شفقنا- پس از یک دوره بی تصمیمی بانک مرکزی درباره ارزهای دیجیتال، بانک مرکزی پس از تغییرات مدیریتی اخیر ، تصمیم به تأیید بازار کریپتوکارنسی‌هاگرفت و ممنوعیت‌ها درباره خرید و فروش دستگاه‌های ماینینگ ارزهای دیجیتال نیز آزاد شد.اما این تصمیم‌ها در شرایطی گرفته‌شد که تحریم بر اقتصاد کشور سایه انداخته است و مسئله واردات این تکنولوژی، تعامل با کارگزاری‌های بین‌المللی و تسویه مالی و پرسش‌هایی از این دست برای هر سرمایه‌گذار علاقه‌مند در این حوزه مطرح است. گفت و گوی زیر حاصل بررسی شرایط پیش روی ایران برای ورود به بازار ارزهای رمزگذاری شده با بهزاد گلکار،مدیرعامل شرکت سرمایه‌گذاری سامان است که در ادامه می‌خوانید.
* برای ماینینگ و ترید ارزهای دیجیتال باید KYC یا همان اهلیت متقاضی برای کارگزاری‌های بین‌المللی محرز شود * قیمت دستگاه‌های تولید ارز دیجیتال بین ۳۲۰۰ تا ۳۹۰۰ یورو است که با یورو ۱۷ هزار تومان، دیگر واردات آن به‌صرفه نیست * صنایع کشور ازجمله صنعت نفت و گاز می‌تواند پلت فرمی با پشتوانه مناسب برای تعریف بلاک چین و ارز دیجیتال بومی باشد
در حال حاضر تکنولوژی ساخت دستگاه‌های ارزهای رمزنگار در اختیار چه کشورهایی است و آیا امکان خرید یا ساخت این دستگاه‌ها در کشور وجود دارد؟
ساخت دستگاه‌های تولید ارزهای دیجیتال که اصطلاحاً «کیوپ» نامیده می‌شود با فناوری‌های فعلی موجود در کشور ما ممکن نیست. برای خرید آن‌ها نیز به دلیل متقاضیان فراوان این فناوری در جهان، باید مدت زیادی در نوبت ایستاد. از طرفی باوجوداین که این دستگاه‌ها در چین اسمبل می‌شود، اما کارت گرافیک‌های آن ساخت ایالات‌متحده است و به همین دلیل قیمت تمام‌شده آن معادل ۳۲۰۰ تا ۳۹۰۰ یورو است.
آیا با وجود تحریم می‌توانیم این دستگاه‌ها را وارد کنیم؟
اگر از راه عرف بخواهیم اقدام کنیم شاید نتوانیم، اما در شرایط تحریم تلاش خواهند کرد تا از راه‌های دیگری خریداری شود.اما باید این را در نظر بگیریم که مسئله فقط خرید دستگاه‌ها نیست و در مراحل بعد و در استفاده از آن‌ها و تولید و فروش ارز دچار مشکل خواهیم شد.
چه مشکلاتی ممکن است در استفاده از این فناوری گریبان گیر متقاضیان داخلی آن شود؟
برای پاسخ به این سؤال بگذارید قدری بیشتر با فرآیند کاری این بازار آشنا شویم؛ همه کریپتوکارنسی‌ها ماینینگ ندارند و برای بهره‌مندی از نوع ماینیگ آن‌ها باید از پلتفرم‌های کارگزاری‌های بین‌المللی استفاده کنیم. در آن صورت باید برای آن‌ها KYC یا همان اهلیت متقاضی در پروسه حدود۳ تا ۸ ماهه احراز شود، که به دلیل تحریم این مسئله درباره ما اتفاق نمی‌افتد. در این شرایط اگر مثلاً ۱۰۰۰ دستگاه خریداری کنیم و با آن ارز دیجیتالِ تولید کنیم،امکان فروش آن را نخواهیم داشت.
آیا سایر کشورها توانسته‌اند به استفاده بهینه از ظرفیت‌های این فناوری دست یابند؟
درگذشته برخی کشورها توانستند این فناوری را به‌موقع شناسایی کنند و از ظرفیت‌های آن به درستی بهره‌مند
شوند.
ما نیز زمانی به واردات آن روی آوردیم و سرمایه‌گذارانی نیز به دلیل هزینه پایین تولید انرژی ، مایل به استقرار تعداد زیادی از آن‌ها در ایران بودند که با مخالفت صریح وزارت صنعت در آن زمان مواجه شدند.
این دستگاه‌ها چقدر برق مصرف می‌کنند؟ آیا هزینه تولید کریپتوکارنسی‌های ماینیگ تنها به هزینه برق محدود می‌شود؟
خیر، درگذشته قیمت دستگاه‌های ماینینگ یا همان کیوپ‌ها در حدود ۳۲۰۰ تا ۳۹۰۰ یورو است که با یورو ۴۰۰۰ تومان چیزی در حدود ۱۵ میلیون تومان می‌شد، اما اکنون با یورو ۱۷ هزار تومان بیش از ۶۰ میلیون تومان قیمت دارد. از طرفی هزینه برق این کیوپ‌ها برای به‌صرفه بودن باید برابر ۳سنت و نیم (یورو) باشد. همچنین مناطقی که در ایران می‌توانند تولید برق ارزان داشته باشند، مشکلات دیگری مانند گرمای زیاد و گرد و غبار دارند که استقرار و طول عمر این دستگاه‌ها را با مشکل مواجه می‌کنند. مسئله دیگر این است که در مقاطعی مانند تابستان ، با کمبود برق و حتی قطعی مواجهیم؛ قطع برق در کسری از ثانیه الگوریتم این دستگاه‌ها را به هم می‌ریزد و گاهی حتی باید محاسبات آن‌ها از ابتدا صورت گیرد.
در شرایط فعلی بازار این کریپتوکارنسی‌ها چگونه است؟
در حال حاضر شرایط تغییر کرده است و اکنون در دنیا تعداد زیادی از این دستگاه‌ها تولیدشده و در اختیار متقاضیان قرارگرفته است. ارزهای دیجیتال به دلیل محدود بودنشان در هر نوع ارز، ارزنده هستند؛ مثلاً رقم نهایی کل تولید بیت کوین ۲۱ میلیون است و با گذر زمان شرایط استخراج هر یک تغییر کرده است.در حال حاضر با صرف زمان بیشتر تعداد کمتری از آن تولید می‌شود. ازاین‌رو در شرایط کلی سرمایه‌گذاری و ورود به بازار تولید بیت کوین دیگر به‌صرفه نخواهد بود.
پیشنهاد شما برای مواجهه ایران با این فناوری چیست؟ آیا باید به دلیل هزینه‌های خرید، انرژی مصرفی موردنیاز و کاهش تعداد ارزهای استخراج‌نشده باقی‌مانده از آن عبور کند؟ یا این‌که راه‌حل‌های دیگری را برای بی‌نصیب نماندن از موهبت‌های این فناوری جست‌وجو کند؟
شاید ورود به ارزهای رمزنگار فعلی دیگر به‌صرفه نباشد، اما راه‌حل‌هایی نیز وجود دارد. مثلاً این‌که ما خود مالک این ارزها شویم و آن‌ها را به وجود آوریم. یعنی باید بر روی بلاک چین‌های خودمان اقدام به تعریف ارز دیجیتال جدید کنیم؛ مثلاً روی استخراج صنعت نفت و گاز یا اسناد ملکی موجود در کشور و یا هر صنعتی که پشتوانه لازم را دارد، بلاک چین آن را ایجاد و شروع به تعریف ارز دیجیتال آن کنیم. البته ایجاد بلاک چین نیاز به توان بالایی دارد که در دست تعداد معدودی از جوانان ایرانی است و می‌توان با جذب آن‌ها از سراسر جهان به این مهم دست یافت.
انتهای پیام
fa.shafaqna.com
