باید مثل پدینگتون باشیم!
می‌گوید همیشه سعی کرده فیلم‌هایی بسازد که مفرح و سرگرم‌کننده باشند. او معتقد است در فیلم «پدینگتون»، ارزش‌های انسانی، عاطفی و اجتماعی بسیاری وجود دارد
و همه‌ی ما انسان‌ها باید مثل این خرس مهربان باشیم و دید متفاوت به جهان و انسان‌ها را از او یاد بگیریم.
«پُل کینگ»، فیلم‌ساز 49ساله‌ی انگلیسی، سه سال پس از موفقیت قسمت اول فیلم پدینگتون، به مناسبت جشن‌های کریسمس و سال نوی میلادی، قسمت دوم این فیلم جذاب را روی پرده‌ی سینماهای جهان آورده است.
پدینگتون، داستان یکی از معروف‌ترین خرس‌ها در داستان‌های کودکان و نوجوانان دنیاست؛ یک خرس قهوه‌ای که از عمیق‌ترین و تاریک‌ترین جنگل‌های پرو، با یک کلاه لبه‌دار قرمز، بارانی آبی و یک چمدان پر از مارمالاد، برای زنده‌ماندن به شهر بزرگ لندن آمده است.
خرس پدینگتون، 59سال است که هواداران زیادی از چند نسل دارد؛ هوادارانی که یا کتاب‌هایش را خوانده‌اند، یا مجموعه‌های انیمیشن آن را دنبال کرده‌اند و یا مخاطب اولین فیلم بلند سینمایی‌اش بوده‌اند.
قسمت اول پدینگتون که مراحل نگارش فیلم‌نامه و پیش‌تولید آن از سال 2007 میلادی آغاز شد، شش سال طول کشید تا به مرحله‌ی ساخت برسد، اما در نهایت در سال 2014 میلادی، فیلم به‌نمایش درآمد و با فروش خوب و استقبال زیادی همراه شد.
حالا سه سال پس از موفقیت نخستین فیلم سینمایی پدینگتون، قسمت دوم این فیلم روی پرده‌های سینمای جهان آمده و احتمالاً تا مدتی دیگر نسخه‌ی دوبله‌ی آن به سینماها یا شبکه‌ی نمایش خانگی ما هم می‌رسد.
به همین مناسبت ترجمه‌ی گفت‌و‌گویی را با پل کینگ برای این شما انتخاب کرده‌ایم تا بیش‌تر با حال و هوای پدینگتون2 آشنا شویم.
چه شد که فکر کردید پدینگتون باید دنباله داشته باشد؟ اصلاً چه نیازی به تولید قسمت دوم آن احساس می‌شد؟در فیلم پدینگتون ارزش‌های انسانی، عاطفی و اجتماعی در بُعدی جهانی وجود دارد. خود پدینگتون هم شخصیتی بسیار قابل احترام است و روح پاکی دارد. این خرس مهربان، دنبال صفت‌های مثبت و نیکوی انسان‌ها می‌گردد. ظاهربین نیست؛ یعنی کتاب را از روی جلدش قضاوت نمی‌کند.
برای پدینگتون، آدم‌های ثروتمند و فقیر یکسانند. او بدون توجه به رنگ پوست یا طبقه‌ی اجتماعی، با همه خوش‌برخورد، مهربان و مؤدب است. به‌نظر او همه‌ی مردم شایسته‌ی احترامند و عمیقاً آدم‌های خوبی هستند.
فکر می‌کنم همه‌ی ما در هرکجای جهان به این نوع نگرش نیاز داریم. متأسفانه نیم‌نگاهی به تاریخ تمدن بشر نشان می‌دهد که در کم‌تر دوره‌ای، روح حاکم بر جامعه تا این اندازه مثبت‌نگر و خیراندیش بوده است. در حال حاضر دنیا اسیر تقسیمات و مرزبندی‌ها شده. آدم‌ها هم‌دیگر را نمی‌فهمند و مهربانی‌ها کم‌رنگ شده است.
فکر می‌کنم دقیقاً امروز باید به این فکر کنیم که بشر راهش را گم کرده و لازم است همان‌طوری به دنیا نگاه کند که این خرس مهربان نگاه می‌کند. به این ترتیب تا شاید بتواند راهش را پیدا و از این سرگشتگی نجات پیدا کند.
یک سؤال کمی نامعمول! فکر می‌کنید «برگزیت» (خروج بریتانیا از اتحادیه‌ی اروپا) بر نوشتن فیلم‌نامه‌ی پدینگتون2 تاثیر گذاشته؟ می‌خواهم بدانم این اتفاق از بلندپروازی شما در فیلم کم کرد یا باعث شد محدودیت‌هایی برایتان در تولید آن به‌وجود بیاید؟واقعاً نمی‌توانم با بله یا خیر جواب این سؤال را بدهم. الگوی ما در تولید پدینگتون2، فیلم‌های «فرانک کاپرا» (فیلم‌ساز ایتالیایی‌آمریکایی) بود. نوع نگاه و تصور او از جهان و انعکاس آن در فیلم‌هایش الهام‌بخش ما بود.
به نظر من، نیاز جهان به مهربانی، فراتر از تمام مباحث سیاسی است. به‌خصوص در محافل رسانه‌ای، همیشه سعی می‌شود که یک طرف خوب و طرف دیگر بد معرفی شود. فکر می‌کنم این نگاه و قضاوت از آن‌جا می‌آید که آن‌ها بیش از حد فیلم‌های «جنگ ستارگان» را نگاه کرده‌اند! من واقعاً به دنیا این شکلی نگاه نمی‌کنم.
پدینگتون2، فیلمی درباره‌ی خوبی است؛ فیلمی که به شما می‌گوید هرانسانی در درونش خوبی و صفت‌های پسندیده دارد. این فیلم تلاش دارد تا این بن‌بست اخلاقی را بشکند؛ بن‌بستی که جوامع درگیرش هستند.
خرس پدینگتون، شخصیتی غیرواقعی است و برای آن‌که او را ملموس و قابل‌پذیرش کنیم، به چنین شهری نیاز داشتیم. باید تا جایی که می‌شد لندن را به یک آرمان‌شهر نزدیک می‌کردیم.
لندن در فیلم ما، شهری است که یک خرس آزادانه در آن راه می‌رود و هیچ‌کس با دیدنش در خیابان به پلیس زنگ نمی‌زند! فقط یک لحظه فکر کنید اگر شهرهایی این‌چنینی در جهان وجود داشت چه می‌شد. لندن را شهری آرمانی دیدم، چون فکر کردم این‌طوری ممکن است هربیننده‌ای از هرشهری، در جای‌جای جهان با خودش فکر کند که شهر من هم می‌تواند این‌طور باشد.
لندن خانه‌ی من است و شهری است که من عاشقش هستم؛ اما برای فیلمی در این مقیاس با چنین داستانی که مخاطبانی جهانی دارد، لازم بود آن را به یک شهر بزرگ و فراتر از فرهنگ بریتانیا گسترش بدهم.
متأسفانه درباره‌ی فیلم‌هایی که در شهرهای معروف و بزرگ فیلم‌برداری و ساخته می‌شوند، حقیقت تلخی وجود دارد؛ وقتی سال‌ها بعد به آن نگاه می‌کنید، می‌بیند چه‌قدر زمان گذشته و چه‌قدر همه‌چیز تغییر کرده و قدیمی شده. ما در پدینگتون2 ترجیح دادیم که این تاریخ مصرف دامن فیلممان را نگیرد و برای همین یک ناکجاآباد دوست‌داشتنی به‌نام لندن درست کردیم.
این‌طور متوجه شدم که شما معتقدید برای درک موضوع‌های عمیق، باید در واقعیت اغراق کرد. بهترین ژانرهای سینمایی برای دست‌یابی به این هدف، سبک علمی‌تخیلی و ژانر خانوادگی است. پس می‌توانم نتیجه بگیرم که شما از علاقه‌مندان سرسخت این دو ژانر هستید. درست است؟به هدف زدید! با شما کاملاً موافقم. مردم داستان را دوست دارند و نسبت به آن واکنش نشان می‌دهند. مخاطبان ژانرهای خانوادگی و علمی‌تخیلی، عاشق استعاره‌ها هستند و دوست دارند آن‌ها را کشف و بازمعنی کنند.
شما در مقام فیلم‌نامه‌نویس یا کارگردان، می‌توانید هرپیامی را در لفافه‌ی استعاره در این دو ژانر قرار دهید و نگران گم‌شدنش هم نباشید، چون مخاطب قطعاً آن را دریافت خواهد کرد.
برای من؟ راستش این کار اصلاً سخت نیست. من همیشه سعی کرده‌ام فیلم‌هایی بسازم که مفرح و سرگرم‌کننده باشند. مطمئناً در فیلم‌هایی که هم مخاطب بزرگ‌سال دارد و هم مخاطب کودک و نوجوان، نکته‌هایی وجود دارند که فقط یک آدم بالغ آن را درک می‌کند. کم‌تر بچه‌ای را می‌شناسم که به اشاره و کنایه‌ی برگرفته از آثار «شکسپیر» در فیلم پی ببرد یا آن را بفهمد.
کارگردان باید هوشیار باشد که مخاطب را در هردو گروه، سردرگم و گیج نکند و فیلم را بی‌راهه نکشاند. در پدینگتون2 من کاری را انجام دادم که فکر می‌کردم درست است و برای همین می‌دانم که هم بزرگ‌ترها و هم کودکان و نوجوانان، جذابیت‌های خاص خودشان را در آن پیدا می‌کنند.
پیشنیه‌ی شما در ژانر کمدی چه‌قدر در پدینگتون به‌دردتان خورد؟خیلی زیاد! گاهی مردم فکر می‌کنند که کار کمدی با ژانر مفرح خانوادگی متفاوت است. البته من هم موافقم که تفاوت‌هایی دارد، اما شکل شوخی‌ها تغییر نمی‌کند. در پدینگتون2 لحظه‌های سوررئال یا فراواقعیت احمقانه‌ای وجود دارد که بسیار هم کمدی است.
این‌که شما یک حیوان سخنگو داشته باشید، به اندازه‌ی کافی هیجان‌انگیز است. برای من با حضور این خرس باهوش، فرم بسیار روشنی از کمدی و سرگرمی در این فیلم وجود داشت که شاید دیگران قادر به دیدن آن نبودند.
این‌طور که به‌نظر می‌رسد کار شما با پدینگتون حالاحالاها تمام نمی‌شود. به‌فکر ساختن قسمت سوم هم هستید؟بله، قطعاً! خداحافظی با جهانی که ما در مجموعه‌ی فیلم‌های پدینگتون ساخته‌ایم بسیار سخت است. چون این دنیا جای بسیار خوبی برای گذراندن وقت است و به همه خوش می‌گذرد. این دنیا به شما اجازه‌ی آفرینش‌ها و خلاقیت‌های بیش‌تر را می‌دهد و همیشه برای نوآوری و خیال‌پردازی جا دارد.
ساختن پدینگتون3 به زمان و برخی مسائل دیگر مربوط می‌شود اما من هرلحظه برای حضور در این جهان افسون‌گر آماده‌ام و امیدوارم شرایط ساخت قسمت بعدی هم فراهم شود.
تا حالا که بازخوردهای خوبی از قسمت دوم آن گرفته‌ایم. نظر منتقدان هم مثبت است اما این به‌تنهایی کافی نیست و فیلم در گیشه هم باید موفق عمل کند.
اگر فروش پدینگتون2 راضی‌کننده باشد که آینده برایمان روشن است. در غیر این صورت،پدینگتون2 اولین نخواهد بود که با وجود نظر مثبت منتقدان سینما، مخاطبان زیادی پیدا نکند. ما هم‌چنان امیدواریم و به آینده‌ی روشن پدینگتون ایمان داریم.
