قصیده ی طنز آبیه از مجتبی احمدی

مجتبی احمدی آه، واحسرتا، دریغا آب! بی‌پناه و غریب و تنها،‌ آب روزگاری کیابیایی داشت بود در هرکجای دنیا، آب گاه با رود می‌دوید به دشت گاه می‌ماند توی دریا، آب بس که بسیار بوده پیش از این گشته در قصه‌ها هویدا، آب می‌شده گاه کوزه از او پُر می‌رسیده به دستِ «لیلا»، آب ……\ این محتوا فقط برای کاربران است....