جای‌خالی‌ها در «مسلمانی» ما\

امید شاهد: در نظر بگیرید یک فرد خارجی با مسلکی غیر از اسلام که از قضا زبان فارسی ما را هم فراگرفته، شبی از شب‌ها به‌عنوان مشتی نمونه خروار، اخبار شبانگاهی را از شبکه سوم سیما به تماشا نشسته است. در فاصله کمتر از پنج‌دقیقه (دقایق۹ تا ۱۴) با اخبار عجیب، ولی واقعی زیر مواجه می‌شود:
۱– «ورود دستگاه‌های نظارتی به موضوع تأخیر پروازها؛ از دادستانی تا سازمان بازرسی».
۲– «وزیر کشور از مأموریت رئیس‌جمهور به او برای پیگیری سوءمدیریت احتمالی که منجر به بروز مشکلاتی برای مردم شده خبر داد».
۳– «دادستان کل کشور: ما می‌بینیم شرکت‌های هواپیمایی برای بالابردن قیمت بلیتشان همه اخلاق انسانی را زیر پا می‌گذارند؛ تاکسی‌دار و آقای مسئول پاک‌کردن باند فرودگاه یک‌جور، آقای مسئول بخش دیگری از خدمات‌رسانی به مردم یک‌جور و...».
۴– «سازمان تعزیرات حکومتی هم آمادگی خود را برای برخورد با شرکت‌های هواپیمایی متخلف اعلام کرد». (... با یک‌بار باریدن برف، قیمت کرایه تاکسی از فرودگاه امام تا شهر تهران به یک میلیون تومان رسیده است!)
۵– «رئیس انجمن جراحان پلاستیک می‌گوید: تبلیغ جراحی پلاستیک بینی با لیزر ادعای دروغ است».
۶– «سعید معروف، بازیکن ملی‌پوش تیم والیبال پیکان به دلیل توهین به داور در دیدار با خاتم اردکان، ۲۰‌ میلیون تومان جریمه شد».
۷– «تیم فوتبال تراکتورسازی به دلیل رفتار ناشایست هواداران منتسب به این تیم، به برگزاری یک مسابقه رسمی به میزبانی استانِ بی‌طرف و تیم‌های پرسپولیس، استقلال خوزستان و سپیدرود رشت هم به همین دلیل هرکدام 40 میلیون تومان جریمه شدند».
فکر می‌کنید این فرد غیرمسلمان راجع به جماعت مسلمانی که ما باشیم چه فکری می‌کند؟ آیا حق ندارد زیر لب زمزمه کند: گر مسلمانی از این است که حافظ دارد / وای اگر از پیِ امروز بُوَد فردایی! مگر نه این است که مملکت ما متصف به دین مبین اسلام است؟ – همان اسلامی که پیام‌آورش فرمود: «انّی بعثت لاتمم مکارم‌الاخلاق» و خود در زمینه اخلاق بهترین بود؛ جایی که قرآن کریم از او با عنوان «اسوه حسنه» یاد می‌کند. لختی به توصیه کتاب آسمانی صاحب «خلق عظیم» بیندیشیم و «افلا تعقلون»‌های مکررش را آویزه گوشمان کنیم و بنگریم که ما را چه می‌شود که به‌جای تخلق به اخلاق حسنه اسلامی، گاه فرسنگ‌ها از دین و آیین که سهل است، از انسانیت و نوع‌دوستی دور می‌افتیم؟! اگر به‌راستی پیروان راستین آن والاپیام‌دار هستیم، نباید طبق نظرسنجی فلان نشریه جهانی «عصبانی‌ترین مردم دنیا» باشیم! به خودمان کلام هشت قرن پیش مولانای کبیر را نهیب بزنیم که: شیر را بچه همی ماند به او/ تو به پیغمبر چه می‌مانی؟ بگو!