
این مطلب اختصاص به برخی از اولیای خدا ندارد تمامی آن بزرگواران و ائمه دارای این مقام هستند، زیرا از یک نظر همشه ائمه اطهار و اولیاء الهی و فرزندان صالح آنان، باب الحوائج اند و وسیله تقرّب به خداوند و موجب گشایش گره های زندگی هستند و اگر امامان معصوم، هر کدام به اسم خاص شهرت پیدا کرده اند، به لحاظ مناسبت هایی بوده که آن اسامی مبارک در آن تجلّی نموده و ظهور پیدا کرده است. چنانکه از حکمت دعای توسل این چنین استفاده می شود که هر مشکل و حاجتی را باید به یکی از ائمه ـ علیهم السلام ـ متوسل شد.
پس آنچه که امام کاظم(ع) به آن شهرت یافته است، از این باب بوده است که بسیاری که به گرفتاری و مشکلات مبتلا بوده اند و دست بشری قادر به گره گشائی آن ها نبوده است، به آن امام متوسل شده و آن حضرت نیز در پیشگاه خداوند از آنان شفاعت کرده و در نزد باری تعالی مقبول واقع شده است و از این جهت رفع مشکل شده و آن حضرت به باب الحوائج شهرت یافته است وگرنه دلیل خاص و یا روایتی به دست نیامده که لقب باب الحوائج را برای آن حضرت ذکر نموده باشد.
در مورد حضرت اباالفضل(ع) نیز دلیل خاصی وارد نشده است که آن حضرت ملقب به باب الحوائج باشد و عباس(ع) در اثر فداکاریهایی که در راه اسلام داشته، به خدا تقرب جسته است و هرگاه که رو به سوی خدا داشته و برای گرفتاران شیعیان آل محمد(ص) و یا غیر از آن، طلب شفاعت کرده در پیشگاه خداوند مقبول واقع شده و از آن پس به باب الحوائج معروف گردیده است.
پس ما دلیل خاصی بر اینکه لقب این دو بزرگوار باب الحوائج باشد بدست نداریم و این لقبی است که ارادتمندان به ایشان داده اند.
پس همه امامان معصوم باب رحمت الهی و واسطة فیض میان خداوند و مخلوقات اند و به همان دلیل که می توان به امام کاظم (ع)باب الحوائج گفت برای سائر ائمه(ع) نیز می توان این لقب را بکار برد.(۲)
۱. ملکی تبریزی، آقاجواد، المراقبات فی اعمال السنّة، چاپ تبریز، (قدیم)، ص ۳۰.
۲. اشتهاردی، محمد، سوگنامه آل محمد (ص) ، انتشارات کتابخانه مرعشی، ص۴۹۷.
منبع : شهرسوال
