شفقنا رسانه- بالاخره بعد از مدتها پیش بینی و رایزنی و به تعویق انداختن، روز گذشته ترامپ رئیس جمهور امریکا و کیم جونگ اون، رهبر کره شمالی با هم دیدار و توافقی را امضا کردند که روزنامه‌های امروز هر کدام آن را به گونه‌ای متفاوت تحلیل کردند. این ارزیابی‌های متفاوت یکدستی معمول در تحلیل‌های جناحی را هم از بین برد. در انتخاب عکس‌ها خلاقیت خاصی دیده نمی‌شود و اغلب آنها معمولی و صرفا از این نظر که دارای عناصر خبری مرتبط هستند، خوب است. سازندگی که وعده داد ترجمه متن کامل توافق بین کره شمالی و آمریکا را به مخاطب ارائه می‌دهد و دو بخش مهم آن را به صفحه اول آورد؛ این دیدار را «تغییر تاریخ در ۱۲ ثانیه» خواند در حالی که اعتماد از «فعلا هیچ» نوشت و در بخشی از متن به نقل قول جان اورارد، سفیر پیشین بریتانیا در کره شمالی استناد کرد که گفته: «بعد از دیدار تصور می‌شد که کیم چیز خیلی زیادی از این دیدار به دست نیاورده است، در حالی که رییس‌جمهور امریکا بعدا مشخص کرد که قرار است رزمایش‌های مشترک نظامی با کره جنوبی را متوقف کند. تنها دستاوردی که امریکا داشت حرف‌های ترامپ بود که ادعا می‌کند کیم خیلی روی حرفش جدی است و یک بیانیه خام‌دستانه که چیز زیادی در اختیار ما قرار نمی‌دهد. من مطمئن نیستم که ترامپ دقیقا متوجه شده‌باشد که چه چیزی را امضا کرده است! چون تنها چیزی که در این بیانیه آمده است، خلع سلاح هسته‌ای شبه جزیره کره و نه کره شمالی است، موضوعی که همین دو ماه پیش، رهبر کره در بیانیه مشترک با کره جنوبی به آن تعهد داده بود.»
در کنار این دو تحلیل متضاد، بعضی از روزنامه‌ها مثل خراسان و سیاست روز این توافق را «مبهم» و «متزلزل» خواندند و بعضی‌ها مثل جوان، کیهان و قدس با بدبینی این توافق را تحلیل کردند. اولی با تاکید بر طرف آمریکایی و برابر دانستن «آمریکا» و «بی‌اعتباری» در معنا تیتر زد: «یک امضای آمریکایی دیگر!» کیهان هم با نگاهی تاریخی تر از «پنجمین توافق» بین این دو کشور نوشت و معنایی مشابه تیتر جوان را در رویکرد خود دنبال کرد. قدس با همین نگاه این دیدار را «نمایش ترامپ» دانست که «اون» در آن نقش آفرینی کرد.
روزنامه‌های صبح نو و ابتکار هم به جای استفاده از نام‌ها از تعابیر استفاده کردند که نتایج جذابی نداشت و خلاء تحلیل و حتی ارائه ساده خبر را نشان می‌دهد. همچنین این پرسش مطرح می‌شود که اگر این دو نفر تعابیر تندتری هم به کار برده بودند، آیا لازم بود روزنامه‌ها آن را به تیتر بیاورند و چه قدر اشاره به آنها می‌تواند به کیفیت درک مطلب اضافه کند. تیترهای مطالب ویژه صبح نو درباره‌ی ارتباط آمریکا و کره شمالی هم فارغ از کیفیت متن‌ها خوب است و این که به دیدن صرف یک رویداد بسنده نکرده است.
شرق تمام صفحه را به عکسی از ترامپ و اون اختصاص داد و مطالب ویژه‌ای تدارک دید از این که صحنه گردانان نشست سنگاپور چه کسانی بودند تا ترجمه‌هایی از تحلیل کارشناسان بین‌المللی که فارغ از کیفیت متن‌ها رویکرد درستی است. در بخشی از متن صحنه‌گردانان این نشست به یکی از مشاوران «اون» اشاره شده است: «کیم یونگ چول ۷۲ساله معتمدترین مشاور سیاسی رهبر کره‌شمالی از زمان آغاز تلاش‌های صلح با آمریکا و کره‌جنوبی در ماه ژانویه شده است. او در همه چهار دیدار اخیر این رهبر جوان او را همراهی کرده است که دو مورد آن با مون جائه این، رئیس‌جمهوری کره‌جنوبی و دو بار با شی جین‌پینگ، رئیس‌جمهوری چین، بوده است. همچنین کیم جونگ اون او را برای تحویل نامه‌ای به ترامپ راهی ایالات متحده کرده بود و او اولین مقام ارشد کره‌شمالی شد که در ۱۸سال گذشته پا به سرزمین دشمن دوران جنگش می‌گذاشت. قدرت‌گیری کیم یونگ چول تعجب بسیاری از ناظران کره‌شمالی را برانگیخت؛ چراکه او از مقام‌های حزب حاکم کارگر در امور روابط با کره‌جنوبی است؛ نه روابط بین‌المللی یا آمریکا. او پیش‌تر رئیس اطلاعاتی کره‌شمالی بود و گمان می‌رود عامل دو حمله در سال ۲۰۱۰ بوده باشد که جان ۵۰ نفر را در کره‌جنوبی گرفت.»
رسالت و جمهوری اسلامی هر کدام به وجهی از ماجرا توجه کردند که وقتی در کنار هم قرار می‌گیرند بیشتر متضاد به نظر می‌رسند. اولی از توقف مانورهای نظامی آمریکا نوشت و دومی این نقل قول ترامپ که گفته هیچ امتیازی نداده است. جمهوری اسلامی در سرمقاله با اشاره به مشکلات اقتصادی و انتقاد از برخی مخالفان دولت از چند واقعیت مؤثر در تحلیل شرایط فعلی سخن گفت از جمله این که: «دومین واقعیت، بی‌ابزار بودن دولت است. در شرایط دشوار اقتصادی، دولت‌ها معمولاً از ابزارها و اهرم‌های موجود در کشور برای مقابله با مشکلات استفاده می‌کنند. در جامعه‌ای که بنگاه‌های بزرگ و تاثیرگذار اقتصادی دردست دولت نیست، از دولت چه انتظاری می‌توان برای مقابله با مشکلات داشت؟ علاوه بر بنگاه‌های بزرگ اقتصادی، اهرم‌های قدرت در زمینه‌های مختلف که می‌توانند با عوامل مخرب اقتصادی مقابله کنند نیز در اختیار دولت نیستند. به عبارت روشن تر، زمانی که دولت به مثابه یک شاه بی‌لشکر است چگونه می‌توان انتظار داشت با عوامل مخرب اقتصاد مقابله کند؟» بهار تیتر مبهمی برای تحلیلش از وضعیت جهان بعد از این توافق نوشت که اگرچه رویکرد درستی داشت اما مشخص نیست «پس لرزه‌های شرقی» به چه نکته‌ای اشاره دارد. آفتاب یزد هم این دیدار را «قمار بزرگ» خواند اما در صفحه اول مشخص نیست از نظر روزنامه کدام یک از طرفین قمار بزرگ‌تری داشته است.
یکی از ضعیف‌ترین تیترهای امروز درباره‌ی این نشست را همدلی انتخاب کرد: «کیم نشست و حرف زد». به نظر می‌رسد از درون یک متن به اشتباه به صفحه اول آمده است و هیچ نسبتی با ویژگی‌های تیتر ندارد.
روزنامه ایران گزارش جذابی از یک زوج نابینای اسپانیایی دارد که به بسیاری از کشورهای جهان سفر کرده‌اند و با تیتر خوب «جهان را بدون چشم دیده‌ایم» در تیترهای فرعی صفحه اول جا گرفت. در بخشی از متن آمده است: «وقتی برای نخستین بار تصمیم گرفتیم سفر توریستی داشته باشیم برخی از اطرافیان با تعجب می‌گفتند برای شما که نمی‌توانید ببینید چه تفاوتی می‌کند که در مادرید باشید یا پاریس یا در کنار برج ایفل؟ پاسخ ما این بود که تصوری که شما دارید اشتباه است. اینکه در مکانی جدید بتوانید چیزهای جدیدی را لمس کنید و آدم‌ها و زبان و لهجه‌های محلی را بشنوید و غذاهای خاص و خوشمزه هر کشور یا شهری را بچشید و بوهای مختلفی را حس کنید همان چیزهایی هستند که ما در جست‌و‌جوی آن هستیم و در سفرهایی که به ۶۶ کشور دنیا داشتیم به همه خواسته هایمان رسیدیم.»
