قانون- افسانه جهرمیان
غمگینم، مثل بدنسازى که از شانس بدش هوا این قدر سرد است که جرات نمى‌کند تیشرت استرج آستین کوتاه بپوشد!
غمگینم، مثل دانش‌آموزی که تا ١٢ شب به زیرنویس شبکه خبر خیره مى‌شود ولى فردا مدارس در شهرش تعطیل نیستند!
غمگینم، مثل میهمانى که با هزار امید ناپلئونى مى‌خرد اما میزبان تصمیم دارد جعبه را بعد از رفتن میهمان‌ها باز کند!
غمگینم، مثل دانشجویى که به‌خاطر حضور و غیاب سرکلاس رفته ولی استاد حضور غیاب نمی‌کند!
غمگینم، مثل پزشکی که پنسش در شکم بیمار جا مانده!
غمگینم، مثل مردى که ماشینش را برده کارواش ولى کبوتر که این حرف‌ها حالیش نیست!
غمگینم، مثل بچه‌ای که براى تولدش سرویس خیارخوری هدیه مى‌گیرد!
غمگینم، مثل پدرى که تا وارد اتاق می‌شود فرزندش به دسکتاپ خالی زل زده!
غمگینم، مثل مادرى که ابروهای ناصرش از مهوش باریک‌تر است!
غمگینم، مثل گربه خیابانی‌ای که کوکوسبزی جلویش گذاشتند!
غمگینم، مثل فردوسی بعد از شنیدن لهجه شاهنامه‌ایِ حامد همایون!
غمگینم، مثل هدیه‌ای که وا نکرده پس فرستاد!
غمگینم، مثل روزنامه‌اى که فقط برای پیچیدن سبزى خوردن ازش استفاده شد!
غمگینم، مثل مرغى که در این گرانىِ تخم مرغ، بچه‌اش نمى‌شود!
غمگینم، مثل پاکتی که رویش نوشته از اینجا باز کنید ولی از آنجا بازش می‌کنند!
غمگینم، مثل زنبیل قرمزی که در دستان بقایی است!
غمگینم، مثل تیمی که پولش را خوردند و بازیکنش به الغرافه پیوست!
غمگینم، مثل شهری که تعداد کانکس‌هایش از ساختمان‌هایش بیشتر است!
غمگینم، مثل مسئولی که مدام از آن انتظار رسیدگی دارند!
غمگینم، مثل شهرداری که میلیاردی پول گم می‌کند!
غمگینم، مثل نوازنده زنی که پشت پرده در کنسرت شرکت کرد!
