولهی عجیب و غریبش را در آنجا باقی بگذارد. عجیبترین بستهای که در این پروژهی میلیون دلاری قرار است به آسمان فرستاده شود، مجموعهای از چند میلیون نام و کلمهی زمینی است.
برنامهی یادگارینویسی در کهکشان از مدتها قبل به فکر دانشمندان رسیده بود و یکی از خاصترین نمونههای آن در سال 2015 اتفاق افتاد. در آن سال، ناسا نام 827 هزار انسان از سراسر جهان را در یک میکروچیپ کوچک گردآوری کرد و به فضا فرستاد.
اما این تمام ماجرا نبود. وقتی دانشمندان فهمیدند که از این طریق میشود اطلاعات بیشتری را در فضا به یادگار گذاشت، یک محمولهی جدید با اسامی بیشتر را به فضا فرستادند که بیشتر از یک و نیم میلیون نام در آن جا میشد.
استقبال دنیا از این طرح آنقدر زیاد بود که در نهایت حدود دو و نیم میلیون نام را در میکروچیپ فضایی جا دادند.
آثار باستانی برای آیندگاننامهایی که به فضا فرستاده شدهاند، شامل تعداد زیادی لغت هم میشوند. دانشمندان ناسا میگویند این اطلاعات را در کرهی دیگری باقی میگذارند تا اگر موجود زنده و باهوشی توانست ردشان را بگیرد، بتواند بفهمد که زمینیها چطور حرف میزدهاند و طرز فکرشان چطور بوده است.
بخش دیگری از این پروژه هم برای مردم آیندهی زمین است و مثل باقی گذاشتن یک رد پا از زمین میماند.
آنها میگویند که این میکروچیپها مثل آثار باستانی میمانند که گذشتگان برای ما به یادگار گذاشتهاند و اطلاعات مفیدی دربارهی زندگی گذشته در اختیار ما میگذارند.
آنها میگویند تا چند وقت دیگر بشر میتواند مسافر به کرهی مریخ بفرستد و ممکن است تا چند صد سال دیگر، گروهی از انسانها بتوانند در سیارهی سرخ زندگی کنند.
آنها در آن سیاره به اطلاعاتی دست پیدا خواهند کرد که ممکن است تا چند صد سال دیگر فراموش شده باشد. از طرفی، نمیتوان مثل گذشتگان همهچیز را در نمای ساختمانها، روی تختهسنگ و... به یادگار گذاشت.
در این روش، همهچیز به مرور به جایی خارج از کرهی زمین منتقل میشود و فقط آدمهای باهوش آینده میتوانند آن را بخوانند. در میان کسانی که نامشان را به ماه فرستادهاند، آدمهای مشهور هم هستند، افرادی مثل ویلیام شاتنر که هنرپیشه است و در ایالات متحده کم و بیش شناخته شده است.
نامش را به ناسا سپرده تا اگر آدمفضاییها خواستند با مردم زمین ارتباط برقرار کنند، نام او را یادشان باشد.
او که خودش زمانی در فیلمهای علمی- تخیلی که دربارهی کاوشهای کهکشانی بود یا با الهام از جنگ ستارگان ساخته میشد، شرکت کرده، نامش را در فضاپیمای مشهور زمینی گذاشته تا به آدم فضاییها نشان بدهد هنرمندان از سالها پیش به یادشان بودهاند.
به جز نام اشخاص، هرکسی میتواند یک کلمه از زبان خودش را در این حافظهی کامپیوتری بگنجاند. آقای هنرپیشه هم کلمهی Anyway را که در زبان فارسی «به هرحال» معنا میدهد راهی فضا کرده است.
آدمهای معروف نامشان را خشک و خالی به فضا نمیفرستند. آنها نام را حضوری به ناسا تحویل میدهند و در محلهای مخفی و خاص پژوهشگاه ناسا، عکس یادگاری میگیرند.
بلیت رایگان به مقصد مریخناسا برای اینکه مردم بیشتر به انجام این کار عجیب تشویق شوند، یک بلیت رایگان به کسانی که نامشان را در فضاپیمای «اینسایت» به یادگار گذاشته باشند، ارسال کرده است.
دانشآموزان یک مدرسهی ابتدایی در ایالت ایندیانای آمریکا آنقدر از این اتفاق خوشحال شدهاند که با بلیتهایشان عکس یادگاری هم گرفتهاند.
این بلیت دو معنی دارد؛ اول اینکه خبر میدهد نام این بچهها در مریخ ثبت شده و دوم اینکه اگر زمانی ناسا بخواهد آدم به فضا بفرستد، این بچهها - شاید هم نوادگانشان- در اولویت خواهند بود.
اما از آنجا که فعلا امکان سفر به مریخ وجود ندارد، یک نام کاربری و رمز عبور ویژه به آنها داده میشود تا در هر مرحله از حرکت فضاپیما بدانند نامهایشان چه وضعیتی دارد و به کدام بخش کهکشان رسیده است.
کار اصلی مریخنورد چیست؟اما اینکه یک پروژهی بزرگ مریخی فقط کارش فرستادن یک میکروچیپ پر از نامهای عجیب و غریب به فضا باشد، بیش از حد ماجراجویانه به نظر میرسد.
برای اجرای یک پروژهی فضایی و نشاندن مریخپیما روی سطح این سیاره سالها پژوهش شده و محاسبههای مفصلی برای اجرای موفقیتآمیز چنین پروژههایی صورت میگیرد به همین دلیل، پروژهی «اینسایت» قرار است به جز فرستادن محمولهی عجیبش کارهای تحقیقاتی خاصی را هم انجام دهد که مهمترین آنها شناسایی حرکتهای داخل مریخ و لرزههایی است که در سطح این سیاره رخ میدهد.
فضاپیمای «اینسایت» اولین وسیلهای خواهد بود که قرار است مقداری در عمق سیاره نفوذ کرده و به صداهایی که از مریخلرزهها پدید میآید، گوش کند.
فرستادن عکس برای مریخیهاهمهچیز به فرستادن نامها به فضای بیانتها خلاصه نمیشود، ناسا همین چند سال پیش ادعا کرد میخواهد عکسهای باکیفیت بالا را به فضا بفرستد، مریخنورد کنجکاوی این مأموریت را برعهده گرفته بود.
یکی از عجیبترین پروژههای آنزمان که در قالب یک پروژهی آزمایشگاهی اجرا میشد، برقراری یک اتصال اینترنتی بین مریخنورد «کنجکاوی» و کرهی زمین بود.
دانشمندان برای رسیدن به این هدف، یک حساب توییتری هم برای این مریخنورد باز کردند تا اطلاعات آن را به روز کنند.
این سیستم جدید با استفاده از امواج رادیویی، پیامهای فضاپیما را میگرفت و آن را در حساب توییتری منتشر میکرد. هرچند در فضای بیانتها، عملا هیچ چیزی مانع سفر امواج نمیشد اما فاصلهی زیاد مریخ و زمین باعث میشد که رسیدن هر پیام حدود دو ساعت طول بکشد.
برقراری ارتباط اینترنتی هرچند ماجراجویانه به نظر میرسید اما در اصل برای رسیدن به یک هدف مهمتر بود.
دانشمندان ناسا میخواستند با این روش، عکسها و فیلمهای باکیفیتی از زمین به فضا بفرستند، تا قبل از اینکه چنین پروژهای راهاندازی شود، مریخنورد «کنجکاوی» میتوانست عکسهای کوچک و سیاه وسفید مخابره کند که کیفیت متوسطی داشت اما تکنولوژی جدید باعث شد امکان ارسال و دریافت تصویر و ویدئوی باکیفیت را مهیا کند و قرار است برای پروژههای آیندهی سفر به مریخ که میخواهند آدم به فضا بفرستد، اینترنت راه دور فراهم کند.
برای اینکه بدانید فراهم کردن این اینترنت بینستارهای چقدر کار دشواری است، بهتر است به فاصلهی بین مریخ و زمین توجه کنید.
البته این فاصله در اوقات مختلف سال تغییر میکند اما میانگین این فاصله 225 میلیون کیلومتر است. باز کردن هر متن ساده که حدود 500 کلمه باشد، در این سیستم اینترنتی جدید، حداقل حدود 22 دقیقه طول میکشد.
این سرعت هرچند ایدئال نیست اما فعلا برای ارتباط با زمین ایدئال به نظر میرسد. ضمن اینکه گفته میشود میتوان از آن برای رساندن پیامهای رادیویی مفصل به کهکشانهای دیگر استفاده کرد.
ابرکامپیوتر برای مریخیهایکی از عجیبترین پروژههای ناسا که البته هنوز در حد یک طرح تحقیقاتی است و به سرانجام نرسیده، ارسال یک دستگاه ابرکامپیوتر ویژه به مریخ است که از پس تمام محاسبات احتمالی در آن سیاره بربیاید.
تا امروز، کامپیوترهایی که در ایستگاه فضایی بینالمللی و پروژههای فضایی کار میکردند برای انجام یک کار خاص طراحی شده بودند.
مثلا نوع خاصی از کامپیوتر وجود داشت که فقط میتوانست به فضانوردان دربارهی جهت و سرعت حرکت اطلاعات داده و مسیر بعدی را برایشان مشخص کند. به خاطر اینکه همین کارها به یک سری محاسبات پیشرفته نیاز داشت، به جای یک کامپیوتر، فضانوردان از چند کامپیوتر با کاراییهای مختلف استفاده میکردند.
در تابستان امسال، ناسا از یک پروژهی مفصل رونمایی کرد که یک ابرکامپیوتر با قابلیتهای فراوان را در فضای بدون جاذبه مستقر میکند، این طرح تا مدتی به صورت آزمایشی در ایستگاه بینالمللی فضایی اجرا میشود و اگر همهچیز موفقیتآمیز بود یک نمونه مشابه به مریخ فرستاده میشود.
البته ارسال یک کامپیوتر بزرگ به فضا کار دشواری است. به خصوص اینکه اینبار بحث بر سر یک ابرکامپیوتر است که ابعاد بسیار بزرگی دارد.
ناسا اعلام کرده که اگر همهچیز موفقیتآمیز باشد، قطعات کامپیوتر را به صورت جدا از هم به سطح سیاره میفرستد و بعد با کمک یک فضاپیمای جدید این قطعهها را به یکدیگر متصل میکند تا رایانهی جدید بتواند کار کند.
تفاوت این ابررایانه با نمونههای مشابه فضایی این خواهد بود که میتواند چند کار را به صورت همزمان انجام بدهد و همهچیز را تحت کنترل بگیرد.
از این ابررایانه برای انجام محاسبات مفصلی که سفر به مریخ نیاز خواهد داشت، استفاده میشود.
این غول الکترونیکی میتواند امکان ارتباط راحتتر با کره زمین را فراهم کند و محاسبات جدیدی را انجام بدهد که اجرای آنها در روی زمین زمان بیشتری طول میکشد.
دلیل این است که ارسال و دریافت پیام از مریخ به زمین، وقت زیادی میگیرد و همین موضوع، در طولانی کردن زمان محاسبات تاثیر میگذارد.
به جز اینها، احتمال داده میشود در میان قطعات این رایانهی بزرگ اطلاعات جدیدی از کره زمین قرار داده شود تا آیندگان یا مریخیها بتوانند به آن دسترسی پیدا کنند. نقشهی زمین هم احتمالا در این سامانه گنجانده میشود.
منبع: همشهری سرنخ