«فقط می‌شود به تو گفت» و یادداشت‌های دیگر
حال ما که... بدجوری گرفته و تاریک شده. این‌روزها قطعی برق هم‌زمان با دمای ۴۰ درجه‌ی هوا ترسناک است.
با شروع تابستان به اصطلاح رؤیایی‌مان اتفاقات خوشی در راه نبودند. مشکلات آن‌قدر ناراحت‌کننده است که نمی‌توانستم در دنیای نوجوانی‌ام، بی‌خیال و راحت بنشینم و فکر نکنم.
این‌ها را هم بگذاریم کنار، رؤیای ناکام قهرمان‌شدن را چه کنم؟! نمی‌دانم چرا همیشه باید بازنده‌های خوبی باشیم، چرا نمی‌شود یک‌بار هم برنده‌های خوبی باشیم؟
نمی‌خواهم غر بزنم، فقط خیلی‌چیزها به مغزم هجوم آورده که فقط می‌شود به تو گفت.
راستی می‌دانی دوستی‌مان یک‌ساله شده؟ ببخش اگر مدتی چیزی نفرستادم، خب مدرسه و امتحان و این‌جور چیزها. اما حالا کلی استراحت کرده‌ام و خودم را آماده کرده‌ام برای یک دوره‌ی خبرنگاری دیگر؛ برای غرق‌شدن بیش‌تر در رؤیای تو.
ملیکا غلامی، 14ساله از تهران
یاد قدیمبهطور اتفاقی نشریه رو دیدم و یاد قدیم افتادم. سال 79، کلاس اول دبیرستان بودم که دوچرخه شروع به‌کار کرد. چندبار اسمم و مطالبم توی هفته‌نامه چاپ شد، یک‌بار هم جدول طراحی کرده بودم که چاپ شد. یادمه تا شماره‌ی 80، همه‌ی دوچرخه‌ها رو گرفته بودم و هنوزم دارمشون.
امیدوارم موفق باشین.
#ز_یاد_دوست_شیرین_تر_چه_کار_است؟
مسعود کرد
نامه‌ی خنکدوچرخهجان جانانم، بی‌هوا هوایت را کرده‌ام؛ هوای رکاب‌زدنت و رفتن به رؤیاها و داستان‌های شیرین، لیسیدن شعرها، مثل لیسیدن یک بستنی قیفی هفت‌رنگ و رفتن به عمق احساسات نوجوانی.
همان‌طور که من درکت می‌کنم، تو هم مرا درک می‌کنی. همراهی‌ام می‌کنی و راه درست را نشانم می‌دهی. همیشه‌ی همیشه جلوی چشم‌هایم هستی. نامه‌ام را خنک فرستاده‌ام که در تابستان گرمازده نشوی!
پارمیس گنجی، 14ساله از تهران
قلب نوجوانماولینباری که برای خبرنگاری افتخاری ثبت‌نام کردم، هیچ امیدی نداشتم، اما قبول شدم. وسط خیابون تا خونه به‌زور خودم رو نگه داشتم که جیغ نزنم. انگار همین دیروز بود، اولین‌باری که پستچی اولین کارت خبرنگاری‌ام رو آورد و اولین‌باری که شعرم چاپ شد...
حالا هم خوشحالم، هم ناراحت. امسال دیگه نوجوان نیستم و دارم وارد دنیای آدم‌بزرگ‌ها می‌شم، اما تمام سعی‌ام رو می‌کنم که قلبم نوجوون بمونه و رکابش رو با تو هماهنگ کنه. از این‌همه صداقتت در دوستی‌مون ممنونم.
پرستو فیضی، 17ساله از همدان
تصویرگری: مائده ابویسانی، 12ساله از روستای ابویستان (جغتای)
