به گزارش فانوس، دهمین نشست از سلسله نشست‌های تخصصی نمایشگاه بین‌المللی قرآن با عنوان «وجوه زیبایی‌شناختی قرآن» با سخنرانی مهدی مطیع، دانشیار دانشگاه اصفهان و حنیف افخمی ستوده، پژوهشگر حوزه معناشناسی و ادبیات در نمایشگاه بین‌المللی قرآن برگزار شد.مهدی مطیع با بیان اینکه کتاب «معنای زیبایی در قرآن کریم» خواسته است تا با رویکرد معناشناسی به قرآن بپردازد، گفت: زیبایی مفهومی فطری بوده اما در قرون اخیر در حوزه اندیشه‌های بشری به صورت جدی مورد توجه قرار گرفته است.
وی تصریح کرد: در این کتاب شبکه معنایی و نظام معنایی زیبایی در قرآن بررسی و در پایان تلاش شده تا بیان شود تا حرکت از فضای زیبایی به فضای ورای زیبایی حرکت کند.
عارفان لایه‌های زیبای قرآن را یافته‌اند
مهدی مطیع تصریح کرد: قرآن به قدری زیباست که وقتی از زشتی هم سخن می‌گوید، زیبا سخن گفته و انسان را به زیبایی متوجه مباحث اخروی می‌کند. کتاب الله در لایه‌های حکمی، در پند و اندرز و محتوا و نیز در ساختارهای به هم پیوسته زیباست. قرآن در داوری و نظریه‌پردازی دارای زیبایی است و از سوی کتاب الله دو وظیفه تعلیم و تزکیه دارد. تعلیم به جنبه نگرشی قرآن باز گشته و تزکیه حاصل اثرگذاری است. در این خصوص باید افزود بحث دیگری که وجود دارد این است که ارتباط لایه‌های زیبایی قرآن با یکدیگر زیبا هستند و به جز تفاسیر عارفان از درک این لایه محروم بوده‌اند، ایشان مهندسی زیبای این لایه‌ها را درک کرده‌اند.
مطیع ادامه داد: اگر نگوییم هر ارتباطی زیباست، می‌توانیم بگوییم هر زیبایی محصول نوعی پیوند و ارتباط است. در هر چهره زیبا ارتباط خاصی بین اجزا می توان یافت. در هر قامت موزون نسبت بین اعضا مشهود است. هر آهنگ دلنشینی محصول ربط دلنشین نت‌هاست. اگر کلمات به خوبی به هم مربوط شوند، جمله‌ای تحسین برانگیز آفریده خواهد شد و آنجا که جملات دست در دست هم دهند، گفتاری اعجازآمیز به وجود خواهد آمد.
دانشیار دانشگاه اصفهان با بیان اینکه قرآن کریم هم در فرق کلمات و آیاتش و هم در جمع آنها زیباست، گفت: کتاب الله در جمع آیات گوی حسن را ربوده است و هیچ کتابی چون قرآن نیست که حتی فرق حروفش سرشار از سر و رمز و راز معنا باشد. این حضور در فرق مانع از جمعیت او نگشته است و از این رو در مقام فرق، فرقان است و هم در مقام جمع، قرآن و یکی از دو لفظ بیان شده برای ترجمه لفظ قرآن جمع و مجموعه است.
مطیع ادامه داد: قامت رعنای قرآن جمع است که قامت و قیام کمال جمعیت آثار است و آنچه قیام می‌کند همه آثار وجودی‌اش بر وی مترتب می شود و قرآن خود قیامتی است که کلام قیوم است و دیگر اسمای حسنای او در کلام او متجلی است به قیومیت و به این نام نیز در قرآن ظهور یافته است. قرآن هدایت به اقوم می‌کند و قیام‌بخش است، قیام و قیامت جمع و حشر اجزا و ربط است.
