«این پایان دلانگیز» و دو پاییزنوشتهی دیگر
به نیمههای آخرین ماه که میرسیم، سرعت قدمهای شهریور بیشتر میشود.
دیگر حسابی گرد و خاک به پا میکند. رنگ برگها رو به زرد و نارنجیشدن میرود. حالا کارهایمان را سریعتر انجام میدهیم.
امشب سعی کردم نتیجهگیری خوبی را برای این تابستانم داشته باشم. چند روز دیگر همین موقع من در مدرسه و در حال درسخواندن خواهم بود. امشب در اینستاگرامم خواهم نوشت: حیف که برای چیزهای خوب، زمانی به خودمان میآییم که رو به پایان است!
متینا عروجی، 15ساله از شهریار

عکس: سارا نجفی، 16ساله از سروستان
پاییز خودش میآیدتقویمها گم میشوند
کلاغها، نه
نارنگیهای ترش نارس، نه
خشخش برگها، نه
چکچک باران، نه
پسرک لبوفروش سر کوچه، نه
لبخند انارها، نه
ملیکا عبادی
17ساله از مرند
بوی خود پاییز استخواب بودم. انگار کسی صدایم کرد. کسی را بالای سرم ندیدم. همه خواب بودند. به بیرون نگاه کردم، هوا گرگومیش بود. به حیاط رفتم. صدای چهچهی بلبل خرما لابهلای درختها بهگوش میرسید. چشمهایم را بستم و خودم را به کشیدن چند نفس عمیق دعوت کردم.
نسیم صورتم را مثل یک مادر مهربان نوازش میکرد و با هوهوی دلنشینش به من صبح بهخیر میگفت. احساس کردم باید با باد رهسپار سفری پرماجرا شوم. ناگهان بویی خاص، بینیام را قلقلک داد؛ بوی مهرماه، بوی خود پاییز که عطرش در هوای صبحگاهی شهریور پیچیده.
چشمهایم را باز کردم. انگار با آن بو از خیال بیرون پریدم و به خودم آمدم. چه سریع تابستان تمام شد!
نوید صنعتی، 15ساله از ملارد

تصویرگری: ملیکا غلامی، 14ساله از تهران