در آغاز جلسه موسوی گفت: در خاطرهنگاری روایت از خاطرهها به ٢ صورت شکل میگیرد؛ یا راوی خاطرات خود را مینویسد یا اینکه آداب نوشتن را نمیداند و خاطراتش را برای نویسنده نقل میکند تا او آن را بنویسد.
این نویسنده افزود: در اثر خودنوشت راوی اول شخص با مخاطب فاصله کمی دارد و همین امر صمیمیتی ایجاد میکند که باعث همراه شدن خواننده با اثر میشود. جنون مجنون یک کار خودنوشت است.
او با اشاره به آستانه کتاب بیان کرد: دفاعمقدس از آن جهت که عده بسیاری به صورت داوطلب به جنگ رفتند اتفاقی منحصربهفرد بود؛ ازاینرو برای خواننده شناخت فردی که این تجربیات سخت را منتقل میکند جذاب است. کتاب با کودکی شخصیت و بیان علایق و تفکرات او آغاز میشود تا نشان دهد این شخصیت در یک موقعیت خاص، تصمیم عجیبی گرفته و درحالی که وظیفهاش نبوده برای رفتن به جنگ داوطلب شده است؛ بنابراین آوردن این بخش از این نظر حائز اهمیت است.
موسوی در ادامه نقدی را به کتاب وارد کرد و گفت: آقای فیضآبادی تمام موقعیتها، حتی یک روز بیاهمیت را تعریف میکند. اما اگر از لحاظ حرفهای به موضوع نگاه کنیم با گزینش قسمتهای اوج و مهم، این کتاب میتوانست قطر کمتری داشته باشد، بااینهمه نوع مطالب کتاب جذابیت لازم را برای همراه کردن مخاطب تا انتها دارد.
براتی گجوان نیز با بیان اینکه خودنوشتها از دیگرنوشتها اعتبار افزونتری دارند، اظهار کرد: در خودنوشتها نویسنده مستقیما با خواننده ارتباط برقرار میکند اما وقتی خاطره به صورت دیگرنوشت نقل میشود، با توجه به متفاوت بودن دایره واژگانی فردی که خاطره را تعریف کردهاست با فردی که آن را بازنویسی میکند یک فاصله ایجاد میشود. به اینترتیب دیگرنوشتها کمتر به قوام خاطرات کمک میکنند.
این داستاننویس افزود: خودنوشتها صریح و عریان هستند چون نویسنده در همان لحظه همان حسی را که داشته بیان میکند. اگر ما از لحاظ ادبی تغییری در شکل آن دهیم ممکن است اثر زیباتر شود اما احساسی که نویسنده داشته است از بین میرود. ما در «جنون مجنون» صداقت نویسنده را بهخوبی میبینیم.
مهرداد هم با بیان اینکه این اثر کار محکمی در حوزه خاطره است، ابرازکرد: نویسنده در کتاب دوربینش را به میدان جنگ میبرد و از همانجا داستان را روایت میکند. یعنی به جای آنکه جنگ را به امروز بیاورد، ما را به زمان جنگ میبرد و این بسیار ارزشمند است.
این نویسنده بر اهمیت صراحت لهجه در روایت خاطره تأکید کرد و گفت: اگر راوی کارشناس ادبیات فارسی شود و آموزش داستاننویسی ببیند، این مهارت در نوشتن خاطره رهایش نمیکند و صراحت لهجه را از او میگیرد، درحالیکه در روایت خاطره صراحت و صداقت عامل جذابیت است.
