میلاد نگران است

جایی سیاه نبود، ولی جایی هم معلوم نبود. نگران شد و همینطور ساعتها نگران ماند.
ساعتها گذشت، اما خبری نشد. روزها گذشت و باز هم خبری نشد. کار میلاد شده بود گریه. گریه میکرد، چون میخواست دوباره مردم را ببیند. دوباره میخواست دوستش آزادی را ببیند. دلتنگ دوستش شده بود. خیلی میترسید.
بالأخره طاقتش طاق شد. فریاد کشید، اما کسی پاسخش را نداد. باز گریه کرد. بالأخره کمی از آن فضای نابینایی خارج شد. حالا فهمید قضیه از چه قرار بوده. آلودگی هوا باعث شده بود نتواند جایی را ببیند.
بالأخره پس از چند روز توانست دوستش، برج آزادی را ببیند. مردم را دید. خوشحال شد که دوباره میتواند ببیند، اما ترسید. ترسید مبادا دوباره به این حال و روز بیفتد.
پدرام عسکریمرقی، 15ساله
خبرنگار افتخاری از تهران
عکس: سارا ضیایی، خبرنگار جوان از تهران