ایران اکونومیست - 
به گزارش ایران اکونومیست، بنابر تصریح روایات و سخنان بر جای مانده از ائمه معصوم علیهم السلام، میان امام حسین(ع) و فرزندشان حضرت مهدی عجل الله تعالی فرجه شباهت هایی وجود دارد لذا به مناسبت فرا رسیدن عاشورای حسینی کوشیده ایم در این نوشتار به برخی از این شباهت های بپردازیم.
تحقق اهداف عاشورا با قیام بقیه الله علیه السلام
امام حسین علیه السلام با هدف زنده ساختن احکام قرآن و سنّت پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله و از بین بردن بدعت هایى که در نتیجه حاکمیت بنى امیّه در دین ایجاد شده بود، قیام کردند و در طول مسیر مدینه تا کربلا ضمن اشاره به انگیزه قیام شان فرمودند: «من به منظور ایجاد اصلاح در امّت جدّم رسول خدا صلی الله علیه و آله قیام کرده ام، مى خواهم امر به معروف و نهى از منکر کنم و به همان سیره و شیوه مرسوم جدّم پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله و پدرم على بن ابیطالب علیه السلام عمل مى کنم.»(بحارالانوار، ج45، ص6)
حضرت على بن ابی طالب علیه السلام در توصیف سیره حکومتى امام مهدى علیه السلام مى فرمایند: «هنگامى که دیگران هواى نفس را بر هدایت مقدم بدارند او [مهدى موعود علیه السلام] امیال نفسانى را به هدایت بر مى گرداند و در شرایطى که دیگران قرآن را با رأى خود تفسیر و تأویل خواهند کرد، او آراء و عقاید را به قرآن باز مى گرداند. او به مردم نشان خواهد داد که چگونه مى توان به سیره نیکوى عدالت رفتار کرد و او تعالیم فراموش شده قرآن و سیره نبوى را زنده خواهد ساخت». (بحارالانوار، ج51، ص130.)
امام صادق علیه السلام نیز مى فرمایند: «حضرت مهدى علیه السلام تمام بدعت هاى ایجاد شده در دین را در سراسر جهان از بین خواهد برد و در مقابل، تک تک سنت هاى نبوى را به اجرا در خواهد آورد.» (ینابیع الموّدة، ج3، ص62).
نبودن در بیعت طاغوت زمان
در اوصاف امام حسین علیه السّلام آمده که روز عاشورا به آن حضرت(ع) عرض شد: به حکم و حکومت عموزادگانت سر فرود آور. فرمود: «لا و اللّه لا أعطیکم بیدی إعطاء الذّلیل و لا أفرّ فرار العبید؛ به خدا قسم که هرگز دستم را از روى خوارى و ذلّت به شما ندهم و مانند بردگان فرار نمى‌کنم.» آن‌گاه با صداى بلند فرمود: «اى بندگان خدا! من به پروردگار خود و پروردگار شما پناه بردم اگر قصد آزار و سنگسار مرا دارید، و به پروردگار خود و شما پناه مى‌برم از هر متکبرى که به روز حساب ایمان نداشته باشد». و نیز، آن حضرت(ع) فرمود: مرگ در حال عزّت بهتر از زندگى با ذلّت است.
همچنین، «در توقیعى که در احتجاج از حضرت حجّت-عجّل اللّه فرجه الشریف-روایت شده آمده است: «و امّا علّت غیبت من، خداوند-عزّ و جلّ-مى‌فرماید: یا أَیُّهَا اَلَّذِینَ آمَنُوا لا تَسْئَلُوا عَنْ أَشْیاءَ إِنْ تُبْدَ لَکُمْ تَسُؤْکُمْ(مائده، 101)؛ ای کسانى که ایمان آورده‌اید از چیزهایى مپرسید که هرگاه برایتان فاش گردد شما را بد آید.»
هیچ یک از پدرانم نبود مگر این‌که در گردن او بیعتى براى سرکش زمانش واقع شد، ولى من در حالى خروج مى‌کنم که بیعتى براى احدى از طاغوت‌ها بر گردنم نیست.» (ترجمه مکیال ص171 به نقل از احتجاج، ج2 ص284)
یاری خواستن
امام حسین علیه السّلام، هنگامى که مى‌خواست از مکّه به سوى عراق خروج کند، یارى خواست و فرمود: «هر آن که حاضر است جان خود را در راه ما بخشد و خودش را مهیاى لقاء اللّه نماید، با ما بیاید که ان شاء اللّه من فردا حرکت مى‌کنم.»
امام قائم حجّة بن الحسن-عجّل اللّه فرجه الشریف-نیز، هنگامى که در مکّه ظهور مى‌کند، یارى مى‌طلبد، چنان‌که از امام پنجم حضرت باقر علیه السّلام در حدیثى طولانى و صحیح چنین آمده: «... در آن روز قائم علیه السّلام در مکّه است، پشت خود را به بیت اللّه الحرام تکیه زده و به آن پناه برده، بانگ مى‌زند: «اى مردم! ما از خداوند یارى مى‌جوییم، هر که مى‌خواهد ما را اجابت کند که ما خاندان پیغمبر شما هستیم، و نزدیک‌ترین مردم به خدا و محمد صلّى اللّه علیه و اله. هر کس دربارۀ آدم با من بیعت دارد [بیاید] که من نزدیک‌ترین افراد به آدم هستم و هر که دربارۀ نوح با من محاجّه دارد، من نزدیک‌ترین کسان به نوح هستم، و هرکه دربارۀ ابراهیم با من بیعت دارد، من نزدیک‌ترین افراد به ابراهیم هستم، و هر آن‌که دربارۀ محمد صلّى اللّه علیه و اله با من گفتگو دارد من نزدیک‌ترین افراد به محمّد صلّى اللّه علیه و اله هستم، و هر که دربارۀ پیغمبران بحث دارد بیاید که من نزدیک‌ترین مردم به پیغمبران هستم، مگر نه خداوند در کتاب محکم خود مى‌فرماید: «إِنَّ اَللّهَ اِصْطَفى آدَمَ وَ نُوحاً وَ آلَ إِبْراهِیمَ وَ آلَ عِمْرانَ عَلَى اَلْعالَمِینَ ذُرِّیَّةً بَعْضُها مِنْ بَعْضٍ وَ اَللّهُ سَمِیعٌ عَلِیمٌ»؛( آل عمران، 33) البتّه خداوند آدم و نوح و خاندان ابراهیم و خاندان عمران را بر جهانیان برگزید، فرزندانى هستند برخى از نسل برخى دیگر و خداوند شنواى داناست.
پس من باقیماندۀ از آدم و ذخیرۀ از نوح و برگزیدۀ از ابراهیم و پاکیزۀ خالص از محمد-صلّى اللّه علیهم اجمعین-مى‌باشم. هرآن‌که دربارۀ کتاب خدا با من محاجّه کند من نزدیک‌ترین مردم به کتاب خدا هستم، و هرکه دربارۀ سنّت رسول خدا صلّى اللّه علیه و اله با من بیعت کند من به سنّت رسول خدا از همه نزدیک‌ترم. کسانى که سخن امروز مرا شنیدند آنان را به خدا سوگند مى‌دهم که به کسانى که غایب بوده‌اند برسانند، و از شما مى‌خواهم که به حقّ خدا و به حقّ رسول خدا صلّى اللّه علیه و اله و به حقّ خودم بر شما-که حقّ قرابت به رسول خدا صلّى اللّه علیه و اله مى‌باشد-این‌که ما را کمک کنید و کسانى که به ما ظلم مى‌کنند از ما منع نمایید، که ترسانیده شدیم و به ما ظلم شده و از شهر و فرزندانمان رانده شدیم و بر ما سرکشى کردند و از حقّمان کنارمان زدند و اهل باطل بر ما افترا بستند، خدا را خدا را دربارۀ ما، که ما را وا مگذارید و یارى‌مان نمایید که خداوند شما را یارى کند.»(ترجمه مکیال ص276 به نقل از بحار ج52 ص238)
تلاش برای احیای عزت اسلام و مسلمین
یکی از شعارهای محوری حضرت اباعبدالله علیه السلام در عاشورا این بود که «انسان های فرومایه می خواهند مرا میان شمشیر و ذلت مخیر کنند و هیهات منا الذله»؛ این شعار محوری است که حضرت (ع) بارها نیز به آن اشاره داشته اند که اگر شما می خواهید ذلیلانه زندگی کنید، بدانید که مردن عزتمندانه باارزش تر از زندگی ذلیلانه است. در حکومت امام مهدی عجل الله تعالی فرجه نیز همین روند وجود دارد.
ما در دعای افتتاح دولت عصر ظهور را به عنوان دولت کریمه مورد خطاب قرار می دهیم: «انّا نَرْغَبُ اِلَیْکَ فى دَوْلَةٍ کَریمَةٍ، تُعِزُّ بِهَا الاِْسْلامَ وَاَهْلَهُ ...»، بنابر این، عزت بخشی یکی از ویژگی ها و اهداف این دولت است. همچنین در ادعیه و زیارات متعدد یکی از القاب امام زمان علیه السلام را «معزالاولیاء» خوانده اند.
به گزارش ایران اکونومیست، بنابر تصریح روایات و سخنان بر جای مانده از ائمه معصوم علیهم السلام، میان امام حسین(ع) و فرزندشان حضرت مهدی عجل الله تعالی فرجه شباهت هایی وجود دارد لذا به مناسبت فرا رسیدن عاشورای حسینی کوشیده ایم در این نوشتار به برخی از این شباهت های بپردازیم.تحقق اهداف عاشورا با قیام بقیه الله علیه السلام
امام حسین علیه السلام با هدف زنده ساختن احکام قرآن و سنّت پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله و از بین بردن بدعت هایى که در نتیجه حاکمیت بنى امیّه در دین ایجاد شده بود، قیام کردند و در طول مسیر مدینه تا کربلا ضمن اشاره به انگیزه قیام شان فرمودند: «من به منظور ایجاد اصلاح در امّت جدّم رسول خدا صلی الله علیه و آله قیام کرده ام، مى خواهم امر به معروف و نهى از منکر کنم و به همان سیره و شیوه مرسوم جدّم پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله و پدرم على بن ابیطالب علیه السلام عمل مى کنم.»(بحارالانوار، ج45، ص6)
حضرت على بن ابی طالب علیه السلام در توصیف سیره حکومتى امام مهدى علیه السلام مى فرمایند: «هنگامى که دیگران هواى نفس را بر هدایت مقدم بدارند او [مهدى موعود علیه السلام] امیال نفسانى را به هدایت بر مى گرداند و در شرایطى که دیگران قرآن را با رأى خود تفسیر و تأویل خواهند کرد، او آراء و عقاید را به قرآن باز مى گرداند. او به مردم نشان خواهد داد که چگونه مى توان به سیره نیکوى عدالت رفتار کرد و او تعالیم فراموش شده قرآن و سیره نبوى را زنده خواهد ساخت». (بحارالانوار، ج51، ص130.)
امام صادق علیه السلام نیز مى فرمایند: «حضرت مهدى علیه السلام تمام بدعت هاى ایجاد شده در دین را در سراسر جهان از بین خواهد برد و در مقابل، تک تک سنت هاى نبوى را به اجرا در خواهد آورد.» (ینابیع الموّدة، ج3، ص62).
نبودن در بیعت طاغوت زمان
در اوصاف امام حسین علیه السّلام آمده که روز عاشورا به آن حضرت(ع) عرض شد: به حکم و حکومت عموزادگانت سر فرود آور. فرمود: «لا و اللّه لا أعطیکم بیدی إعطاء الذّلیل و لا أفرّ فرار العبید؛ به خدا قسم که هرگز دستم را از روى خوارى و ذلّت به شما ندهم و مانند بردگان فرار نمى‌کنم.» آن‌گاه با صداى بلند فرمود: «اى بندگان خدا! من به پروردگار خود و پروردگار شما پناه بردم اگر قصد آزار و سنگسار مرا دارید، و به پروردگار خود و شما پناه مى‌برم از هر متکبرى که به روز حساب ایمان نداشته باشد». و نیز، آن حضرت(ع) فرمود: مرگ در حال عزّت بهتر از زندگى با ذلّت است.
همچنین، «در توقیعى که در احتجاج از حضرت حجّت-عجّل اللّه فرجه الشریف-روایت شده آمده است: «و امّا علّت غیبت من، خداوند-عزّ و جلّ-مى‌فرماید: یا أَیُّهَا اَلَّذِینَ آمَنُوا لا تَسْئَلُوا عَنْ أَشْیاءَ إِنْ تُبْدَ لَکُمْ تَسُؤْکُمْ(مائده، 101)؛ ای کسانى که ایمان آورده‌اید از چیزهایى مپرسید که هرگاه برایتان فاش گردد شما را بد آید.»
هیچ یک از پدرانم نبود مگر این‌که در گردن او بیعتى براى سرکش زمانش واقع شد، ولى من در حالى خروج مى‌کنم که بیعتى براى احدى از طاغوت‌ها بر گردنم نیست.» (ترجمه مکیال ص171 به نقل از احتجاج، ج2 ص284)
یاری خواستن
امام حسین علیه السّلام، هنگامى که مى‌خواست از مکّه به سوى عراق خروج کند، یارى خواست و فرمود: «هر آن که حاضر است جان خود را در راه ما بخشد و خودش را مهیاى لقاء اللّه نماید، با ما بیاید که ان شاء اللّه من فردا حرکت مى‌کنم.»
امام قائم حجّة بن الحسن-عجّل اللّه فرجه الشریف-نیز، هنگامى که در مکّه ظهور مى‌کند، یارى مى‌طلبد، چنان‌که از امام پنجم حضرت باقر علیه السّلام در حدیثى طولانى و صحیح چنین آمده: «... در آن روز قائم علیه السّلام در مکّه است، پشت خود را به بیت اللّه الحرام تکیه زده و به آن پناه برده، بانگ مى‌زند: «اى مردم! ما از خداوند یارى مى‌جوییم، هر که مى‌خواهد ما را اجابت کند که ما خاندان پیغمبر شما هستیم، و نزدیک‌ترین مردم به خدا و محمد صلّى اللّه علیه و اله. هر کس دربارۀ آدم با من بیعت دارد [بیاید] که من نزدیک‌ترین افراد به آدم هستم و هر که دربارۀ نوح با من محاجّه دارد، من نزدیک‌ترین کسان به نوح هستم، و هرکه دربارۀ ابراهیم با من بیعت دارد، من نزدیک‌ترین افراد به ابراهیم هستم، و هر آن‌که دربارۀ محمد صلّى اللّه علیه و اله با من گفتگو دارد من نزدیک‌ترین افراد به محمّد صلّى اللّه علیه و اله هستم، و هر که دربارۀ پیغمبران بحث دارد بیاید که من نزدیک‌ترین مردم به پیغمبران هستم، مگر نه خداوند در کتاب محکم خود مى‌فرماید: «إِنَّ اَللّهَ اِصْطَفى آدَمَ وَ نُوحاً وَ آلَ إِبْراهِیمَ وَ آلَ عِمْرانَ عَلَى اَلْعالَمِینَ ذُرِّیَّةً بَعْضُها مِنْ بَعْضٍ وَ اَللّهُ سَمِیعٌ عَلِیمٌ»؛( آل عمران، 33) البتّه خداوند آدم و نوح و خاندان ابراهیم و خاندان عمران را بر جهانیان برگزید، فرزندانى هستند برخى از نسل برخى دیگر و خداوند شنواى داناست.
پس من باقیماندۀ از آدم و ذخیرۀ از نوح و برگزیدۀ از ابراهیم و پاکیزۀ خالص از محمد-صلّى اللّه علیهم اجمعین-مى‌باشم. هرآن‌که دربارۀ کتاب خدا با من محاجّه کند من نزدیک‌ترین مردم به کتاب خدا هستم، و هرکه دربارۀ سنّت رسول خدا صلّى اللّه علیه و اله با من بیعت کند من به سنّت رسول خدا از همه نزدیک‌ترم. کسانى که سخن امروز مرا شنیدند آنان را به خدا سوگند مى‌دهم که به کسانى که غایب بوده‌اند برسانند، و از شما مى‌خواهم که به حقّ خدا و به حقّ رسول خدا صلّى اللّه علیه و اله و به حقّ خودم بر شما-که حقّ قرابت به رسول خدا صلّى اللّه علیه و اله مى‌باشد-این‌که ما را کمک کنید و کسانى که به ما ظلم مى‌کنند از ما منع نمایید، که ترسانیده شدیم و به ما ظلم شده و از شهر و فرزندانمان رانده شدیم و بر ما سرکشى کردند و از حقّمان کنارمان زدند و اهل باطل بر ما افترا بستند، خدا را خدا را دربارۀ ما، که ما را وا مگذارید و یارى‌مان نمایید که خداوند شما را یارى کند.»(ترجمه مکیال ص276 به نقل از بحار ج52 ص238)
تلاش برای احیای عزت اسلام و مسلمین
یکی از شعارهای محوری حضرت اباعبدالله علیه السلام در عاشورا این بود که «انسان های فرومایه می خواهند مرا میان شمشیر و ذلت مخیر کنند و هیهات منا الذله»؛ این شعار محوری است که حضرت (ع) بارها نیز به آن اشاره داشته اند که اگر شما می خواهید ذلیلانه زندگی کنید، بدانید که مردن عزتمندانه باارزش تر از زندگی ذلیلانه است. در حکومت امام مهدی عجل الله تعالی فرجه نیز همین روند وجود دارد.
ما در دعای افتتاح دولت عصر ظهور را به عنوان دولت کریمه مورد خطاب قرار می دهیم: «انّا نَرْغَبُ اِلَیْکَ فى دَوْلَةٍ کَریمَةٍ، تُعِزُّ بِهَا الاِْسْلامَ وَاَهْلَهُ ...»، بنابر این، عزت بخشی یکی از ویژگی ها و اهداف این دولت است. همچنین در ادعیه و زیارات متعدد یکی از القاب امام زمان علیه السلام را «معزالاولیاء» خوانده اند.
