به گزارش میگنا پویان مفدم - روانشناس در یادداشتی نوشت: این روزها گویا شرایط و اوضاع مالی در حوزه روان شناسی خوب نیست و تعدادی از روانشناسان، شیوه های دیگری را برای امرار معاش و درآمدزایی در پیش گرفته اند، وقتی یک دانش آموخته دوره ارشد و یا دکتری رشته های روانشناسی و مشاوره به علت نقص در سیستم آموزشی دانشگاهها کسب مهارت علمی و عملی را در حضور در کارگاههای گوناگون می بیند و در همان ابتدا برای کسب مهارت و توانمند شدن در روان درمانی باید در تعداد زیادی کارگاه های آموزشی تخصصی آزاد با هزینه های گزاف ( به طور متوسط هر کارگاه دو میلیون تومان ) شرکت نماید و بعد آن بصورت کارورز چندین سال تجربه کسب کند، و سپس برود ساعتی 90 هزارتومان برای یک جلسه مشاوره از مردم حق الزحمه بگیرد، ( که 30 تا 40 درصد از تمام دریافتی اش را هم باید به مرکز مشاوره ای که در آن کار می کند بپردازد) طبیعی است که به فکر درآمدزایی از راه های دیگری می افتد.
در این آشفته بازار عده ای از اساتید روانشناسی، راه دیگری را در پیش گرفته اند، آنها برای روان شناسان تازه وارد که احساس می کنند (و البته هم درست احساس می کنند) در دانشگاه چیز زیادی بجز محفوظات یاد نگرفته اند با استفاده از تبلیغات مجازی کلاسهای تخصصی روان درمانی برگزار می کنند(تدریس خصوصی). در یک کلاس 20 نفره، برای 50 ساعت تدریس دوره مبلغی معادل یک میلیون تومان از هر نفر، به نظر سود دِه تر از روان درمانی می آید، البته قطعا روانشناسان تازه کار به کارگاه های تخصصی توسط استادان ارزنده احتیاج زیادی دارند، اما آسیب، آنجاست که بسیاری از این کلاسهای تخصصی توسط استادان ارزنده برگزار نمی شود، بلکه توسط یکی از دانشجویان دکترای روانشناسی که چندبار یک کتاب ترجمه شده را خوانده برگزار می شود، و شما در آن کارگاه چیزی بیشتر از واژگان دسترنج مترجم، دستگیرتان نمی شود و در مجموع بیشتر اهداف این دوره ها انجام خدمت برای آموزش مهارت و دانش افزایی نیستند بلکه جنبه اقتصادی و درآمدزایی آن پررنگ تر است.
آنچه اکنون در برنامه های صداو سیما هم شاهدش هستیم، اینست که یک فرد به اصلاح روانشناس یا کارشناس، می آید و کتابهای دانشگاهیش را عینا کنفرانس می دهد و می رود، و اولین و بیشترین نتیجه اش این است که از فردا مردم یاد می گیرند به همدیگر برچسب والد، بالغ، کودک، یا طرحواره فلان یا اختلال فلان بزنند.
آسیب دیگرش این است که اندک اندک تعداد روان درمانگران کارآزموده کم می شود، و وقتی فراوانی مشاوران کارآمد اندک باشد، لذا رضایت و نتیجه ای که مردم از مشاوره دریافت می کنند کم می شود و در نهایت اعتماد مردم به روانشناسان روز به روز کمتر می شود. و حتی اجازه بیشتری به روانشناس نماها داده می شود که بیشتر مراجع ببینند.
نکته قابل تامل اینجاست که لزوما معلمی و تدریس یک مطلب در روانشاسی به معتی داشتن مهارت درمان و توانایی اجرای خوب آن نیست، مثال آن را در سینما زیاد می بینید، منتقدان زیادی فیلم فلان فیلم ساز را نقد های تیز و تند می کنند، اما پای ساختن که می رسد یک فصل آن فیلم را هم نمی توانند بسازند. و مدرسی که خود، روان درمانگر کارآزموده ای نیست، و سابقه درمان ندارد تنها انتقال دهنده تئوری ها و واژگان خواهد بود، نه روان درمانی، برای همین است که افراد بعد از گذراندن بعضی از این کارگاه ها بازهم دور خودشان می چرخند. مثل پول که این روزها فقط در بین خود روانشناسان می چرخد، بین استادان و دانشجوها، یعنی به جای اینکه مردم به مشاوره روی بیاورند و برای حل مشکلات خود هزینه کنند، شاگردان سر کلاس اساتید می روند و پولها خرج می کنند، تا آنها نیزفردا روزی ، بتوانند خودشان کارگاه برگزار کنند! چرا که از مشاوره و روان درمانی که پولی در نمی آید، اما از برگزاری کارگاه چرا. کارگاههایی که مثل قارچ رشد می کنند،و زیاد شدند و فلان استاد بعد از چندین سال تجربه و زحمت و خون دل یک کتاب را ترجمه کرده، فلان دانشجوی دکترا سه بار کتاب را می خواند و بدون نظارت هم بر اساس آن محفوظات کارگاه به اصطلاح تخصصی می گذارد، و دانشجویان تنبلی که ترجیح می دهد بشنود تا بخواند و تجربه کند، پول می دهد و می رود سر کلاس، حال آنکه به گفته بسیاری از استادان اهل فن، هیچ کس، روان درمانگر نمی شود، مگر با مواجه شدن با سختی های اتاق درمان و کسب تجربه.
بگذریم از اینکه عده ای این کار را هم نمی کنند، بلکه صدای ضبط شده کارگاه ها را گوش می کنند تا بلکه درمان پیچیده روان یک انسان را فرا بگیرند.
تحت پوشش نبودن بیمه های خدمات روان درمانی و نیز هزینه های مشاوره که برای اقشار گوناگون مردم به نظر زیاد می آید و برای مشاوران نیز ناچیز است، آنچنان آسیبی به سلامت جامعه و بدنه روانشناسی کشور دارد می زند، که صدایش فردا در می آید، مثل دیواری که ملانصرالدین خراب می کرد و عابری گفت چه می کنی؟ گفت دارم طبل می زنم، عابر هم گفت پس صدایش کو، ملانصرالدین گفت: صدایش فردا در می آید.
پویان مقدم - روانشناس و مشاور
