شهید لکزایی در عمر کوتاه خود (حدود ۵٠ سال) خدمات بسیاری در پاسداری از خاک ایران کرد، چه طی سال‌های دفاع‌مقدس که جانبازی او را در پی داشت و چه پس از جنگ که در تأمین امنیت مرز در سیستان و بلوچستان کوشید.
این فرمانده ارشد سپاه فرزند یک روحانی مبارز بود و پس از انقلاب در شماری از اقدامات محرومیت‌زدایانه در سیستان‌و‌بلوچستان شرکت کرد.
در جریان جنگ تحمیلی نیز با شرکت در عملیات‌های فتح‌المبین و کربلای ۵ رشادت ورزید و سال ۶۷ در منطقه شلمچه آن‌چنان زخم‌هایی در سر و گردن و چشم و... برداشت که به جانبازی ۷۷ درصد نائل شد. سرانجام ۲۵ مهر۱۳۹۱، با از سر گذراندن رنج تحمل بیش از ۶٠ ترکشی که در تن داشت، جان به جان‌آفرین تسلیم کرد.
اما در مقدمه کتاب «بزم باران» که انتشارات ملک اعظم در ٢٠٨ صفحه منتشر کرده، آمده است: «٢١۶٠ روز مرخصی طلب داشت. بیش از ۶٠ مهمان ناخوانده در بدن داشت به اسم ترکش، از نوع ریز و درشتش. زخم عمیقی در پهلو داشت که یادگار ترکشی بود به بزرگی یک کف دست. ٧٧ درصد سلامتی‌اش را به خاطر دین و با خدای دین معامله کرده بود و با این همه، حقوقش با عالم نجوم و ستارگان فاصله بسیار داشت و خانه و زندگی‌اش از جنس خانه و زندگی عموم مردم بود.
حاج حبیب لکزایی به واسطه سلامتی روحش، با آن ٢٣ درصد باقی مانده از سلامتی جسمش، در طول ٢۵ سال و در مسیر انسانیت، خدماتی کرد که خیلی‌ها با صد‌در‌صد سلامتی‌شان، و در ١٠٠ سال نمی‌توانند.»
