زمزمه محبت استاد زیر سقف دبستان وحدت/کانکس جای کلاس درس

دسته‌بندی: آموزش و پرورش
تاریخ انتشار: ۱۳۹۶ دی ۴, دوشنبه ساعت ۱۳:۱۸۰ رأیبدون امتیاز
زمزمه محبت استاد زیر سقف دبستان وحدت/کانکس جای کلاس درس

دانش آموزان مدرسه ابتدایی وحدت در روستای گلدره بخش هلیلان شهرستان جرداول در سرمای سخت این روزها همچنان در کانکس درس می خوانند.

خبرگزاری مهر، گروه جامعه: ۲۰ دانش آموز این مدرسه در ۲ کلاس درس تقسیم شده اند که یک کلاس به دانش آموزان اول تا سوم و کلاس دیگر به دانش آموزان چهارم تا ششم اختصاص یافته است. ۴ کودک پیش دبستانی هم در کنار دانش آموزان کلاس اولی حضور دارند.

در فاصله ۲ ساعتی از مرکز بخش هلیلان، روستای گلدره قرار گرفته است. روستایی با حدود ۴۰ خانوار و ۳۰۰ نفر جمعیت. شغل بیشتر مردم این روستا دامداری و کشاورزی است. به دلیل قرار گرفتن موقعیت جغرافیایی روستا در دل کوههای مرتفع، زمین کشاورزی به میزان کافی در روستا وجود ندارد. چندین کیلومتر دورتر، تکه زمینی کوچک که از چند هکتار فراتر نمی رود، تنها زمینهای مسطح روستا است که قابلیت کشاورزی دارد اما این زمینها به قدری نیست که معاش همه خانواده ها را تامین کند.

از جمعیت ۳۰۰ نفری روستا ۲۰ نفر دانش آموز دوره ابتدایی هستند که در دبستان وحدت درس می خوانند و بزرگترها قید تحصیل را زده اند. پسرها کار و حرفه پدر را پیش می گیرند و دخترها در انتظار همسر می مانند تا کسی بیاید و آنها را با خود به خانه بخت ببرد.

آقای خسروی معلم ۲۳ ساله روستا ۲-۳ سالی هست که به صورت رسمی جذب آموزش و پرورش شده است. او که مسافتی طولانی را برای رسیدن به مدرسه باید بپیماید، حالا مدت زیادی است که خود به یکی از اهالی روستا تبدیل شده و شب‌ها در روستا می ماند. در بهترین حالت ماهی یکبار به دیار خود برای دیدن خانواده سر می زند. خسروی در مورد دانش آموزان مدرسه وحدت می گوید: این کودکان بسیار با استعداد هستند اما در بدترین شرایط تحصیل می کنند. گرمایش کانکس از طریق یک بخاری نفتی انجام می شود که به دلیل کوچکی کانکس در مجاورت میز و صندلی دانش آموزان قرار گرفته و هر لحظه امکان وقوع خطراتی هست. سرویس بهداشتی مدرسه که در چند متری کانکس است، در شرایط بسیار بدی قرار دارد. نظافت به درستی انجام نمی شود و دانش آموزان در این شرایط غیر بهداشتی صبح تا ظهر تحصیل می کنند.

کودکان گلدره به همین کانکس قانع هستند زیرا می دانند با پایان کلاس ششم باید با درس و کتاب و تخته سیاه خداحافظی کنند. در تمام روستاهای منطقه تنها یک نفر دیپلمه وجود دارد و مابقی یا سواد ندارند یا در بهترین وضعیت تا پایه ششم تحصیل کرده اند. تا نزدیکترین مدرسه دوره متوسطه تا گلدره ۲ ساعت راه است که ۶۰ کیلومتر از آن جاده خاکی است که در زمستانها با بارش برف و باران بسته و غیر قابل عبور می شود. بدون داشتن سرویس رفت و آمد تردد به این مدرسه غیر ممکن است و خانواده ها توان مالی برای گرفتن سرویس را ندارند. در سال تحصیلی جاری یکی از دانش آموزان توانسته در پاییه هفتم در دبیرستان «پیازآباد» ثبت نام کند اما او هم امکان رفت و آمد به مدرسه را ندارد. با مدیر دبیرستان هماهنگ شده که او در روستای خودش گلدره بماند و معلم ابتدایی به او درسهای پایه هفتم را هم بدهد تا اون فقط برای امتحانات به دبیرستان پیازآیاد مراجعه کند. اما این خوش شانسی برای همه دانش آموزان مهیا نیست.

چهار نیمکت کهنه و رنگ و رو رفته دورتادور کانکس چیده شده است. دانش آموزان اگر چه در بدترین وضعیت درس می خوانند اما خنده از لبانش دور نمی شود. خنده ای که در چهره خواهر و برادران بزرگترشان محو است و برای بزرگترها خاطره ای فراموش شده.

اشتراک‌گذاری

این مطلب برای شما مفید بود؟

بازخورد شما به بهبود کیفیت مطالب کمک می‌کند.

در حال بررسی رأی شما...