روز جمعه بیستم بهمن سال جاری، اسرائیل به بهانه حملات پیشگیرانه خود و در واقع برای حفظ برتری نظامی خود در ساحل شرقی مدیترانه، مناطقی را در حاشیه دمشق، حمص و البته پایگاه پهپاد نیروی مقاومت در پالمیرا بمباران کرد. در راه بازگشت، یکی از هواپیماهای جنگنده F-16 که از جمله جنگنده‌های راهبردی شاغل در نیروی هوایی ایالات متحده و اسرائیل تلقی می‌شود، مورد اصابت پدافند سوری قرار گرفت و سرنگون شد.
اهمیت این حادثه در سطحی بود که پایگاه ایالات متحده در بحرین و ارتش اسرائیل به حال آماده‌باش درآمد. از سوی دیگر مقامات نظامی ایالات متحده و نخست‌وزیر اسرائیل، بارها در کنفرانس‌های خبری و فضای مجازی، خود را آماده پاسخ‌گویی نظامی می‌دانند و البته ایران را در طرف مقابل می‌بینند و نه سوریه را؛ اما اهمیت این اتفاق در چیست و چرا واکنشی این‌چنینی در پی داشت؟ رفتار و پاسخ قاطع ایران در این رابطه کدام است؟
1- جنگنده‌هایی که ساقط شده، از جمله جنگنده‌هایی با قابلیت بالای نظامی است که تاکنون امکان پاسخ به حملات آن از سوی لبنان و سوریه که بارها از سوی این جنگنده زخم خورده‌اند، وجود نداشته است؛ برای مثال در حمله جنگنده‌های اسرائیل به دره بقاع که با همین جنگنده روی داد، صد درصد هدف اسرائیل، بدون هیچ‌گونه تلفاتی، محقق شد. این جنگنده برگ برنده نیروی هوایی اسرائیل در مقابل نیروی هوایی عمدتا شرقی سوریه محسوب می‌شد (هرچند مدل‌های بالاتری نیز از جمله F-22 نیز در اختیار ارتش اسرائیل است، اما جنگنده هورنت قابلیت‌های خاص نظامی دارد که در این مقال نمی‌گنجد).
سرنگونی این هواپیما با پدافند سوری، یعنی پایان دوران یکه‌تازی اسرائیل در فضای لبنان و سوریه و برهم‌خوردن موازنه نظامی به نفع جبهه مقاومت. اگر جنگ 33 روزه باعث پایان افسانه شکست‌ناپذیری اسرائیل در زمین بود، اکنون در آسمان هم نظم پیشین به هم ریخته است.
2- اگر به مصاحبه‌های نخست‌وزیر اسرائیل توجه کنیم، شوک‌زدگی و آشفتگی در آنها مشهود است و او در اکثر آنان می‌گوید اسرائیل آماده دفاع از خود است. این جمله بسیار کلیدی است.
اسرائیلی که مرزهای خود را از نیل تا فرات می‌دید، اکنون خود را آماده دفاع می‌داند؛ نه حمله یا تقابل و نه حتی تلافی و انتقام. به بیان روشن‌تر تغییر موازنه‌ای که در جبهه هوایی مقاومت رخ داده، فعلا اسرائیل را در موضع دفاع و انفعال قرار داده است.
از همین جهت است که نتانیاهو بارها جمله ما آماده دفاع از خود هستیم را تکرار می‌کند. سیرک مضحک نتانیاهو در مونیخ هم در همین راستا قابل ارزیابی است.
3- اگر در حدود 10 سال پیش اسرائیل تمرین هوایی در آسمان اردن و عربستان برای آمادگی خلبانان خود، جهت حمله به تأسیسات اتمی بوشهر را برگزار کرده و چگونگی آن را می‌آزمود، اکنون باید به فکر حفاظت از جنگنده‌های پیشرفته خود در فضای لبنان و سوریه باشد، چه رسد به آسمان بغداد و تهران. به بیان دیگر سرنگونی این جنگنده ثابت کرد که تهدید نظامی تأسیسات بوشهر، دیگر گزافه‌گویی‌ای بیش نبوده و معنایی ندارد، چراکه جنگنده‌های اسرائیلی از آسمان دمشقی که تنها بلندی‌های جولان، حائل میان آن و تل‌آویو محسوب می‌شود، گذر نتوانند کرد.
4- روی دیگر این سکه اثبات گفته‌های مقامات نظامی تهران مانند سردار سلامی یا مقامات ارشد حزب‌الله لبنان است که دوران تجاوزگری اسرائیل پایان یافته و اکنون او باید منتظر برنامه‌های نظامی جبهه مقاومت باشد. به بیان دیگر تهران با حملات موشکی خود به داعش یا سرنگونی جنگنده‌های پیشرفته دشمن توسط جبهه مقاومت، برتری نظامی و نفوذ اطلاعاتی خود در منطقه را ثابت کرد و اینکه بیانات نظامی تهران بلوف سیاسی نیست، بلکه عصای موسی است که به‌موقع در مقابل مکر مکاران به اژدها تبدیل خواهد شد.
اکنون جبهه مقاومت از بُعد نظامی، به‌تمامه یک کشور تلقی شده و همه‌جای آن برای اسرائیل به یک اندازه خطرناک است و فرقی میان جنوب لبنان و پالمیرا یا آسمان تهران نیست.
اسرائیل را چه خوش آید یا نه، اکنون مرزهای مقاومت آن را در بر گرفته و هر روز نیز بر قدرت و قوت آن افزوده می‌شود.
ازآنجاکه موازنه نظامی غرب آسیا به‌شدت در حال تغییر به‌نفع جبهه مقاومت بوده و حتی فتنه‌ای مانند داعش نتوانست در آن خللی وارد کند.
در این میان باید توجه داشت اسرائیل تلاش وافری دارد که خود را در کنار اعراب و در مقابل ایران بنماید. به بیان دیگری تنها منتفع از تفرقه در جهان اسلام، اسرائیل خواهد بود و باید به‌شدت از آن احتراز کرد.
