قانون- فریور خراباتی
گویان کشوری در شمال شرقی آمریکای جنوبی است که پایتختش «جورج تاون» نام دارد و واحد پولش دلار گویان است و مردم آنجا به دو زبان انگلیسی و کریول گویانی حرف میزنند که زبان دوم، زبان تازیانه است و بیشتر به صورت فیزیکی و با استفاده از سر توی دماغ و کفگرگی بیان
میشود.
نام «گویان» از واژه گوئیانا گرفته شدهاست. به نوشته فرهنگ انگلیسی آکسفورد که مدتی هم در کار خرید و فروش پایاننامه و مقاله ISI و تکثیر جزوات امتحان و مدرک دکتری بود، این نام از یک واژه سرخپوستی به معنی «سرزمین پرآب» گرفته شده و مردم این کشور درخواست آب ندارند. شعار ملی این کشور «یک مردم، یک ملت، یک سرنوشت» است که سرنوشت در گویان برای همه یکسان است و مسیر به بدبختی منتهی میشود. جذابترین قسمت گویان (نه از اون لحاظ!) طایفههای سرخپوستان بومی آنجاست که معروفترین آنها قوم «وایوای» است و سندی ترانه «ای وای! ای وای! ممد حیدری!» و شهرام شبپره ترانه «وای دلم! وای وای دلم!» را برای همین بزرگواران خواندهاند.
قومهای دیگر هم عبارتند از ماچوشیس، پاتاموناس، آراواک، کاریبس، واپیشانا، آرکوناس، آکاوایوس، و وارائوس که در رستورانهای تهران و دیگر شهرهای کشورمان میتوانید این غذاها را سفارش دهید و فقط این وسط حق ماچوشیس خورده شده که بنده یک بار آن را سفارش دادم و برایم چای، هل و چوب دارچین آوردند.
نخستین اروپاییهایی که در قرن شانزدهم وارد گویان شدند، دزدان دریایی بودند. مردم گویان هم ضمن تشکر به آنها گفتند: «زیره به کرمون میارید؟! دزد که خودمون داریم خوبشم داریم!».
در قرن هفدهم، گویان مستعمره هلند شد. پس از آن به تصرف بریتانیا در آمد و پادشاهی هلند در ۱۸۱۴ به طور رسمی حاکمیت بریتانیا را بر این سرزمین به رسمیت شناخت و مردم گویان را سمت سبد موز هدایت کرد تا هرکدام یک موز بردارند.
گویان تا قرن نوزدهم یکی از بزرگترین کشورهای تجارت بردهداری بود. احتمالا شما آهنگ فیلم «پاپیون» را به عنوان آهنگ زنگ موبایل ۶۶۰۰تان انتخاب کردهاید و پس از پخش این فیلم در صداوسیما هم خودتان را مثل فیلم، پاپیون کردهاید. زندانی که در این فیلم مشاهده میکنید، زندان «جزیره شیطان» نام دارد که در همین گویان است. حالا اینکه این اطلاعاتی که بنده در مورد گویان کسب کردهام چقدر درست باشد خودم هم نمیدانم.
چون امروز کتابخانه کنگره آمریکا و فرانسه تعطیل بودند و وقت نکردم اطلاعات گویان را از آنجا بردارم و متاسفانه خود مردم گویان هم تاریخشان را در حد دمپایی لاانگشتی حمامشان هم حساب نمیکنند، در نتیجه اگر اطلاعات اشکالی داشتند بنده پیشاپیش از «سینه چاکان گویان و حومه!» عذرخواهی میکنم.