غزل شماره 449 حافظ: ای که مهجوری عشاق روا می‌داری

دسته‌بندی: شعر
تاریخ انتشار: ۱۳۹۷ دی ۴, سه‌شنبه ساعت ۱۲:۳۶۰ رأیبدون امتیاز
غزل شماره 449 حافظ: ای که مهجوری عشاق روا می‌داری

غزل شماره 449 حافظ در خلال دو سال و کسری تبعید شاعر در یزد سروده شده است. حافظ در مطلع غزل خطاب به شاه شجاع او را معشوقی جفاکار خطاب می‌کند. در ابیات بعدی او را سیمرغ می‌نامد که نشان از عظمت و بلندمرتبه بودن ممدوح دارد و خودش را مگس که در برابر سیمرغ به چشم نمی‌آید اما با سماجت سعی دارد وارد عرصه سی...

ستاره | سرویس فرهنگ و هنر
ای که مهجوری عشاق روا می‌داری
عاشقان را ز بر خویش جدا می‌داری
تشنه بادیه را هم به زلالی دریاب
به امیدی که در این ره به خدا می‌داری
دل ببردی و بحل کردمت ای جان لیکن
به از این دار نگاهش که مرا می‌داری
ساغر ما که حریفان دگر می‌نوشند
ما تحمل نکنیم ار تو روا می‌داری
ای مگس حضرت سیمرغ نه جولانگه توست
عرض خود می‌بری و زحمت ما می‌داری
تو به تقصیر خود افتادی از این در محروم
از که می‌نالی و فریاد چرا می‌داری
حافظ از پادشهان پایه به خدمت طلبند
سعی نابرده چه امید عطا می‌داری
〰 〰 〰 〰 〰 〰 〰 〰 〰 〰 〰

تعبیر فال حافظ شما

کاری را که نمی‌توانی انجام بدهی انجام نده. اول توانایی‌های خودت را بسنج، سپس قدم در راه گذار. با ندانم‌کاری، خود را دچار رنج و زحمت نکن. باید سعی و تلاش کنی تا به هدف برسی. اشتباهات خود را با تعقل و اندیشه برطرف کن.
〰 〰 〰 〰 〰 〰 〰 〰 〰 〰 〰
اشتراک‌گذاری

این مطلب برای شما مفید بود؟

بازخورد شما به بهبود کیفیت مطالب کمک می‌کند.

در حال بررسی رأی شما...