قانون- حسن غلامعلیفرد
استاد معین در حال نوشتن روی تختهسیاه بود که ناگهان نجفی فریاد زد: «افشا میکنم!» استاد معین آنقدر ترسیده بود که با چهرهای رنگ پریده همانجا پای تختهسیاه نشست و تند تند نفس کشید و بریده بریده گفت: «به جای... افشاء کردن... بگو... آشکار کردن!». روح دهخدا همانطور که روی صندلی چرخدارش کنار پنجره نشسته بود با کلافگی به نجفی گفت: «مگه نمیدونی قلب این بیچاره از دست شما بیمار شده؟ چرا یکهو فریاد میکشی؟ نمیگی یهو پس میفته؟» نجفی لب ورچید و گفت: «آخه یه نفر همه نون و پنیرها رو برداشته». احمدینژاد خودش را جمع و جور کرد و چشم دوخت به پنجره و زیر لب گفت: «بهبه، چه هوایی!» مشایی با آرنج زد به پهلوی احمدینژاد و آرام در گوشش گفت: «تابلو بازی در نیار! فکر کنم یکی دیگه رو میگه!» مطهری با بیحوصلگی به نجفی گفت: «خب زود باش افشاگری کن دیگه!»
استاد معین که کمی آرامتر شده بود به سختی از روی زمین برخاست و همانطور که به دیوار تکیه داده بود با مهربانی گفت: «چسباندن واژههایی که از دو یا چند زبان هستند درست نیست، افشا واژهای عربیه و چسباندنش به گر غلطه». قالیباف اخم کرد و با صدایی رسا گفت: «من فقط یه پاترول اسباببازی دارم که یه چرخش هم گم شده!»
. روح دهخدا با کلافگی پرسید: «کی به اسباببازی شما کار داره آخه؟» هاشمی همانطور که با خودکار روی میز تازهاش خط میکشید با صدایی آرام گفت: «مشکل ما مشکل نان و پنیرهای گمشده است!» توکلی پوزخند زد و گفت: «هیشکی مثِ ما نمیتونه افشا کنه». استاد معین چند بار سرفه کرد و سپس گفت: «به جای افشا کردن بگو آشکار کردن!». روح دهخدا با نگرانی به استاد معین گفت: «شما خوبی؟ رنگت پریده، بهتره بری خونه». استاد معین لبخندی بیحال زد و گفت: «خوبم... نگران نباش... باید به بچهها آموزش بدم».
روح دهخدا سر تکان داد و گفت: «هنوز اینا رو نشناختی...». سپس رو کرد به نجفی و همانطور که سگرمههایش در هم بود، پرسید: «میدونی کی نان و پنیرهاتون رو برداشته؟» نجفی سینه ستبر کرد و پاسخ داد: «بله، میدونم!» روح دهخدا با کلافگی پرسید: «خب چرا اسمش رو نمیگی؟» نجفی همانطور که سرش را میخاراند پاسخ داد: «گفتیم شاید از کارش پشیمون بشه و دستکم لقمه ما رو بهمون برگردونه!» استاد معین با مهربانی گفت: «پسرم! شما اگر میخوای آشکار کنی خب آشکار کن! چرا جان ما رو به لب...؟» ناگهان شریعتمداری پرید میان حرف استاد معین و فریاد زد: «چه کسی پنیر مرا برداشته؟» استاد معین تا فریاد را شنید دوباره از ترس روی زمین افتاد و از هوش رفت. روح دهخدا با خشم رو کرد به شریعتمداری و فریاد زد: «تا این بیچاره رو هم به سرنوشت من دچار نکنید، دست برنمیدارید!» رسایی خندید و گفت: «خب ما روح دوست داریم! خوشمون میاد کلاسمون شبیه خانه ارواح بشه!»
روح دهخدا رو کرد به نجفی و دید در حال خوردن لقمه نان و پنیرش بود، پس پرسید: «این بود آشکار کردنت؟» نجفی با دهانی پر گفت: «یه لقمه نون و پنیر که ارزش این حرفها رو نداره!». این را که گفت همه دانشآموزها یکصدا خندیدند و کمی بعد هم با شنیدن صدای زنگ از کلاس بیرون رفتند. روح دهخدا هم همانطور نشسته و زل زده بود به استاد معین که نیمههوشیار روی زمین افتاده بود و هذیان میگفت.