مهم نیست به کدام منطقه کشور سفر میکنید؛ شمال ایران میروید یا جنوب کشور، مهم این است که هر جا بروید، غذاهای خوشمزه محلی منتظر شماست، غذاهایی که طعم به یادماندنیشان از شیرینترین خاطرات شما در سفر خواهد بود.
روزنامه توریسم نوشت:سبک آشپزی ایرانی، یکی از عجایب هفتگانه است! یعنی در واقع، یکی از کاملترین آشپزیهای جهان است و بسیاری از آشپزیهای مطرح دنیا، ریشهشان در آشپزی ایرانی است، به ویژه در کشورهای عربی، آفریقایی و حتی هندوستان. تمام دامنه گستره تحت حکومت ایران در طول تاریخ، تحت سلطه آشپزی ایرانی بوده است و امروزه، ما آشپزی ایرانی را در همه جای دنیا میبینیم، حتی در اروپا.
ما پخت گوشت در مخلوطی از سسهای مختلف را به دیگران آموختیم و تنها کشوری در دنیا هستیم که میدانیم آش با سوپ فرق دارد! بسیاری از مردم جهان، به هر چیزی که رقیق باشد، سوپ میگویند! ما ایرانیها در 500 سال پیش، از میوه بهشتی انار، رب درست کردیم، ما از یک گل بسیار کوچک، زعفران را کشف کردیم، ما اسفناج را به آشپزخانههای دنیا کشاندیم؛ روستایی 500 ساله حوالی زنجان وجود دارد که نامش اسفناج است! روستای دیگری در نزدیکیهای اصفهان، کرفس نام دارد و ما، کرفس را نیز به جهانیان عرضه کردیم. ما از چند سبزی مختلف و حبوبات گوناگون، به چند نوع آش خوشمزه رسیدیم و سالیان سال است که از زرشک در غذاهایمان استفاده میکنیم، درحالی که خیلیها به تازگی، زرشک را کشف کردهاند!

در ضیافت پلوکبابیهای گیلان!
خوشبختانه تعداد رستورانهای خوب در رشت کم نیست. کباب ترش گیلانی که گوشت خوابانده شده در رب انار و ادویه است، شیشانداز، باقلاقاتوق، میرزاقاسمی و کوکوی خاویار ماهی، از غذاهای معروف گیلانی است.
نمک سبز هم یک افزودنی معطر گیاهی برای ماست است. البته زیتون پرورده هم یادتان نرود. حلوای دورنگ، کلوچه و مربای ازگیل هم از شیرینیجات این استان به شمار میرود.
گیلان علاوه بر داشتن طبیعتی زیبا و چشمنواز و مردمانی مهربان و خونگرم، غذاهای لذیذ و خوشمزهای دارد و البته همانطور که میدانید، «سیر» جزء جدایی ناپذیر اکثر غذاهای گیلکی است، اما یکی از غذاهای لذیذ و خوشمزه گیلان، خورشت «ترشتره» است. ترشتره، غذایی است که با استفاده از سبزی، تخممرغ و آب نارنج یا آب غوره تهیه میشود. همانطور که گفته شد، این غذای لذیذ سیر هم دارد!
گیلانیها وقتی میخواهند ترشتره را آماده کنند، اول سبزیها را خوب شسته و پاک میکنند. سپس سیرها را ریز کرده و سرخ میکنند که بوی وسوسهانگیزاش، هوا را پر میکند! سیرهای طلایی باید با زردچوبه مخلوط شود و بعد، نوبت به سبزیهای تمیز میرسد که باید با کمی آب به این سیرها اضافه شود و خوب بپزد. در این مرحله از پخت، برنج را با این مواد مخلوط میکنند. البته اگر دوست ندارید دانههای برنج در خورشت دیده شود، میتوانید کمی آرد برنج را در یک لیوان آب سرد ریخته و خوب مخلوط کنید. وقتی سبزیها پخته شد، آرد برنج، نمک و آب نارنج یا آب غوره را هم به آن اضافه کنید. حالا ترشی خورشت را بچشید تا اگر از نظر شما کم بود، کمی آب نارنج به آن اضافه کنید. اینک نوبت تخممرغها است که باید آنها را در آن بریزیم و هم بزنیم تا بعد از کمی صبر و حوصله، خورشت لذیذمان آماده شود.

قشم؛ خانههای محلی با آشپزهای بومی
رونق سالهای اخیر قشم و تعریفهای زیادی که در مورد آن شنیدهاید، حتماً شما را وسوسه میکند که سری به این جزیره جنوبی کشورمان بزنید و قشم جان گرفته را ببینید. پیشنهاد میکنیم برای صرف غذاهای لذیذ، به جای رستوران، سری به خانههای محلی قشم بزنید.
در خانههای محلی این جزیره، زنان کدبانوی قشمی دست به کار شدهاند و در آشپزخانههای غیر صنعتیشان، چند مدل غذای سنتی طبخ کرده و در یک محیط خانوادگی، از شما پذیرایی میکنند. این خانههای محلی و زنان آشپز بومی، در کنار قلعه پرتغالیها در روستای «طبل» دیده میشوند.زنان جزیره قشم از ماهى، میگو. خرچنگ، گوشت، خرما، آرد، شکر، روغن و حبوبات، انواع غذاهاى خوشمزه و اشتهاآور درست مىکنند؛ مانند خوراک ماهی کباب، خوراک کلمبا، زیبون و موفلک و دهها نوع غذای محلی و خوشمزه دیگر که با ادویههای محلی مخلوط و پخته میشوند. گشنیز، زیره، دارچین، فلفل سیاه، هل، میخک و زنجبیل، ادویههایی است که براى معطر کردن غذا بسیار مناسب است و هنگام دم کشیدن غذا، روى آن پاشیده مىشود.
براى برشته کردن ماهىهاى کوچک، مانند ساردین، گاریز یا بیاح، شکم آنها را خالى نمىکنند، اما شکم ماهىهاى بزرگ مانند سنگسر، سرخو، هور، زرده و همه ماهیان بزرگ، هنگام شستن خالى مىشود و مخلوطى از گشنیز، شوید، پیاز خرده شده، فلفل و ادویه و گاهى فلفل سبز در شکم ماهى جا داده مىشود و روى ورقه فلزى که روى آتش گاز یا ذغال آماده شده است، کباب مىشود. البته ماهىها را باید حداقل یک ساعت جلوتر نمک بزنید تا کاملاً نمک به خود بگیرد. ورقه فلزى هم باید کاملاً داغ باشد، که در غیر این صورت، پوست ماهى به ورقه فلزى مىچسبد و کنده مىشود.بعد از پختن ماهىها، باید آنها را در ظرفى دردار گذاشت و چند قطره آب به آن پاشید تا در اثر بخار ماهىهاى داغ، روغن در زیر پوست آنها بپیچد و هنگام مصرف، پوست آن به راحتى کنده شود. این غذا ترجیحاً با خرما و یا رطب فراوان میل میشود.

عطر «قیمه نثار» در محلههای قزوین
«لذیذترین غذا، کهنهترین پلوهاست که پارسیان آن را شَکرپلو نامیدهاند!» این توصیفی است که «نادرمیرزای قاجار»- شاهزاده قجری علاقهمند به آشپزی- از شیرینپلو ارائه کرده است؛ پلویی که قدمت زیادی در فرهنگ آشپزی ایرانی دارد و برای آنها که طعم خوراکیهای شیرین را میپسندند، غذایی است بسیار محبوب.
حتی «مایل افشار» در کتاب «تذکره الاطعمه» که آن را برای ناصرالدینشاه نوشته، شیرینپلو را به اشرف غذاها تشبیه کرده است. این مقایسه جالب، نشان از محبوبیت شیرین پلو برای ایرانیان و سفرههای رنگینشان در طول تاریخ دارد. شاید کسی بهدرستی سابقه این غذای شیرین و رنگارنگ و خاستگاهش را نداند، اما شیرینپلو امروزه بیشتر یک غذای قزوینی شناخته میشود که در مهمانیها معمولاً جای ثابتی دارد و سفرهها را رنگینتر میکند.
اگر در ماه محرم به قزوین بروید، بوی عطر «قیمه نثار» همه جا را پر کرده است؛ غذایی که در مهمانیهای بزرگ این دیار معمولاً پای ثابت میز غذا، مخصوصاً میز شام عروسیهاست. در واقع، اصلیترین و مجلسیترین غذا در شهر قزوین، «قیمه نثار» است که خورشت آن از گوشت بره و پیاز داغ و رب گوجهفرنگی و پوست پرتقال تهیه میشود و آن را همراه با برنج و زرشک و خلال بادام و پسته و زعفران سرو میکنند.

چلودیزی؛ شروعی هیجانانگیز در کاشان
اگر به شهر کاشان سفر کردید، توصیه ما این است که حتماً به یکی از سفرهخانههای سنتی این شهر بروید و غذاهای محلی کاشان، مثل «شفته سماق» را تجربه کنید. شفته سماق، نوعی خوراک گوشت است که با سماق، طعم دار میشود.
در کاشان، اما هیجانانگیزتر از شام و ناهار، صبحانه است. اگر در میز صبحانه محل اقامت خود، سیب زمینی پخته با پوست دیدید، تعجب نکنید! در کاشان، گوشت و لوبیا یعنی مهمترین غذای محلی و به عبارتی، همان آبگوشت خودمان، ولی چون در کاشان روشهای متعددی برای پخت آبگوشت وجود دارد، به هر کاشانی که بگویید آبگوشت میخواهم، بلافاصله میپرسد چه نوع آبگوشتی؟! قیمهریزه یا کوفتهریزه هم یکی دیگر از غذاهای محلی کاشان است که با نان سنگک تازه و سبزی خوردن و یک دوغ محلی در دل خانههای تاریخی بدجوری به آدم میچسبد! پخت این غذای ساده و خوشمزه در قدیم رواج زیادی در کاشان داشته است و هنوز هم بعضی رستورانها، این غذا را در منوی خود قرار دادهاند. چلو دیزی هم یکی دیگر از غذاهای محلی کاشان است که در «خالدآباد» این شهرستان طبخ میشود.
از وعدههای غذایی کاشانیها که بگذریم، نوبت به نوشیدنیهای گیاهی آنها میرسد. یکی از میراث کهن و خوشمزه کاشانیها، تهیه نوشیدنیهای سالم گیاهی است که با شرایط اقلیمی و محیطی این شهر تناسب دارد؛ شربتهایی با گلاب و عرقیات دستساز کاشان، نظیر بیدمشک و کاسنی که علاوهبر رفعتشنگی، برای سلامت جسم و روح نیز بسیار مفید است. البته یکی از مرسومترین شربتهای کاشان، شربت خاکشیر و اسفرزه است که در واقع نوشیدنی سنتی مرم این شهر به شمار میرود.

«کشکینه» و «ترخینه» کنار فلافل ایلامیها
از خوشمزهترین غذاهای محلی استان ایلام، خورشت «تره کوهی» است. پختش چندان سخت نیست؛ تره کوهی را خرد میکنند و آن را با آب میپزند. سپس کمی نمک و آرد و زردچوبه را با پیاز داغ تفت میدهند و به تره اضافه میکنند. مدتی بعد، غذا آماده است.
با نام فلافل هم که بهطور حتم آشنایی دارید. این غذا که شما آن را در ساندویچفروشیها دیدهاید، غذایی است متداول در ایلام. نخود را چند روزی در آب میریزند تا نرم شود. سپس آن را بلغور میکنند و مقداری سیر، ادویه گیاهی و نمک به آن میافزایند تا خمیر یک دستی به دست آید. بعد، با قالبهای مخصوص، آن را در روغن سرخ میکنند.
«کشکینه» و «ترخینه» هم معروفترین غذای محلی ایلامیها است که بیشتر در فصل زمستان پخته میشود. «ترخینه» را با دو طعم مختلف میپزند که انواع آن «دوئینَه» و «شُمینه» است. ابتدا سبزی خاصی به نام «شَلََم» را که مخصوص تهیه این غذاست، به قطعات بسیار ریز خرد کرده و همراه با گوجه فرنگی رنده شده و آب انار و مقداری سبزیجات معطر، از قبیل ترخون و نعناع و همچنین پیاز و فلفل و زردچوبه و مایه خمیر، مخلوط کرده و آن را به مدت چهار روز دور از آفتاب قرار میدهند. سپس با افزودن گندم خرد شده، مخلوط را به صورت خمیر درآورده و برای طبخ آماده میکنند. یکی دیگر از خوراکیهای محلی در ایلام «کپه» است. برای تهیه «کپه» ابتدا مقداری برنج عنبر بو را که دارای عطر و طعم خوبی است، در آب کافی روی حرارت میگذارند. پس از پخت و سرد شدن، آن را خوب چنگ زده و به حالت خمیر در میآورند. سپس مقداری گوشت چرخ کرده، سیب زمینی ریزشده، کشمش و پیاز خرد شده را سرخ کرده و به آن رب گوجهفرنگی، فلفل، زردچوبه و مقداری سبزی معطر اضافه میکنند و منتظر میمانند تا هرچه زودتر غذای لذیذشان آماده شود.

آبگوشت و «ترخینه دوغ» در شهر دوبیتیها
همدان به این دلیل که در منطقهای کوهستانی قرار دارد، از شهرهای سردسیر ایران به شمار میرود و به همین علت، در چنین شهری طبخ انواع آش و غذاهای مایع و گرم به دلیل خواص درمانیشان رواج بسیاری دارد.
در اکثر رستورانهای همدان در کنار غذای اصلی، نوعی آش هم به عنوان پشنهاد سرآشپز به چشم میآید و حتی چند مغازه و مرکز تهیه غذا هم در این شهر، به ویژه در گنجنامه، به طبخ انواع آش برای گردشگران اختصاص دارد.
یکی از آشهای فوقالعاده خوشمزه همدان، آشی است به نام ترخینه دوغ. البته این آش را شما در دیگر شهرهای غربی و کوهستانی کشور مانند ملایر، ایلام، بروجرد و اراک هم میتوانید امتحان کنید و حتی مردم اراک به شدت معتقدند که این آش، غذای اصلی و محلی آنهاست، اما طعم، مزه، بو و رنگ و لعابی که آش «ترخینه دوغ» همدان دارد را بهندرت میتوان در جای دیگری امتحان کرد.
دیزی همدان هم معروف است، غذای خوشمزهای که به دلیل داشتن فلفل سبز، به آبگوشت فلفل همدان هم شهرت پیدا کرده و در اکثر سفرهخانههای همدان شما میتوانید این آبگوشت را سفارش دهید، اما اگر میخواهید با یک تیر، دو نشان بزنید، ابتدا سری به حمام قلعه بزنید که هم بازدیدی از موزه مردمشناسی آن داشته باشید و هم آبگوشت فلفل همدانیها را در سفره خانه آن امتحان کنید. همدان در عین حال، دیار ترشیها و مرباهای عجیب و غریب است! همدانیها از پوست هندوانه، ترب سیاه و حتی پوست لیموترش و کدو مسمایی، مربا درست میکنند. ترشیگردو هم از ترشیهای مشهور این استان است.

«چِکدِرمه» با دوغ شتر در گلستان!
چکدرمه، مشهورترین غذای ترکمنها که با گوشت تازه گوسفندهای منطقه ترکمن صحرا پخته میشود، آنقدر چرب و لذیذ است که مزه آن تا مدتها زیر زبان شما میماند.
«هلی آش» هم یکی از انواع آشها است که در میان مردم ترکمن محبوبیت خاصی دارد. این آش مخلوطی از بنشن و سبزیجات کوهی و گوجه فرنگی و شکر و پیاز است. انواع نانهای خوشمزه و با کیفیت استان گلستان هم توسط زنان ترکمن پخته میشود. یکی از این نانهای معروف و خوشمزه، «بیشمه» نام دارد که نانی شبیه زولبیا و بامیه است که با ماست و شکر و تخم مرغ تهیه میشود.
«بوروک» نیز نانی است که با اسفناج یا گوشت پخته میشود و حتی به عنوان غذا نیز آن را میل میکنند. نانهای قاتلاما، اکمک، چافاتی و پوسیق هم از انواع دیگر نانهای ترکمنی است.
نوشیدنی اصلی ترکمنها، دوغ شتر است. این دوغ، بسیار مقوی است و با محصولات دیگری مثل آق آران که نوعی سرشیر خیلی غلیظ است، از مهمترین فرآوردههای لبنی گلستان به شمار میرود. ترکمنها از شیر شتر اکثراً برای تهیه دوغ استفاده میکنند، چرا که مهمترین امتیاز مصرف دوغ شتر، طبیعی بودن و مفید بودن آن در درمان بیماریهایی مانند سل، ناراحتیهای معده و فشار خون است. از شیر شتر در عین حال، به غیر از دوغ، خوراکیهای محلی آق آران، سوزمه، پنیر و کره هم عمل میآید که همگی در برنامه غذایی ترکمنها جایگاه خاصی دارد.

غذاهای دریایی سیراف با ته مزه هندی
اگر به غذاهای دریایی با ته مزه هندی علاقمندید، در سفر به بندر «سیراف» لذت فراوانی خواهید برد. معروفترین غذای سیراف، دوپیازه میگو است که مشابه آن در شهرهای دیگر بوشهر و استان هرمزگان هم طبخ میشود.
غذاهای سیراف، مانند دیگر نقاط استان بوشهر، بر پایه ماهی و ادویهجات تهیه میشوند، اما محبوبترین غذای سیراف، همان دوپیازه میگو است که مشابه آن در شهرهای دیگر بوشهر و استان هرمزگان نیز طبخ میشود. این غذا که ماده اولیه و اصلی آن میگوی تفت داده با پیاز است، با ادویههای تند، فلفل دلمهای، سیر و رب گوجه فرنگی مزه دار شده و به عنوان یک خوراکی خوشمزه، همراه با نان سرو میشود. البته با توجه به ذائقه افراد، میتوان آن را به صورت خورشت، با برنج هم میل کرد.

شهرکرد؛ سرزمین بهترینهای آشپزی ایرانی
در سفر به شهرکرد، مرکز استان چهارمحال و بختیاری، اگر عاشق کباب هستید و آش هم از غذاهای مورد علاقه تان است، باید خودتان را یک گردشگر خوشبخت بدانید!
وقتی در چهارگوشه کشور، در مهمترین مناسبتها، «کباب بختیاری» غذای دلخواه همه محسوب میشود، راهی جز امتحان آن در سرزمین مادریاش باقی نمیماند. کباب بختیاری که از گوشت فیله گوسفندی و جوجه تهیه و در مخلوطی ازروغن زیتون و پیاز، طعمدار شده است، بدون شک یکی از بهترینهای آشپزی ایران است. «کال جوش» هم که کمابیش شبیه نمونههای دیگر این غذا در سایر نقاط ایران است، از کشک سابیده و جوشیده به همراه پیاز داغ و نعنا داغ سرو میشود و بیشتر در میان ایلات این استان رایج است. «پرورد» هم آش دوغی است که با سبزیهای تازه پخته میشود و اماج هم سوپی مانند ترخینه است که آن را با اسفناج میپزند.

از «دوذوقه» تا کباب «چشم بین» اراک!
در سفر به اراک، آبگوشت مخصوص این شهرستان را فراموش نکنید. اگر به رستورانهای سنتی اراک بروید، ممکن است در منوی غذایی آنها عنوان «آبگوشت» را نبینید، ولی به جای آن نوشتهاند: «دوذوقه»!
دوذوقه، همان آبگوشت خودمان است که اراکیها با یک فلسفه ساده، اما عمیق نام آن را «دوذوقه» گذاشتهاند، یعنی غذایی که در خوردن آن شما ۲ بار ذوق میکنید و در واقع ۲ غذای مستقل محسوب میشود! یک بار آبگوشت را با نان سنگک و سبزی تازه، به اصطلاح تریت کرده و نوش جان میکنید و بار دیگر، گوشت و نخود و مخلفات آن را میکوبید و میخورید.
حالا که حرف آبگوشت است، این را هم بگوییم که در اراک نوعی آبگوشت نیز پخته میشود که به آن آبگوشت کشک میگویند و در دیزیهای سنگی سرو میشود و در پخت آن در کنار گوشت و نخود و نعنا، کشک فراوان میریزند که رنگ و طعم جالب و خوشمزهای هم دارد.کبابهای اراک هم معروف است و معمولاً وقتی در خیابانهای این شهر قدم میزنید، کبابیهایی را میبینید که روی شیشه آنها این عنوان نوشته شده است: «چشم بین»! اصلاً تعجب نکنید. کبابیهای اراک را بسیاری از گردشگران، به همین نام «چشم بین» میشناسند! در این شهر، مرسوم است که گوشت تازه گوسفند را جلوی چشم شما و مقابل منقل زغال و آتش آویزان میکنند و تکهای از آن را با حضور شما برش میدهند، چرخ میکنند و پس از گذراندن مراحل مختلف، به سیخ میکشند و میپزند و نثار شما میکنند!

«گُله ریزه» و غذایی پنهان در زیر برنج!
طعم کباب مخصوص بروجرد و غذایی مانند «زیربرنجی» در خرمآباد، سفری به یادماندنی به استان لرستان را رقم میزند. خرمآباد و بروجرد از شهرهایی است که میتوان غذاهای سنتی قوم لر را امتحان کرد.
«گُلهریزه» یکی از غذاهای مردم لرنشین است که شامل گوشت چرخ کرده، سیب زمینی، پیاز،رب گوجه فرنگی، آرد نخود یا گندم، نمک و سبزیجات خشک معطر است. خورشت قلیه ترش و آبگوشت کشک هم از غذاهای مخصوص لرستان به شمار میرود.
«سُغدو» غذای دیگری است که با شکنبه گوسفند، برنج، آلو بخارا، گردو و روغن و آب و ادویه تهیه میشود. به این ترتیب که مواد را در شکنبه ریخته و آن را با نخ و سوزن میدوزند و با حرارت ملایم میپزند.
غذای معروف این منطقه، «زیر برنجی» نام دارد که غذای رسمی و سنتی مردم لر محسوب میشود. این غذا را در دیگر استانها به نام چلوگوشت میشناسند، اما در خرمآباد، این غذا به صورت خاصی در سینیهای مخصوص کشیده میشود. به این ترتیب که مقداری پلو در کف سینی می ریزند و سپس گوشتهای پخته را در وسط برنج میکشند و روی آن را با پلو میپوشانند، طوری که گوشت «زیربرنجی»، از رو پیدا نباشد!

با کباب دنده «چنگال» را هم میخورید!
حتی کسانی هم که تا به حال به کرمانشاه نرفتهاند، خوب میدانند معروفترین غذای این شهر، «کباب دنده» نام دارد؛ کبابی خوش ظاهر که شبیه شیشلیک است، اما آنها که طعمش را چشیدهاند، میگویند داستان طعم شیشلیک با کباب دنده خیلی فرق دارد!
اگر به کرمانشاه سفر کردید، قبل از خوردن هر غذایی، کباب دنده یا دنده کباب را امتحان کنید و یادتان باشد بهترین کبابیها را انتخاب کنید تا توی ذوقتان نخورد.رسمیترین غذای کرمانشاه، خورشت خلال است. مواد اولیه آن، گوشت گوسفندی یا گوساله است که با مخلوطی از پیاز و زعفران و خلال بادام پخته میشود و آن را با لیمو عمانی و دارچین، طعمدار میکنند.
این غذا را قبل از سرو، با زرشک سیاه ریز نیز تزیین میکنند. «ترخینه» هم یکی دیگر از غذاهای محلی است که برای تهیه آن، جگر گوسفند را در آتشِ زیرِ خاکستر کباب کرده و بعداز کوبیدن، به شکل پوره در میآورند و آن را با نمک و فلفل و زردچوبه مزهدار میکنند و سپس با تکههای چربیِ نازک برش خورده، کباب میکنند. این غذا شباهت زیادی به سوسیسهایی دارد که در کوهستانهای اروپا تهیه و سرو میشود. آش خیار را هم که نام غیر متعارفی دارد، حتماً امتحان کنید. مواد اولیه این غذای به ظاهر آش، خیار چنبرسرخ شده و تکهای از گوشت گوسفندی است که با نعناع داغ و پیاز سرخ شده تزیین میشود. شلمین یا آش شلغم، خمار آشی، آش عباسعلی، پرشت و ذورده هم از دیگر آشهای محلی کرمانشاهی است که امیدواریم فرصت کافی داشته باشید این آشها را نیز امتحان کنید.
البته اگر خیلی هوس خوردن «چنگال» کردهاید و کسی برایتان تعریف کرده که کرمانشاهیها نان ساجی را در روغن حیوانی سرخ میکنند و بعد روی آن شکر میپاشند و به آن چنگال میگویند، یا دلتان «سیب پلو» میخواهد که برنج مخلوط شده با «شوید» و سیب زمینی است، باز هم بعید است آنها را در رستوران پیدا کنید. پس اگر دوست و آشنایی در کرمانشاه دارید، از او بخواهید برایتان از این غذاها بپزد تا آن وقت با تمام وجود حس کنید که به کرمانشاه آمدهاید!

خوشا شیراز و طعمهای بیمثالش!
حال و هوای بهار در شیراز بینظیر است، شهری شاد با هوایی مطبوع که حسابی اشتهای شما را باز میکند! هنگام صبح اگر در شیراز باشی و هوس صبحانه کنی، تقریباً تمام چهارگوشه شهر، جاهایی است که آش و حلیم میفروشند، البته آش و حلیم شیراز از لحاظ طعم، با آش و حلیم شهرهای دیگر کمی متفاوت است.
«آش سبزی» بین مردم جنوب کشور خیلی معروف است و در واقع باید بگوییم که آش در شیراز مقوله مهمی است و شیرازیها، مخصوصاً در روزهای سرد سال، آش مورد علاقهشان را که شامل سبزی و گوشت و حبوبات است، با روغن و آبلیمو، اول صبح میل میکنند، اما اگر درباره «دوپیازه» معروف شیراز پرسو جو میکنید، باید بدانید این غذا مخلوطی از سیب زمینی و پیاز داغ و گوجه فرنگی و ادویه است، اما اگر هوس «قنبرپلو» کردهاید، یادتان باشدکه با فرو بردن هر قاشق در آن، ترکیبی از گوشت، نخودچی، مغز گردو، شیره انگور، کشمش، برنج، رب انار و پیاز را خواهید خورد! کوفته هلو، اگرچه اسم بامزهای دارد، اما یکی دیگر از خوشمزهترین غذاهای شیرازی است که ربطی هم به هلو ندارد، فقط قد و قواره و رنگش شبیه هلوهای سرخ و زرد تابستانی است!
انواع عرقیات معطر مثل بیدمشک و بهار نارنج هم از نوشیدنیهای سنتی فارس است و شکرپنیر و بادام سوخته و مسقطی هم از شیرینیجات و دسرهای این منطقه است که میتوانید با خود سوغات ببرید.

شهمیرزاد و نابترین خورشت فسنجان
از آنجا که شهمیرزاد صاحب بزرگترین باغ های گردوی جهان است، طبعاً غذاهایی که با گردو تهیه میشود، از جایگاه ویژهای در سفرههای مردم این شهر برخوردار است؛ فسنجانی که در شهمیرزاد میخورید، یکی از خوش طعمترین فسنجانهایی است که تابه حال امتحان کردهاید.
تفاوت اساسی این خورشت با فسنجانهای دیگر آن است که شهمیرزادیها به جای رب انار، از لواشک آلو برای ترش کردن فسنجان استفاده میکنند. یکی دیگر از محبوبترین غذاهای شهرستان شهمیرزاد واقع در استان سمنان، یک «تهچین» مخصوص است. این غذا با ته چین مرغ رایج در مناطق دیگر ایران فرق دارد.
ته چین شهمیرزادی با گوشت قلقلی و کشمش و زرشک تهیه و در مناسبتهای مختلف سرو میشود.سبزی پلوی شهمیرزادی هم که رسمیترین غذای این شهر محسوب میشود، در مهمانیها سر سفره میآید. این پلو که با عدس و لوبیا چشم بلبلی و سبزیهای معطری مثل تره، جعفری و گشنیز تهیه میشود، همراه با گوشت گردن سرو میشود و آن را البته با لبو، سیب زمینی سرخ کرده و بادمجان سرخ شده تزیین میکنند.
