
شفقنا- مشاور معاونت اجتماعی و فرهنگی شهرداری تهران گفت: کسی مرگ را ادامه حیات و کسی مرگ را پایان زندگی می داند، نوع نگاه ما به این حقیقت زندگی تعیین کننده است.
به گزارش خبرنگار شفقنا، حجت الاسلام و المسلمین دکتر سید عبدالله حسینی در نشست آیین و فرهنگ نکوداشت درگذشتگان نزد ایرانیان اظهار کرد: درست همانطور که ما با یک نابینا داریم برای تفهیم مساله ای به نام رنگ مشکل داریم، خداوند هم با مساله تفهیم مرگ و چگونگی قیامت برای ما که هیچ تجربه متافیزیکی نمی توانیم داشته باشیم دچار مشکل است لذا خداوند برای تفهیم چگونگی مرگ و قیامت از مسایل ملموس در زندگی برای ما استفاده می کند. مثلاً می گوید بالاترین لذت در زندگی انسان چیست؟ هر کسی پاسخی می دهد و خداوند می گوید: صدها برابر و مجموعه ای از همه بهترین هایی که در دنیاست در دنیای دیگری وجود دارد.
او ادامه داد: مسایلی که در روایات در ارتباط با چگونگی بهشت و جهنم آمده هیچ کدام واقعیت بهشت و جهنم و واقعیت مرگ نیست، اگر به کشورهای غربی بروید و در ارتباط با مساله مرگ بحث کنید، این بحث با توجه به عدم دسترسی ما به جهان آخرت حتی در مباحث فلسفی و کلامی جهان غرب و بالاترین فیلسوف های جهان غرب هم نسبت به تلقی که از مرگ دارند یک تلقی کاملاً متفاوت است.
او مساله اصلی در موضوع مرگ را نوع نگاه انسان ها دانست و اظهار کرد: کسی مرگ را ادامه حیات و کسی مرگ را پایان زندگی می داند در حالی که در مفهوم فلسفی وقتی این قضیه را بررسی می کنیم، می بینیم که اولاً وجودی که ما امروز هستیم از عدم به وجود نیامده، بسیاری باورشان این است که خداوند ما را از عدم به وجود آورده؛ ما از وجود به وجود آمدیم و همچنان بعد از مرگ هم موجود خواهیم بود، چیزی که موجود است از نظر فلسفی قابل اعدام نیست و چیزی که معدوم است از نظر فلسفی قابل وجود نیست.
او در توضیح اهمیت مساله نوع نگاه به مرگ، به نمونه ای اشاره و خاطرنشان کرد: وقتی حضرت امام(ره) بیمار شدند کل عاشقان امام برای شفای ایشان دعا می کردند، اما امام برای رفتن دعا می کردند، چون تلقی از مرگ فرق می کند، نگاهی که ما داشتیم فقدان و از دست دادن و از بین رفتن بود و امام تولد در جهان جدید، وصال به تمام بازیافته های زندگی، ورود به یک مرحله جدیدی از زندگی و گرفتن مدال افتخار از دست پروردگار را می دید. یا در داستان کربلا می خوانید که دشمن، سر وهب را برید و به طرف مادرش پرت کرد، اما ام وهب سر پسرش را می بوسد و دوباره به طرف دشمن پرت می کند و می گوید چیزی که در راه خدا می دهیم را پس نمی گیریم، بنابراین نگاه به مرگ به زاویه دید ما بستگی دارد.
او ادامه داد: مرگ دقیقا یک تغییر فیزیکی از این جهان به جهان دیگر است دقیقا نسبت این جهان با جهان آخرت مانند نسبت این جهان با جهان قبل از ما (جنین) است. ما وقتی در جنین بودیم از جنین مُردیم و در این دنیا به دنیا آمدیم و روزی از این جهان خواهیم مُرد و در جهان دیگری به دنیا خواهیم آمد. اگر نگرش این چنین باشد بسیاری از اتفاقات مثبت می شود، بسیاری از اتفافات در دید و ذهن ما تغییر پیدا می کند، اما اگر در ذهن داشته باشیم که متوفی از بین رفت، آسیب می بینیم.
او گفت: مشکل این است که بسیاری از مراسم سوگواری ها و حتی مراسم دفن و مراسمی که در رابطه با متوفی است، گرفته شده از احادیث ضعیف است.
او با تأکید بر اینکه باید واقعیت های مرگ را بیشتر برای مردم تبیین کنیم، گفت: چرخه مرگ و زندگی هرکدام تولد و مرگ خود را دارد و بستگی دارد به اینکه ما در آن مرحله چه تلقی از مرگ داشته باشیم. اینکه می گویند هر انسانی اجل دارد و هر انسانی در روزی که مشخص شده باید بمیرد، اصلا وجود ندارد. خیلی از انسان ها در گذشته زندگی بهتری داشتند و عمر بیشتری می کردند اما امروز در کشور ما متوسط عمر تقریباً مشخص است و در همین شرایط و امروز و زمانه در کشور دیگر متوسط عمر متفاوت است و دلیل آن به امکانات باز می گردد. بنابراین اینطور نیست که خدا عمر را برای عده ای بیشتر و برای عده ای کمتر نوشته باشد، بلکه این امر به قدرت بدنی، ژن و سایر عوامل دیگر بستگی دارد. اعتقاد به اجل به این صورت که مثلاً در تاریخی این قلب باید بایستد، اشکالی ندارد، اما اینکه بگوییم خداوند با اینکه قلب و بدن تو سالم است، اما عمر تو را تمام شده تعیین می کند، درست نیست.
او در پایان به مراسم سوگواری که در کشور برگزار می شود، گفت: مراسم سوگواری که برگزار می کنیم معطوف به بازماندگان است نه شخص متوفی، در حقیقت در مراسم های سوگواری هیچ اقدامی برای شخص متوفی انجام نمی دهیم، با گریه و حتی فاتحه هایی که می خوانیم باعث شادی روح متوفی نمی شویم چون از دل نیست. اگر قصد شادی روح متوفی را داریم به فقیر و نیازمندی کمک کنیم.
انتهای پیام