نوع تربیت کودک مهم ترین عامل در مشخص کردن آینده او است. بطور کلی خانواده ها از لحاظ نوع تربیت فرزند به چند دسته کلی تقسیم می شوند که هرکدام دارای ویژگی های خاصی هستند. در قسمت اول این مطلب به بررسی چند بخش پرداختیم و حالا قصد داریم تا به بررسی ادامه این موضوع بپردازیم. با دکتر سلام همراه باشید.
ج) خانواده سهل گیر و آسان گیر
والدین سهل گیر کنترل کمتری بر کودکان خود اعمال می کنند و خواسته های آ ن ها از کودکانشان چندان معقول نیست. مهرورزی و محبت والدین در حد متوسطی قرار دارد. فعالیت خانواده، نامنظم و اعمال مقررات، اهمال کارانه است. والدین کنترل کمی بر کودکانشان دارند، همین طور درباره انضباط کودک از نگرش هایی متعارض برخوردارند. والدین سهل انگار در عین آن که به ظاهر نسبت به کودکان خود حساس هستند، اما توقع چندانی از آن ها ندارند. فقدان خواسته های معقول همراه با خودداری از ارائه دلیل و گفت وگو با کودک، همواره از ویژگی های این شیوه به شمار می رود.
این والدین به ندرت به فرزندان خود اطلاعات صحیح یا توضیحات دقیق ارائه می دهند. اگرچه والدین سهل انگار زورگو و سرکوبگر هستند ولی در بیشتر موارد در مواجهه با بهانه جویی و شکایت کودک، سر تسلیم فرود می آورند. والدین سهل انگار در ابراز محبت با والدین مقتدر تفاوت فاحشی ندارند. مادران سهل انگار به عنوان تنبیه، کودک را از محبت خود محروم می سازند و به تمسخر او می پردازند. یک والد سهل انگار در تلاش است درباره خط مشی خود با کودک مشورت کند و قواعد خانواده را برای او توضیح دهد. او توقع چندانی برای انجام کارهای منزل و رفتار صحیح از کودک خود ندارد. کودکان این والدین متکی به خود، نیستند و یا از استقلال رای اندکی برخوردارند.
کودکانی خام و فراری از مواجه با مشکلات و مصاعب! شاید این جمله بهترین توصیف برای کودکانی باشد که در چنین خانواهده هایی تربیت می شوند. اغلب اعمال این کودکان در مواقع حساس ناپخته و غلت است زیرا تا بحال با چنین وضعیتی مواجه نشده اند. برخلاف تصور عمومی، اغلب این کودکان در آینده به افرادی پرخاشگر و بزهکار تبدیل خواهند شد.
1 – پدر و مادر به دنبال نیازهای ارضاء نشده خودشان هستند. دنبال جوانی و نوجوانی و دل مشغولی های خود هستند.
2 – به امر تربیت و ارضاء نیازهای جسمی و روانی کودک نمی پردازند و چون آسانگیر هستند، برای خاموش کردن صدای بچه ، هر چه کودکشان از آنها می خواهد، آنها انجام می دهند. لذا کودک پرتوقع تربیت می شود.
3 – هدفها و انتظارات برایشان روشن نیست و به همین دلیل ، در تربیت فرزندان خود از روش ، فلسفه یا دیدگاه خاصی پیروی نمی کنند.
4 – هیچ نوع کنترلی بر رفتار فرزندان خود ندارند و آنان را کاملا آزاد می گذارند تا به هر نحوی که خود مایل هستند ، شیوه های خاص زندگی خود را انتخاب و به کار گیرند.
5 – هیچ نوع انتظار و توقع خاصی از فرزندان خود ندارند و فرزندان نیز به نوبه خود می آموزند که والدین نباید از آنان انتظار خاصی را داشته باشند.
6 – نسبت به رفتار فرزندان خود ، حتی در مواردی که مورد آزار و اذیت خود آنان و دیگران قرار می گیرند ، توجه خاص نشان نمی دهند و در این موارد، بی تفاوت عمل می کنند.
7 – اگر فرزندان خانواده از دستورات آنان اطاعت نکنند ، ناراحت نمی شوند و چنان رفتار می کنند که گویی عدم اطاعت از دستورات والدین امری طبیعی ، عادی و متداول است.
د) خانواده سالم یا خانواده دمکرات
در این روش که بهترین روش است به حقوق کودک توجه زیادی می شود، در این روش به این نکته بسیار اهمیت داده می شود که کودک قبل از هر چیز باید از قوانین و اصول اخلاقی و تربیتی خانواده اطلاع داشته باشد. در اینجا فرزندان فرصت ابراز عقیده داشته و حتی کودکان خردسال کورکورانه وادار به اطاعت نمی شوند، اگر کودک مرتکب کار خلاف شد به او به عنوان یک مجرم نگاه نمی شود، کودکان برای رفتار مطلوب مورد تشویق و پاداش قرار می گیرند. در این روش والدین در مواجهه با فرزندان به صورت مشترکی عمل می کنند و فرزندان از آن ها واکنش های یکسانی را انتظار دارند و والدین به نیازهای دوران کودکی و نوجوانی بخوبی آگاهی داشته و در ضمن برقراری انضباط و محدودیت در مورد کودکان نیازهای عاطفی آن ها را نیز تامین می کنند.
بهترین سرمش برای زندگی کودک در آینده! داشتن چنین خانواده ای می تواند امتیازی بزرگ برای هر کودکی باشد. در اینگونه خانواده ها فضای کافی برای رشد و بالندگی کودک فراهم است و این درخت به خوبی هرس و آبیاری می شود و آمده است تا در آینده فردی مفید و تاثیر گذار در خانواده و جامعه باشد.
مثلا رفتار مذهبی والدین، نظم و ترتیب موجود در زندگی آن ها، مهر و محبت و عواطف خوب آن ها نسبت به هم دیگر، رعایت حق و عدل در همه جوانب زندگی، پذیرش مسئولیت در چنین خانواده هایی، تناسب رشد و استعداد و امکانات و راه و رسم زندگی و آداب آن و طرز برخوردها و رفتار اخلاقی والدین، همه این موارد جنبه الگویی والدین را برای کودکان نشان می دهد”.
1 – افراد خانواده سرزنده و با محبت هستند و همه رفتار و اعمال آنان با نوعی اصالت توام است
2 – افراد خانواده به طور آشکار رنج و ناراحتی و نیز احساس همدری خود را نسبت به افراد دیگر خانواده بیان می کنند
3 – افراد خانواده از ریسک (خطر کردن ) معقول و سنجیده نمی هراسند و می دانند که ممکن است با خطر کردن اشتباهاتی نیز داشته باشند ، ولی اشتباهات شخصی هم می تواند خود مقدمه ای برای شناخت اشکالات شخصی و بنابراین زمینه ای جهت رشد و کسب تجربه بیشتر باشد
4 – افراد خانواده برای یکدیگر ارزش و احترام قایل اند و یکدیگر را دوست دارند و از این احساس خود شادمان هستند
5 – روابط افراد خانواده با یکدیگر هماهنگ و روان است و با آهنگی پرمایه و روشن با یکدیگر سخن می گویند
6 – زمانی که در خانواده سکوت برقرار است ، سکوتی است آرامبخش و نه سکوت مبتنی بر ترس یا احتیاط
7 – وقتی در خانواده سرو صدا هست ، صدای فعالیتی پر معنی است و نه غرشی رعد آسا و برای خفه کردن صدای دیگران
در این باره بیشتر بخوانید: انواع خانواده ها از نظر تربیت کردن کودکانشان (بخش اول)
هرگونه کپی برداری با ذکر نام دکتر سلام و لینک دهی مستقیم مجاز است
