کژراهه

شفقنا- سید مسعود رضوی در روزنامه اطلاعات نوشت: ماجرای اهواز و کشتار مردم بی‌گناه در مراسم رژه‌ای که در واقع یک کارناوال و نمایش رسمی و عمومی در سالگرد یک رخداد واقعی(جنگ تحمیلی) است و مردم عادی و بی سلاح، هم تماشاگران این مراسم تاریخی‌اند، پرسش‌ها و نگرانی‌های متعددی را به خاطر می‌آورد. تردیدی نیست که جنبه‌های سیاسی و حقوقی این امر باید در اولویت بررسی‌ها باشد و عوامل موید و مرتبط با این قضیه نیز شناسایی و ریشه کن شوند.
با این حال در این یادداشت قصد ندارم به این مسایل و ماهیت غیر انسانی و سبعانه آن بپردازم. واضح است که تروریسم همواره بازتابی از بزدلی و ترس است. کسانی که شجاعت و قدرت و وجدان دارند، هیچ گاه دست به سلاح نمی‌برند. به ویژه نسبت به افراد عادی و بی‌سلاح. ‏

آن مجنون و بی خردی که در قندهار و پکتیا و کابل بمب به خود می‌بندد؛ و آن بی وجدان و بزدلی که از پس میدان و خیابانی در اهواز و بلوچستان و بغداد به بی گناهان شلیک می‌کند… تا آن که با قمه یا کوکتل مولوتف خانه مهاجران بی پناه را در بن و برلن آتش می‌زند و کودکان شیرخواره را خاکستر می‌کند، همه و همه در یک دایره‌اند و تار و پود یک رشته اند.‏

این بدیهیات را از باب مرثیه‌ای برای سربازان و مردم مظلوم و بی گناهمان می‌گویم اما در پس این جنگ ناجوانمردانه و خونهای بر زمین چکیده، لازم است به حرفه خود اشاره کنم و توجه دهم به کیفیت خبررسانی و تحلیل وارونه‌ای که بنگاه‌های پارسی زبان خارجی ارائه می‌دهند. از جمله در بخش خبر یکی از همین بنگاه‌ها در ساعت ۵ عصر با فردی به نام کارشناس مسائل عربی مصاحبه می‌کرد و کلیدواژه‌های غریبی در این گفت و شنود برای اولین بار به گوش من، و احتمالا دیگر مخاطبان رسید!

از جمله اسامی و آمارهای کاملا دروغ و اسامی مجعول را مکرر مورد استفاده قرار داده بود و عالماً و عامداً این حرفها تکرار می‌شد. مثلاً خوزستان را عربستان می‌خواند و از درآمد ۸۰ درصدی نفت توسط فارس (بخوانید عجمها!) سخن می‌گفت. یا از ظلم پانصدساله به اعراب و بخصوص از زمان رضاشاه به بعد که اقلیت مهاجر فارسها! به کلی اعراب را زیر سلطه و ظلم و جور خود درآوردند و قصه‌ها و خزعبلات دیگری که به نام تحلیل سیاسی بیان می‌شد و انگشت تعجب را بر دهان هر عقل متوسطی می‌خشکاند. بلافاصله شبکه دیگری از اشغال محمره(!) و شط‌العرب که در زیر سم ستوران فارسها(!) است می‌گفت و در تراکمی عجیب چیزهایی شنیدم که باور کردنش مشکل است.‏

باری، وضع خطیری در پیش است. سَلَفی‌ها و وهابی‌های عربستان سعودی و شرکای صغیرشان در شیخ نشین‌ها، تبلیغات و نفرتهای نهفته را علنی کرده‌اند و قصد دارند یک جبهه عظیم قومی علیه ایران بگشایند. به خیال موهومشان می‌خواهند جنگِ باخته در شامات را به شرق اروند بکشانند.‏

‏ پول فراوان و مزدوران بی‌وجدانشان از لندن تا لس آنجلس و از تل آویو تا ابوظبی… به زبان فارسی سخن می‌گویند اما بر سر خاک و هویت و امنیت ایران معامله می‌کنند. باید به دقت این جریانهای شوم را رصد کرد و بر دهانشان خاک پاشید. نخستین گام، افشای تک تک این حقوق بگیران است.

من شخصاً سه دهه پیش برخی مانند عزیزی را در مطبوعات خودمان دیده بودم که با رگه‌های ظاهراً تاریخی دنبال پورپیرار راه افتاده بودند و به کتابهای بی اعتبارش درآویخته بودند و استناد می‌کردند. همان زمان آمارسازی و تاریخ‌پردازی ناشیانه‌ای را در باب مردم و اقوام و مسایل خوزستان آغاز کردند. اما حالا در ماهواره‌ها و شبکه‌های اجتماعی از عربستان پول می‌گیرند و در کنار بغدادی و ابولندنی و اُمّ برلنی و ابن موصلی و امثال آنها، پروژه ناامن سازی و تجزیه را دنبال می‌کنند. ‏