بدون فوتبال نمی‌توانم زندگی کنم
پنج سال پس از این‌که تصویر پسری ۱۴ساله منتشر شد
که به تیم امید موناکوی فرانسه پیوسته و دیوار اتاقش با عکس‌های «کریستیانو رونالدو» پوشیده شده بود، آن پسر نوجوان که حالا ۱۹ساله است، با لباس تیم ملی فرانسه، جام‌جهانی را بالای سرش برد.
شاید بشود گفت «کیلیان ام‌باپه»، جوان‌ترین ستاره‌ی حال حاضر فوتبال جهان است؛ ستاره‌ای که نگاه همه را به خود معطوف کرده و پیش‌بینی می‌شود در آینده‌ای نزدیک، جای فوق‌ستارگانی مثل کریستیانو رونالدو، «لیونل مسی» و «نیمار» را بگیرد.
کیلیان ام‌باپه متولد بیستم دسامبر سال 1998 در پاریس فرانسه است. پدرش «ویلفرد ام‌باپه» اهل کامرون و مربی فوتبال است و مادرش «فیضه لماری» اهل الجزیره و زمانی بازیکن هندبال بوده است. برادرخوانده‌ی بزرگ‌ترش و برادر 12ساله‌اش هم فوتبالیست هستند.
بازی کیلیان از کودکی مورد توجه قرار گرفت و از شش تا 14سالگی در باشگاه کوچک «بوندی» در شهر کوچکی به همین نام بازی می‌کرد. او از سال 2013 میلادی به تیم امید موناکو پیوست و دو سال بعد، وارد تیم بزرگ‌سالان موناکو شد.
او در دو سالی که در تیم موناکو توپ زد، 41بازی انجام داد و 16 گل به‌ثمر رساند و در پایان هم با این تیم در 18سالگی قهرمان لیگ1 فرانسه شد. کیلیان سال 2017 میلادی به‌صورت قرضی به تیم مشهور پایتخت، یعنی پاریسنژرمن پیوست و با درخشش در میان ستارگان این تیم و به ثمر رساندن 13 گل در 27 بازی، پس از یک‌سال با پاریسی‌ها قرار داد دائمی بست.
اگر «دنیل ارزانی»، بازیکن ایرانی‌استرالیایی تیم ملی استرالیا در جام‌جهانی 2018 نبود، کیلیان ام‌باپه لقب جوان‌ترین بازیکن جام‌جهانی را کسب می‌کرد. اما هرچه‌قدر که دنیل فرصت کمی برای نشان‌دادن مهارت و تکنیکش داشت، کیلیان موفق شد از ستاره‌های جام‌جهانی باشد، بدرخشد و جایزه‌ی بهترین بازیکن جوان جام را از آن خود کند.
او حالا جوان‌ترین بازیکن تاریخ فوتبال فرانسه است که توانسته در رقابت‌های جام‌جهانی گل‌زنی کند و پس از اسطوره‌ی فوتبال برزیل، یعنی «په‌له»، دومین بازیکن جوان تاریخ جام‌جهانی است که در یک بازی جام‌جهانی دوبار گل زده است.
توانایی‌های ام‌باپه باعث شده خیلی زود و در همین سن، جوایز و قهرمانی‌های بسیاری را تجربه کند و پس از این‌که به‌عنوان گران‌ترین بازیکن رده‌ی نوجوانان شناخته شد، حالا به مقام دومین بازیکن گران‌قیمت جهان دست پیدا کند.
حالا و چند روز پس از جشن قهرمانی به‌یاد ماندنی آبی‌پوش‌های فرانسوی در ورزشگاه «لوژنیکی» و زیر باران فراموش‌نشدنی مسکو، ترجمه‌ی گفت‌وگویی جذاب را با این ستاره‌ی 19ساله آماده کرده‌ایم تا ببینیم این نوجوان عاشق رونالدو و کفش‌های کتانی، چه‌طور از جام‌جهانی روسیه سردرآورد.
فوتبال برایت چه معنایی دارد؟فوتبال چیزی است که بدون آن نمی‌توانم زندگی کنم. چیزی بیش‌تر از اعتیاد به این ورزش است. فوتبال در من رسوخ کرده. همیشه می‌دانستم که این ورزش همان چیزی است که باید دنبال کنم.
فکر می‌کردی در این سن و سال به این جایگاه برسی؟در فوتبال همه‌چیز با تلاش بسیار، ممکن است و فکر می‌کنم تلاشم هم خیلی مهم بوده است. همیشه به خودم اعتقاد داشتم و می‌دانستم که توانایی انجام کارهای بزرگ را دارم. برای موفق‌شدن، مسئله فقط تمایل و خواستن نیست. باید خیلی تلاش کنید تا به ثمره‌اش برسید. شاید فکر نمی‌کردم که همه‌چیز این‌قدر سریع اتفاق بیفتد، اما می‌دانستم که می‌توانم به آن برسم.
در این مسیر از چه چیزهایی گذشتی؟وقتی دیگران از سختی‌هایی صحبت می‌کنند که در مسیر حرفه‌ای‌شان متحمل شده‌اند، چندان متوجه منظورشان نمی‌شوم. به نظر من، مهم‌ترین سختی، گذشتن از خواب صبح برای زود سر کار رفتن است.
از حمایت‌های نیمار در مسیر حرفه‌ای‌شدنت برایمان بگو.پس از ملحق‌شدن به پاریسنژرمن، نیمار فوراً مرا زیر بال و پرش گرفت و کمکم کرد که در تیم جا بیفتم. درواقع او منتظرم بود.قبل از این‌که به پاریس بروم، پیام‌های زیادی برایم می‌فرستاد و می‌گفت: «کِی می‌آیی؟»
وقتی به پاریس آمدم به من آرامش داد و در زمین هم همیشه دنبال من می‌گردد و توپ را می‌دهد به من. خیلی کمک بزرگی است که بازیکنی مثل او این‌طوری از آدم استقبال کند.
بارها گفته شده که قهرمان دوران نوجوانی‌ات کریستیانو رونالدو بوده است. حالا چه‌قدر دنباله‌روی الگویت هستی؟بله، او از زمان کودکی قهرمان من بود و وقتی او را در «والدبباس» از نزدیک دیدم، تجربه‌ی بی‌نظیری بود. وقتی کم‌سن و سال‌تر بودم او را تحسین می‌کردم، اما آن دوران تمام شد. از کسی که پنج‌بار برنده‌ی توپ طلا شده، خیلی چیزها می‌توانی یاد بگیری. او بازیکن بسیار بزرگی است، اما دیگرانی هم هستند که از آن‌ها هم یاد گرفته‌ام.
نیمار، همیشه همراه من است و فکر می‌کنم خیلی شبیه رونالدوست و عملاً با رونالدو در یک سطح است. از «ادینسون کاوانی» به‌عنوان آقای گل هم خیلی چیزها یاد گرفته‌ام.
حالا که پس از این موفقیت‌ها به اولین باشگاهت بوندی، فکر می‌کنی، چه احساسی داری؟همان‌طور که همه می‌دانند، بوندی باشگاه و شهری است که در قلب من جای دارد. من آن‌جا بزرگ شدم، هم به‌عنوان بازیکن و هم به‌عنوان انسان.
اولین جفت کفش‌های کتانی‌ات را به یاد داری؟بله، یک جفت از سری «نایکی اِیر مَکسِز»، اما دقیقاً به یاد ندارم کدام مدل. آن‌زمان ما خیلی پول نداشتیم و به‌خاطر همین، آن کتانی‌ها خیلی برایم مهم بودند. دائم داشتم تمیزشان می‌کردم، اما به محض این‌که فرصتی برای بازی‌کردن فوتبال پیش می‌آمد، نمی‌توانستم جلوی خودم را بگیرم.
هربار که کتانی‌هایم را کثیف می‌کردم، مادرم از دستم عصبانی می‌شد، چون آن کفش‌ها تقریباً گران بودند. کتانی‌ها خیلی برایم دوست‌داشتنی‌اند. وقتی یک جفت کفش جدید می‌خرم، شبیه بچه‌هایی می‌شوم که اسباب‌بازی جدیدی خریده‌اند. همیشه عاشق کتانی‌ها بوده‌ام و خرید یک جفت کفش نو برایم خیلی لذت‌بخش است.
احمقانه‌ترین کاری که برای داشتن یک جفت کتانی انجام داده‌ای، چه بوده؟فکر کنم گریه کرده‌ام! وقتی مادرم یک مدل خاص را برایم نمی‌خرید، گریه می‌کردم تا نظرش را عوض کنم. البته این روش، بعضی وقت‌ها جواب می‌داد و بعضی وقت‌ها هم نه. آن‌وقت باید راه دیگری را امتحان می‌کردم.
اولین کفش‌های فوتبالت را هم به یاد داری؟اولین‌بار یک جفت «نایکی واپور» داشتم. این کفش‌ها باعث می‌شد پیش خودمان رؤیاپردازی کنیم که مثل فوتبالیست‌هایی هستیم که با آن کفش‌ها بازی می‌کنند. سعی می‌کردم میراث‌دار خوبی برای قهرمان‌های آن‌زمانم باشم.
وقتی کمپانی نایکی اولین کفش‌های فوتبالم را به من هدیه داد، همیشه نگاه‌ها توی رختکن روی من بود. بعضی از هم‌تیمی‌هایم می‌پرسیدند: «می‌شود لطفاً نیمه‌ی اول من آن‌ها را بپوشم؟» اما من مغرورتر از آن بودم که بخواهم کفش‌هایم را به کسی بدهم.
گاهی صحبت‌های پیش از شروع بازی سر کفش‌های نو بود. البته این موضوع عادی بود، چون ستاره‌های آن‌زمان هم همان کفش‌ها را به پا داشتند و به‌خاطر همین هم بود که بدجور دلم آن کفش‌ها را می‌خواست، شاید خیلی بیش‌تر از بقیه.
یادم می‌آید در جام‌جهانی 2006 آلمان، رونالدو یک جفت زرد و سبزش را داشت. آن‌ها را خیلی خوب به‌یاد دارم، چون خودم هم یک جفت از همان کفش را داشتم.
به‌عنوان نوجوان، در اوقات فراغتت چه کار می‌کردی؟موقعیتم به من اجازه نمی‌داد که کارهایی را انجام دهم که نوجوانان معمولی انجام می‌دهند. از آن‌جایی که نمی‌توانستم خیلی بیرون بروم، دوستانم را به خانه دعوت می‌کردم. با هم بازی می‌کردیم، می‌خندیدیم و به چیزهایی غیر از فوتبال فکر می‌کردیم. این‌ها تنها لحظه‌هایی بودند که می‌توانستم مانند پسری هم‌سن خودم رفتار کنم.
در حال حاضر مهم‌ترین دغدغه‌ات چیست؟الآن در سنی هستم که باید بازی کنم و تمرکز اصلی‌ام هم همین خواهد بود. من 30ساله نیستم و باید بازی کنم.
قهرمانی در جام جهانی چه حسی دارد؟واقعاً حس منحصر‌به‌فردی است. این رؤیای کودکی‌ام بود که محقق شد و همین‌طور رؤیای تمام فرانسوی‌ها. ما تا ابد در تاریخ خواهیم ماند و این غرورآفرین است.
چه برنامه‌ای برای آینده داری؟فقط تا وقتی در پاریس می‌مانم که این تیم دنبال کسب عنوان قهرمانی باشد. تا 10 سال بعد، می‌خواهم در بهترین تیم دنیا بازی کنم. حالا اگر آن تیم پاریسنژرمن باشد که آن‌وقت تا آن‌موقع هم‌چنان آن‌جا خواهم بود.
